Taberî, 'أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ' ifadesindeki 'كم' kelimesinin istifham (soru) anlamı taşımadığını, bunun aksine mevsuf isimlerin yerine geçen bir kullanım olduğunu belirtir. Ayrıca Abdullah (İbn Mesud) kıraatinde bu ifadenin 'أفلم يهد لهم من أهلكنا' şeklinde geçtiğini, bu okuyuşta 'كم'in 'من' yerine geçtiğini ve 'يهد لهم' fiiline göre merfû konumda olduğunu aktarır; bunu en açık ve en sahih anlam olarak değerlendirir.

وقد ذكر أن ذلك في قراءة عبد الله: «أفلم يهد لهم من أهلكنا» فكم واقعة موقع من في قراءة عبد الله، هي في موضع رفع بقوله: {يهد لهم} وهو أظهر وجوهه، وأصح معانيه

Zemahşerî'ye göre bu ayette 'sükût etseniz de' ifadesinin isim cümlesi (اسمية) formunda gelmesi, müşriklerin fiilen putlara dua etseler de etmeseler de sonucun aynı olduğunu, yani onların dua etmesi ile o putlara karşı süregelen sükût halleri arasında hiçbir fark bulunmadığını vurgulamaktadır. Zira müşriklerin âdeti, bir sıkıntı bastırdığında putlarını değil Allah'ı çağırmaktı, dolayısı ile putlara dua etmemek zaten onların sürekli hali idi. Bu nedenle ayet, dua etseler de bu süregelen sükût halinden farklı bir netice çıkmayacağını bildirmektedir.

فكانت حالهم المستمرة أن يكونوا صامتين عن دعوتهم ، فقيل : إن دعوتموهم لم تفترق الحال بين إحداثكم دعاءهم ، وبين ما أنتم عليه من عادة صمتكم عن دعائهم

Bu müfessire göre önceki ayette putların hiçbir şeye güç yetiremediği ispatlandıktan sonra bu ayette de onların hiçbir şey hakkında bilgilerinin olmadığı gösterilmektedir. Müşriklerin taptığı bu ilahların, kendilerine dua edildiğinde de sükût edildiğinde de durumlarının aynı olduğu, hayra çağırma ve tabi olma gibi bir fiillerinin bulunmadığı vurgulanır. Fiil cümlesinin fiil ve hudûs anlamı taşımasına karşın isim cümlesinin devam ve süreklilik anlamı taşıması sebebiyle, müşriklerin bu putlara dua etmeleriyle sükût etmeleri arasında fark olmadığı ifade edilmiştir.

واعلم أنه ثبت أن عطف الجملة الإسمية على الفعلية لا يجوز إلا لفائدة وحكمة ، وتلك الفائدة هي أن صيغة الفعل مشعرة بالتجدد والحدوث حالا بعد حال ، وصيغة الاسم مشعرة بالدوام والثبات والاستمرار

Kurtubî bu bölümde ayetteki 'صامتون' kelimesinin 'صمتم' yerine kullanılmasının fasıla/ayet sonu uyumu (rey rasü âye) gereği olduğunu belirtir; Sîbeveyh'e göre bu iki kullanımın anlamca eşdeğer olduğunu aktarır. Ayrıca bazı âlimlerin bu ifadeyi Allah'ın ilminde iman etmeyeceği bilinen kişilere işaret olarak yorumladığını nakleder. Son olarak 'يتبعوكم' kelimesinin şeddeli ve şeddesiz okunuşlarının dil bakımından aynı anlama geldiğini, ancak bazı dilcilerin bu iki kalıp arasında (yetişip yetişememe açısından) ince bir anlam farkı gördüğünü belirtir.

قال أحمد بن يحيى : لأنه رأس آية يريد أنه قال : أم أنتم صامتون ولم يقل أم صمتم وصامتون وصمتم عند سيبويه واحد وقيل : المراد من سبق في علم الله أنه لا يؤمن

İbn Kesîr'e göre bu ayet, putperestlerin taptığı bu putların, kendilerine dua edenlerin çağrısını işitmediğini ifade etmektedir. Metne göre bu putlar açısından kendilerine dua eden ile etmeyen arasında hiçbir fark yoktur; ikisine karşı da aynı durumdadırlar (duyarsız ve tepkisizdirler).

يعني أن هذه الأصنام لا تسمع دعاء من دعاها وسواء لديها من دعاها ومن دحاها كما قال إبراهيم

Beydâvî bu ayette putların ne kendilerine tapanlara yardım edebildiğini ne de kendi kendilerini bir zarardan koruyabildiğini belirtir. Ayrıca müşrikleri hidayete/İslam'a çağırmanın onlarda hiçbir etki yaratmayacağını, dua etmekle susmanın onlar için tamamen eşit olduğunu açıklar. Bu eşitliğin sebebini de putların zaten kendilerine sığınılan ihtiyaçlar için çağrılmadığı gerçeğiyle ilişkilendirir.

سواء عليكم أدعوتموهم أم أنتم صامتون وإنما لم يقل أم صمتم للمبالغة في عدم إفادة الدعاء من حيث إنه مسوى بالثبات على الصمات