Bu metne göre Peygamber, kendisini şirke davet edenlere karşı Rabbinden gelen açık bir delil ve beyan üzere olduğunu söylemekle emrolunmuştur; müşrikler ise Rablerini yalanlamışlardır. Ayrıca hüküm ve kaza yalnızca Allah'a aittir, O hükmünde asla haksızlık yapmayan, en adil hakim ve en hayırlı ayırıcıdır (fasıl edici). Taberî ayrıca 'يقض الحق' kıraatinde kāf-sad okunuşunu tercih ederek bunun 'kasas' değil 'kaza/hüküm' anlamında olduğunu belirtir.

فمعنى الكلام إذن: ما الحكم فيما تستعجلون به أيها المشركون من عذاب الله وفيما بيني وبينكم، إلا الله الذي لا يجور في حكمه، وبيده الخلق والأمر، يقضي الحق بيني وبينكم، وهو خير الفاصلين بيننا بقضائه وحكمه

Zemahşerî'ye göre 'ben Rabbimden bir beyyine üzereyim' ifadesi, konuşanın Allah'ı bilme ve O'ndan başka ilah olmadığına dair açık bir hüccet ve doğru bir şahide dayandığını, buna karşın müşriklerin Allah'a şirk koştuklarını bildirir. Ayrıca bu ifade 'bu iş hakkında kesin bilgi ve yakîn üzereyim' anlamına da gelebilir. Devamında müşriklerin yalanlamasının büyüklüğüne ve Allah'ın buna duyduğu şiddetli gazaba işaret edilerek, onların ansızın gelecek yok edici bir azaba müstahak oldukları belirtilir.

أنا على بينة من هذا الأمر وأنا على يقين منه ، إذا كان ثابتا عندك بدليل . ثم عقبه بما دل على استعظام تكذيبهم بالله وشدة غضبه عليهم لذلك وأنهم أحقاء بأن يغافصوا بالعذاب المستأصل

Bu müfessire göre âyetteki hüküm ifadesi, kâfirlerin acele istedikleri azabın geciktirilmesi hususunda tek yetkili ve hâkimin Allah olduğunu bildirir; Hz. Peygamber şirk sebebiyle onları azapla tehdit ediyordu, onlar ise küfürde direndikleri için azabın çabuklaştırılmasını istiyorlardı. Râzî bu âyeti aynı zamanda kaza ve kader konusunda kendi (Ehl-i Sünnet) görüşünün delili olarak sunar; kulun hiçbir fiili Allah'ın hükmü/takdiri olmadan gerçekleştiremeyeceğini, küfür dahil bütün fiillerin Allah'ın kazasına bağlı olduğunu ileri sürer.

والمراد ههنا إن الحكم إلا لله فقط في تأخير عذابهم أي القاضين ، وفيه مسألتان : المسألة الأولى : احتج أصحابنا بقوله : على أنه لا يقدر العبد على أمر من الأمور إلا إذا قضى الله به ، فيمتنع منه فعل الكفر إلا إذا قضى الله به وحكم به

Kurtubî, ayetteki 'الأمر' kelimesinin 'kaza/hüküm' anlamına geldiğini, bunun da beyan/açıklama manasında kullanıldığını belirtir. Ayrıca zamirin kime döndüğü konusunda farklı görüşleri (Rabbe, azaba, Kur'an'a) nakleder. Ayrıca 'يقص' ile 'يفصل' kıraat farkına dayanarak, bazı kıraatlerde kelimenin 'kıssa anlatma', bazılarında ise 'hak ile batılı ayırma/hüküm verme' manasına geldiğini aktarır.

وقيل : الحكم الفاصل بين الحق والباطل لله أي يقص القصص الحق وبه استدل من منع المجاز في القرآن وهي قراءة نافع وبن كثير وعاصم ومجاهد والأعرج وبن عباس

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Peygamber'in Allah'tan gelen vahye ve hakka dayanan bir basiret üzerinde olduğunu; azabın ya da hükmün zamanının Allah'a havale edildiğini anlatmaktadır. Allah dilerse istenen şeyi çabuklaştırır, dilerse ertelerse bunda büyük bir hikmet vardır. Bu nedenle Allah'ın kulları arasında hüküm verenlerin en hayırlısı ve en iyi ayırt edeni olduğu belirtilmektedir.

إنما يرجع أمر ذلك إلى الله إن شاء عجل لكم ما سألتموه من ذلك وإن شاء أنظركم وأجلكم لما له في ذلك من الحكمة العظيمة

Beydâvî'ye göre Peygamber, Rabbinden bilgi ve delile dayanan açık bir kanıt (bîne) üzere olduğunu bildirmekte, buna karşın müşriklerin bu delili yalanladıklarını söylemektedir. Müşriklerin acele istedikleri azabın kendisinde bulunmadığını, hüküm ve azabın öne alınıp geciktirilmesinin yalnızca Allah'a ait olduğunu belirtir. Eğer azap onun elinde olsaydı, Rabbi adına duyduğu gazapla iş hemen bitirilir, aralarındaki mesele derhal sonlandırılırdı; ancak bu ayet Allah'ın zalimleri en iyi bilen olduğunu ve kimin hemen cezalandırılıp kimin ertelenmesi gerektiğini bildiğini vurgulayarak bir istidrak anlamı taşır.

قل إني على بينة تنبيه على ما يجب اتباعه بعد ما بين ما لا يجوز اتباعه. والبينة الدلالة الواضحة التي تفصل الحق من الباطل