Bu metne göre ayet, Allah'a duanın tazarru (alçakgönüllülük) ve gizlilik içinde yapılmasını emretmektedir; sesi yükseltmek, bağırmak ve gösteriş amaçlı açıktan dua etmek Allah'ın sevmediği bir aşırılık (i'tida) sayılmaktadır. Gerçek dua, kalplerin huşû içinde ve Allah'ın birliğine tam yakinle, riyadan uzak biçimde yapılan gizli/hafif sesli yakarıştır. Selef'ten aktarılan örnekler, kişinin ibadetini gizleyerek yakınlarına dahi duyurmadığını göstermek için verilmiştir.

يكره رفع الصوت والنداء والصياح بالدعاء، ويؤمر بالتضرع والاستكانة

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'mu'tedîn' (aşırı gidenler) ifadesi, dua ve benzeri konularda kendilerine emredilenin ötesine geçenleri kasteder. Bu husustaki farklı görüşleri nakleder: duada sesi yükseltmek, duada bağırmanın mekruh ve bid'at olduğu, ya da duada aşırı ayrıntıya girmek (isâhâb) şeklinde yorumlanmıştır. Ayrıca Peygamber'den, duada haddi aşan bir topluluğun geleceğine ve kişinin cennet ile ateşten korunmayı istemesinin yeterli olacağına dair bir rivayet zikreder.

أي المجاوزين ما أمروا به في كل شيء من الدعاء وغيره . وعن ابن جريج ؛ هو رفع الصوت بالدعاء . وعنه : الصياح في الدعاء مكروه وبدعة . وقيل : هو الإسهاب في الدعاء

Bu müfessire göre ayette geçen 'tazarru' (yalvararak dua etmek) ve 'hufye' (gizlice dua etmek) duanın aslî hâlini ve amacını ifade eder; kulun kendi aczini ve noksanlığını, Rabbinin ilim, kudret ve rahmet açısından kemalini itiraf etmesi gerekir ve bu ancak tazarru ile mümkündür. Gizlilik ise bu ihlası riyadan korumak içindir. Ayrıca ayetteki 'muhabbet' kavramı âlimler arasında tartışmalı olup, bazılarına göre sevabı ulaştırmak, bazılarına göre sevabı ulaştırmayı irade etmek, bazılarına göre ise bunların ötesinde bağımsız bir sıfattır.

لأن التضرع لا يحصل إلا من الناقص في حضرة الكامل فما لم يعتقد العبد نقصان نفسه وكمال مولاه في العلم والقدرة والرحمة لم يقدم على التضرع

Bu ayet duaya çağrıdır ve dua, huşû, boyun eğiş (istikane) ve tazarru sıfatlarıyla nitelendirilmiştir; 'hafiyyen' (gizlice) ifadesi riyadan uzak durmak için nefiste sırla yapılan duayı ifade eder. Kurtubî bu bağlamda gizli duanın açıktan yapılan duadan daha faziletli olduğunu, Hz. Zekeriyya'nın kıssasının ve Hz. Peygamber'in hadislerinin bunu desteklediğini aktarır; ayrıca dua sırasında ellerin kaldırılması ve sesin yükseltilmesi konusundaki âlimlerin ihtilaflarını, aşırılığın (i'tida) türlerini ve buna dair rivayetleri nakleder.

هذا أمر بالدعاء وتعبد به ثم قرن جل وعز بالأمر صفات تحسن معه وهي الخشوع والأستكانة والتضرع ومعنى خفية أي سرا في النفس ليبعد عن الرياء

İbn Kesîr'e göre bu ayet, duada tazarru ve ihtiyaç içinde huşû ile Allah'a yönelmeyi ifade eder; ayrıca duada aşırıya gitmemeyi, sadece cennet ve cehennemden korunmayı istemekle yetinmenin yeterli olduğunu göstermek için rivayetler nakledilir. Sa'd ve İbn Muğaffel'in oğullarına dua ederken sınırı aşmamalarını, Peygamber'in duada haddi aşan bir topluluğun geleceğini haber verdiğini söylediklerine dair hadisler zikredilir.

فإني سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول يكون قوم يعتدون في الدعاء والطهور

Beydâvî'ye göre 'tadarru' ve 'hıfye' ile dua etmek, gizlilik ihlasın delili olduğu için övülmüştür. 'Mu'tedîn' ifadesi, duada ve başka konularda emredilen sınırı aşanları, yani kendisine yakışmayan şeyleri (peygamberlik makamı, göğe çıkmak gibi) isteyenleri veya duada bağırıp aşırı gidenleri kapsar. Ayrıca yeryüzünde bozgunculuk yapmamak küfür ve masiyetlerle ilişkilendirilmiş, dua ise ret korkusu ile Allah'ın rahmetine olan ümit arasında birleştirilmiştir.

إنه لا يحب المعتدين المجاوزين ما أمروا به في الدعاء وغيره، نبه به على أن الداعي ينبغي أن لا يطلب ما لا يليق به كرتبة الأنبياء عليهم الصلاة والسلام، والصعود إلى السماء.