Bu müfessire göre lağv-i yemîn, kişinin kalben kastetmediği, dile alışkanlık üzere gelen 'lâ vallahi' ve 'belâ vallahi' türü yeminlerdir ve bunlarda kefaret gerekmez; buna karşılık kalbin bilerek azmettiği, günaha kasıtlı yeminlerde kefaret gerektiği belirtilir. Taberî, Katade, Atâ ve Hakem gibi bazı âlimlerin yalan yere kasıtlı yemin edende de kefaret gerektiğini söylediklerini nakleder. Ayrıca Âişe, İbn Abbas ve Şa'bî'den gelen rivayetlerle lağv yemininin, kalbin akdetmediği, sözü bağlamak için söylenen 'lâ vallahi, belâ vallahi' ifadeleri olduğu aktarılır.

لا يؤاخذكم الله بما سبقتكم به ألسنتكم من الأيمان على عجلة وسرعة، فيوجب عليكم به كفارة إذا لم تقصدوا الحلف واليمين

Zemahşerî'ye göre ayette Allah'ın her canlının hayrını ve şerrini bilip herkese hak ettiğini vermesi ile bunu bilmeyenin durumu karşılaştırılmaktadır; 'ما' kelimesi mübteda olarak yorumlanmış ve şart anlamı taşımadan haber cümlesi bağlanmıştır. Ayet suçlulara (mücrimlere) has kılınmış olup Allah'ın kimi cezayı tam uygulayıp kimini affetmesi mümkündür; peygamberler, çocuklar ve akıl hastaları gibi günahsızların başına gelen musibetler ise ivaz ve maslahat gereğidir. Ayrıca insanın başına gelen musibetlerin çoğunlukla kendi günahlarının karşılığı olduğu, Allah'ın affının ise bundan çok daha fazla olduğu vurgulanmıştır.

والآية مخصوصة بالمجرمين ولا يمتنع أن يستوفي الله بعض عقاب المجرم ويعفو عن بعض . فأما من لا جرم له كالأنبياء والأطفال والمجانين ، فهؤلاء إذا أصابهم شيء من ألم أو غيره فللعوض الموفى والمصلحة

Râzî'ye göre lağv yemini, insanın ciddiyetle kastetmediği ve kalbini bağlamadığı yemindir; bunun örneği 'lâ vallahi, belâ vallahi' gibi konuşma alışkanlığı içindeki sözlerdir. Buna karşılık kişi bir şeyin gerçekleştiğine ciddi olarak yemin edip sonra bunun böyle olmadığı ortaya çıkarsa, bu yemin kalbin kesbiyle meydana geldiği için lağv sayılmaz. Ayrıca ayetin öncesindeki bağlamla ilişkisi, bazı sahabîlerin yiyecek-giyecekleri kendilerine haram kılıp ruhbanlığı seçerek yemin etmeleri ve bunun yasaklanması üzerine sorularına cevaben bu ayetin inmesiyle açıklanmıştır.

هو الذي يقصده الإنسان على الجد ويربط قلبه به ، وإذا كان كذلك وجب أن يكون اللغو الذي هو كالمقابل له أن يكون معناه ما لا يقصده الإنسان بالجد ، ولا يربط قلبه به

Kurtubî bu ayetin, insanların dünyada dilleriyle alışkanlıkla sürekli tekrarladıkları 'lâ vallahi' ve 'belâ vallahi' gibi yeminleri kapsadığını, bunların gerçek yemin niyeti taşımadığı için 'yemin-i lağv' sayıldığını belirtir. Ayrıca ayetin iniş sebebiyle ilgili İbn Abbas'ın rivayetine göre, helal olan yiyecek, giyecek ve nikahları kendilerine haram kılan ve buna yemin eden kimseler için nazil olduğunu, yemin ile helalin haram kılınamayacağını aktarır. Bu bağlamda yeminlerin şeriatta dört kısma ayrıldığını ve bunlardan ikisinde kefaret gerekirken ikisinde gerekmediğini izah eder.

فبان بهذا أن الحلف لا يحرم شيئا وهو دليل الشافعي على أن اليمين لا يتعلق بها تحريم الحلال وأن تحريم الحلال لغو كما أن تحليل الحرام لغو

İbn Kesîr'e göre lağv yemini, kişinin bilerek yemin etmek kastı olmaksızın dilinde alışkanlık haline gelmiş, kastedilmeden ağızdan çıkan yeminlerdir; Allah bunlardan dolayı kulu cezalandırmaz. Bu konuda sahabe ve tabiinden farklı görüşler nakledilmiştir: bir kısmı bunu 'lâ vallâhi', 'belâ vallâhi' gibi tartışma esnasında kalpten bağlanmadan söylenen sözler olarak açıklarken, bir kısmı doğru zannedilerek yapılıp sonradan yanlış çıkan yeminler, bir kısmı ise bilerek yalan üzerine yapılan yemin (gamûs yemini) olarak yorumlamıştır.

أي لا يعاقبكم ولا يلزمكم بما صدر منكم من الأيمان اللاغية وهي التي لا يقصدها الحالف بل تجري على لسانه عادة من غير تفقيد ولا تأكيد

Beydâvî'ye göre yemindeki 'lağv', kasıt taşımayan, dile alışkanlıkla dökülüveren veya anlamı bilinmeden söylenen sözlerdir (örneğin Arapların sırf pekiştirme amacıyla söylediği 'lâ vallahi' ve 'belâ vallahi' gibi ifadeler). Allah bu tür kasıtsız yeminlerden dolayı ceza veya kefaret gerektirmez; asıl sorumluluk, kalbin dille birlikte kastederek yaptığı yeminlerdedir. Ayrıca Ebû Hanîfe'nin görüşü de aktarılır: ona göre lağv, kişinin yanlış zannına dayanarak yemin etmesidir; yani hataen yapılan yeminden sorumlu tutulmaz, ama bilerek yalan söylediği yeminden sorumlu tutulur.

ولغو اليمين مالا عقد معه كما سبق به اللسان، أو تكلم به جاهلا لمعناه كقول العرب: لا والله وبلى والله، لمجرد التأكيد