Taberî'ye göre ayette Ehl-i Kitab'a iman çağrısı yapılması, onların zaten mümin olarak isimlendirildiği halde bu çağrının anlamsız olmadığını gösterir; çünkü Allah onları mutlak iman ile değil, kısmi bir tasdikle nitelemiştir. Onlar iki gruptur: Tevrat ehli olup İncil, Kur'an, İsa ve Muhammed'i (s.a.v.) yalanlayanlar; İncil ehli olup Tevrat'a inanan ama Muhammed'i ve Furkan'ı yalanlayanlar. Dolayısıyla kendi kitaplarına gerçek anlamda inanmaları, Muhammed'e (s.a.v.) de iman etmelerini gerektirir, aksi halde onu inkâr etmiş olurlar.

وذلك أنهم كانوا صنفين: أهل توراة مصدقين بها وبمن جاء بها، وهم مكذبون بالإنجيل والقرآن وعيسى ومحمد صلوات الله عليهما؛ وصنف أهل إنجيل وهم مصدقون به وبالتوراة وسائر الكتب، مكذبون بمحمد صلى الله عليه وسلم والفرقان.

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, Allah'ın zıhar ve benzeri konularda koyduğu şeriat hükümleriyle amel etmeyi ve cahiliye döneminde üzerinde bulunulan eski âdetlerin terk edilmesini emretmektedir.

في العمل بشرائعه التي شرعها من الظهار وغيره ، ورفض ما كنتم عليه في جاهليتكم

Bu müfessire göre âyetteki kıraat farkı ('nuzzile/unzile' meçhul veya 'nezele/enzele' malum) tartışılırken, Kitap Ehli'nin Tevrat ve İncil'e iman ettikleri halde neden 'Kitap'a iman edin' diye emredildikleri sorusuna iki yönlü cevap verilir: birincisi onların sadece kendi kitaplarına iman edip diğer indirilen kitapların tümüne inanmadıkları, ikincisi ise mucizeye dayanan imanın kitapların bazısına inanıp bazısını reddetmeyi imkânsız kıldığı, zira mucizede şüphe bir kısmına yönelirse tamamına yönelik tasdiki de geçersiz kılar. Ayrıca metinde geçen 'el-Kitab' lafzının tekil olmasına rağmen cins ismi olduğu için umum ifade ettiği belirtilir.

أن إيمانهم ببعض الكتب دون البعض لا يصح لأن طريق الإيمان هو المعجزة ، فإذا كانت المعجزة حاصلة في الكل كان ترك الإيمان بالبعض طعنا في المعجزة

Kurtubî bu ayette geçen kitap ifadesini bütün peygamberlere indirilen kitaplar olarak açıklar; ayrıca 'nüzzile' ve 'ünzile' kıraat farklarına işaret eder. Ayetin muhatabı konusunda üç görüş nakleder: önceki peygamberlere iman edenler, görünüşte iman eden münafıklar, ya da Lât, Uzzâ ve tağuta tapan müşrikler olabileceğini belirtir.

وقيل : نزلت فيمن آمن بمن تقدم محمدا صلى الله عليه وسلم من الأنبياء عليهم السلام وقيل : إنه خطاب للمنافقين والمعنى على هذا يا أيها الذين آمنوا في الظاهر أخلصوا لله وقيل : المراد المشركون

İbn Kesîr'e göre âyette mü'minlere iman etmeleri emredilmesi, zaten var olan bir şeyin tekrar istenmesi (tahsîl-i hâsıl) değildir; buradan maksat imanda sebat, devam ve istikrardır. Ayrıca Kur'ân'ın önceki kitaplardan farkı olarak parça parça, olaylara ve kulların dünya-ahiret ihtiyaçlarına göre kademeli indirilmesi vurgulanır; önceki kitaplar ise toplu halde nazil olmuştur. Bu tedricî indirilişin, Kur'ân'ın kendisine indirildiği kişiye (Peygamber'e) gösterilen ilginin daha güçlü ve daha belağatli bir ifadesi olduğu belirtilir.

وأما الكتب المتقدمة فكانت تنزل جملة واحدة لهذا قال تعالى ثم قال تعالى أي فقد خرج عن طريق الهدى وبعد عن القصد كل البعد

Beydâvî bu ayetin muhatabının münafıklar veya Ehl-i Kitap'tan bazı müminler olabileceğini belirtir; İbn Selam ve arkadaşlarının Hz. Peygamber'e gelip yalnızca kendisine, Musa'ya, Tevrat'a ve Uzeyr'e inandıklarını, diğerlerini inkâr ettiklerini söylemeleri üzerine ayetin indiğini nakleder. Bu bağlamda ayet, imanın kısmi değil bütünsel/genel olması gerektiğini, bir kısmına iman edip diğerini inkâr etmenin gerçek iman sayılmayacağını ifade eder. Ayrıca 'nezzele' ve 'ünzile' kıraat farklarına ve kitaptan kastın Kur'an (birincisi) ve önceki kitapların cinsi (ikincisi) olduğuna işaret eder.

إذ روي: أن ابن سلام وأصحابه قالوا يا رسول الله: أنا نؤمن بك وبكتابك وبموسى والتوراة وعزير ونكفر بما سواه. فنزلت. آمنوا بالله ورسوله والكتاب الذي نزل على رسوله والكتاب الذي أنزل من قبل