Bu ayet, Hz. Peygamber'in Tebük Gazvesi'ne çıkarken kendisinden izin isteyen münafıklara, onların doğru mu yalancı mı olduğunu bilmeden izin vermesi sebebiyle Allah tarafından yapılan bir azarlama (itâb) olarak yorumlanmıştır. Taberî'ye göre Allah, Peygamber'e bu izni vermeden önce özür sahibi olanla olmayanı, mazereti gerçek olanla nifak ve şüpheden dolayı geri kalanı ayırt etmesi gerektiğini bildirmektedir.

يقول جل ثناؤه: يا محمد ما كان منك في إذنك لهؤلاء المنافقين الذي استأذنوك في ترك الخروج معك، وفي التخلف عنك من قبل أن تعلم صدقه من كذبه. لأي شيء أذنت لهم.

Zemahşerî'ye göre 'Allah seni affetsin' ifadesi bir günahtan kinayedir, çünkü af daima bir suça karşılık gelir; bu ifadenin anlamı 'hata ettin, yaptığın şey kötü oldu' demektir. Ardından gelen 'Onlar sana izin isteyip özürler ileri sürünce sen onlara neden izin verdin, izni geciktirmeli değil miydin' ifadesi, af ile kastedilenin açıklamasıdır.

كناية عن الجناية ، لأن العفو رادف لها . ومعناه : أخطأت وبئس ما فعلت . و بيان لما كنى عنه بالعفو . ومعناه : مالك أذنت لهم في القعود عن الغزو حين استأذنوك واعتلوا لك بعللهم وهلا استأنيت بالإذن

Bu müfessire göre âyetteki affetme ifadesi Peygamber'in bir günah işlediğine değil, en fazla evleviyeti terk etmiş olmasına yorulur; Hz. Peygamber'in izin vermesi bir hata değil, savaş ve dünya işlerine dair bir ictihad meselesidir. Râzî ayrıca âyetin Peygamber'in dinin bazı hususlarında kendi görüşüyle ictihad etmeye yetkili kılındığını gösterdiğini belirtir.

وعند هذا ، يحمل قوله : على ترك الأولى والأكمل ، لا سيما وهذه الواقعة كانت من جنس ما يتعلق بالحروب ومصالح الدنيا . المسألة الثانية : من الناس من قال : إن الرسول صلى الله عليه وسلم ، كان يحكم بمقتضى الاجتهاد في بعض الوقائع

Kurtubî bu ayette 'Allah seni affetsin' ifadesinin iki farklı yorumla ele alınabileceğini nakleder: Birincisi bunun sadece bir söz açış ifadesi olduğu (dua kalıbı gibi), ikincisi ise Peygamber'in münafıklara izin vermesindeki bir hatanın affı olduğudur. İkinci görüşe göre bu, Allah'ın Peygamber'i vahiy olmadan izin verdiği bir konuda kalben incitmeden, affı azarlamadan önce zikrederek yumuşak bir şekilde uyarmasıdır.

قال : وهذا عتاب تلطف إذ قال : عفا الله عنك وكان عليه السلام أذن من غير وحي نزل فيه

İbn Kesîr, Ureniyyûn (gözleri milleme) kıssasının neshedildiği veya Hz. Peygamber'in aslında gözlerini milemediği, hadlerin inişinden önce olduğu ya da bu fiilin sadece bir azim/niyet olduğu şeklindeki görüşleri nakledip her birini eleştirmektedir. Ardından âyetin, Peygamber'in izin istemek isteyenlere izin vermemesi konusunda kendisine bir tür itab/uyarı olarak indiğini, bu sayede sadıkla yalancının ayırt edilmesinin amaçlandığını aktarır. Sonuç olarak müfessir, cumhur ulemânın bu âyetin genelliğine dayanarak muhâribe (eşkıyalık) hükmünü şehirlerde ve yollarda eşit şekilde uyguladıklarını belirtir.

ومنهم من قال هو منسوخ بنهي النبي صلى الله عليه وسلم على المثلة وهذا القول فيه نظر ثم قائله مطالب ببيان تأخر الناسخ الذي ادعاه عن المنسوخ

Beydâvî'ye göre münafıklar, kendilerini savaştan alıkoyan şeyin uzak mesafe olduğunu ileri sürerek yemin edeceklerdir; oysa Allah onların yalancı olduğunu bilmektedir çünkü aslında çıkmaya güçleri vardı. 'Allah seni affetsin' ifadesi, Peygamber'in izin vermesindeki hatasına dolaylı bir işarettir (kinaye), çünkü af ancak hata sonrasında olur; 'lime izin verdin' sorusu ise bu kinayenin açıklaması ve bir kınamadır.

عفا الله عنك كناية لا عن خطئه في الإذن فإن العفو من روادفه. لم أذنت لهم بيان لما كني عنه بالعفو ومعاتبة عليه