Taberî'ye göre bu ayet nesh edilmiş değildir; çünkü bir hükmün mensuh sayılabilmesi ancak kesin bir haber (Allah'tan, Rasûl'den ya da yaygın nakilden) ile mümkündür, bu ayet hakkında böyle bir haber bulunmamaktadır. Ayrıca 'الأوليان' ve 'استحق' kelimelerinin kıraatlerindeki farklılıkları aktarır ve 'فإن عثر' ifadesinin, vasilerin yeminlerinde yalan söyledikleri veya hıyanet ettikleri anlaşıldığında ortaya çıkan durumu ifade ettiğini açıklar. Şahitlerin yemine mecbur tutulması konusunda farklı görüşleri nakledip, kendi tercihini, mirasçıların şahitleri malda hıyanetle itham etmeleri ve şüphenin ortaya çıkması üzerine yemin gerektiği yönünde belirtir.

فلا وجه لدعوى مدع أن هذه الآية منسوخة، لأنه غير جائز أن يقضى على حكم من أحكام الله تعالى ذكره أنه منسوخ إلا بخبر يقطع العذر، إما من عند الله، أو من عند رسوله صلى الله عليه وسلم، أو بورود النقل المستفيض بذلك

Bu müfessire göre ayetteki 'fe in usira' ifadesi, vasilerin yalan yere yemin ettiklerinin ortaya çıkması durumunu anlatır; bu durumda mirasçılardan iki yakın kişi ('el-evleyân') öne çıkıp Allah'a yemin ederek gerçek durumu ortaya koyar. Râzî ayrıca bu ayetin nüzul sebebi olarak Temîm ed-Dârî ve arkadaşının gümüş kabı çaldığı ve yalan yere yemin ettiği, sonradan Temîm'in Müslüman olup itiraf ettiği kıssayı aktarır.

وعن ابن عباس أنه بقيت تلك الواقعة مخفية إلى أن أسلم تميم الداري فلما أسلم أخبر بذلك وقال : حلفت كاذبا وأنا وصاحبي بعنا الإناء بألف وقسمنا الثمن

İbn Kesîr, vasi olan iki şahidin vasiyet edilen maldan bir kısmını hainlik yaparak aldıklarının ortaya çıkması durumunda mirasçıların yemin ederek onların ilk şahitliklerini geçersiz kılabileceğini belirtir. Bu durumu, katilin tarafında bir ipucu (levs) belirdiğinde maktulün velilerinin yemin ederek hakkı almasına (kasâme) benzetir. Temim ed-Dârî kıssasını naklederek Amr b. As ve arkadaşının yemin edip beş yüz (dirhemi/dinarı) Adî b. Bedâ'dan geri aldıklarını, Hz. Peygamber'in de kâfirlerin şahitliğinin geçersiz sayılıp velilerin şahitliğinin geçerli kılınmasını emrettiğini aktarır.

وهذا التحليف للورثة والرجوع إلى قولهما والحالة هذه كما يحلف أولياء المقتول إذا ظهر لوث في جانب القاتل فيقسم المستحقون على القاتل فيدفع برمته إليهم كما هو مقرر في باب القسامة من الأحكام

Beydâvî'ye göre bu ayetler, ölüm anında vasiyet için iki adil şahit tutulmasını, bulunmadığında başkalarından iki şahit alınabileceğini ve şahitlerin yalanı ortaya çıkarsa mirasçılardan iki kişinin yemin ederek onların yeminini geçersiz kılabileceğini düzenler. Bu hüküm, şahitlik durumunda değil, ancak vasi olmaları halinde ve hainlik ortaya çıkması durumunda geçerlidir; genel şahitlik hükmüne aykırı olarak neshedilmiştir. Ayetin bu şekilde anlaşılması Temîm ed-Dârî ve Adî b. Bedîl olayına dayanır.

ومعنى الآيتين أن المحتضر إذا أراد الوصية ينبغي أن يشهد عدلين من ذوي نسبه أو دينه على وصيته، أو يوصي إليهما احتياطا فإن لم يجدهما بأن كان في سفر فآخرين من غيرهم

Kurtubî bu bölümde ayetteki çeşitli lafızların dilbilimsel ve i'rab yönlerini ele almaktadır: 'عثر' fiilinin anlamı, 'أنهما' zamirinin kime döndüğü, 'آخران' kelimesinin i'rab konumu ve 'استحق' fiilinin farklı okunuşlarına (kıraat) göre öznesi ve nesnesinin ne olduğu tartışılmaktadır. Ayrıca 'استحقا إثما' ifadesindeki 'إثم' kelimesinin, haksız yere alınan şeyin kendisine mecazen isim olarak verildiği belirtilmektedir.

وقال أبو علي : الإثم هنا اسم الشيء المأخوذ لأن أخذه بأخذه آثم فسمي إثما