Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın Peygamber'e münafıkların bir alametini bildirmesidir: mazeretsiz olarak izin isteyip savaştan geri kalmaları. Kim gerçek bir mazereti olmadan izin isterse bu onun Allah'a ve ahiret gününe inanmadığının göstergesidir; çünkü gerçek mü'min malı ve canıyla cihaddan geri durmak için izin istemez. Bu ayet, mazeretsiz izin isteyen münafıkları kınamakta, gerçek mü'minleri de Allah'ın mazur görmesiyle ayırmaktadır.

فإنه لا يستأذنك في ذلك إلا منافق لا يؤمن بالله واليوم الآخر، فأما الذي يصدق بالله ويقر بوحدانيته وبالبعث والدار الآخرة والثواب والعقاب، فإنه لا يستأذنك في ترك الغزو وجهاد أعداء الله بماله ونفسه

Zemahşerî'ye göre bu ayet, mü'minlerin âdetinin cihad etmek için izin istemek olmadığını, aksine gerçek mü'minlerden olan muhacir ve ensarın 'asla izin istemeyeceğiz, mallarımız ve canlarımızla daima onunla birlikte cihad edeceğiz' dediklerini ifade eder. 'İn en yücâhidû' ifadesindeki anlam, mü'minlerin Allah rızası için büyük zorluklara göğüs germelerine, mal ve canlarını Allah yolunda feda edip bunu rahatlık ve huzura tercih etmelerine bir işarettir. Münafıklar ise bunu çirkin görmüşlerdir, çünkü onlarda mü'minlerdeki iman coşkusu ve yakîn çağrısı bulunmamaktadır.

ليس من عادة المؤمنين أن يستأذنوك في أن يجاهدوا ، وكان الخلص من المهاجرين والأنصار يقولون : لا نستأذن النبي أبدا ، ولنجاهدن أبدا معه بأموالنا وأنفسنا

Râzî bu bölümde iki ayrı meseleyi ele alır: Önce ayetin tabir zamanı (mazi/muzari) tartışmasının, asıl maksat olan mü'min-münafık ayrımı açısından fark etmeyeceğini belirtir; mü'minler cihada çağrıldıklarında hemen koşarken münafıklar bahane üretip ağırdan alırlar. İkinci olarak 'فيه' ifadesindeki hazfin takdiri üzerinde durur ve burada iki görüş nakleder: birincisi, ayetin zahirine göre mü'minlerin cihad konusunda izin istemenin âdetleri olmadığı; ikincisi ise buradaki iznin terkinin caiz olmayışından dolayı, aslında 'cihad etmemek için izin istemezler' şeklinde bir nefiy harfinin hazfedildiği yönündedir.

والمقصود من هذا الكلام تمييز المؤمنين عن المنافقين ، فإن المؤمنين متى أمروا بالخروج إلى الجهاد تبادروا إليه ولم يتوقفوا ، والمنافقون يتوقفون ويتبلدون ويأتون بالعلل والأعذار

Kurtubî'ye göre bu ifade, müminlerin ne oturup kalmada ne de savaşa çıkmada izin istemediklerini, kendilerine bir şey emredildiğinde hemen ona koştuklarını anlatır. Bu bağlamda, mazeretsiz olarak o vakitte izin istemek nifak alametlerinden sayılmıştır. Ayrıca 'اسْتَأْذَنُوهُ' ifadesindeki gramatik yapı üzerinde durularak, bunun 'كراهية أن يجاهدوا' (savaşmaktan hoşlanmama) anlamına gelen bir nasb takdiri olduğu belirtilmiştir.

فكان الإستئذان في ذلك الوقت من علامات النفاق لغير عذر ولذلك قال : في موضع نصب بإضمار في عن الزجاج وقيل : التقدير كراهية أن يجاهدوا

Bu müfessire göre, bu kişiler cihadı bir yakınlaşma (kurbet) vesilesi olarak görmektedirler; bu yüzden cihada davet edildiklerinde hemen koşup icabet etmişler ve emri yerine getirmişlerdir. Buna karşılık, oturup kalanların (cihada katılmayanların) herhangi bir mazereti bulunmamaktadır.

لأنهم يرون الجهاد قربة ولما ندبهم إليه بادروا وامتثلوا أي في القعود مما لاعذر له

Beydâvî'ye göre gerçek müminlerin âdeti cihad için izin istemek değildir; onlardan halis olanlar cihada koşarlar, izin beklemeden hemen katılırlar, tahalluf için izin istemeleri şöyle dursun. İzin isteyenler ise Allah'a ve ahiret gününe imanı olmayıp kalpleri şüpheye düşmüş, bu şüphe içinde tereddüt eden kimselerdir. Her iki yerde de imanın Allah ve ahiret gününe tahsis edilmesi, cihada sevkeden ve ondan alıkoyan şeyin bu ikisine iman veya imansızlık olduğuna işaret etmektedir.

أي ليس من عادة المؤمنون: أن يستأذنوك في أن يجاهدوا فإن الخلص منهم يبادرون إليه ولا يتوقفون على الاذن فيه فضلا أن يستأذنوك في التخلف عنه