Bu müfessire göre ayet, bir kimsenin bilerek işlediği günahın vebalinin ve zararının sadece kendisine ait olduğunu, başka hiç kimseye sirayet etmediğini bildirmektedir. Buna bağlı olarak, hainlik yapanları savunanların onlarla akraba, komşu veya yakın olsalar da bu günahtan berî oldukları, ancak onları savunup kendileri için mücadele ettiklerinde onlarla aynı duruma düşecekleri belirtilmektedir. Bu nedenle ayet, böyle kimseleri savunmaktan ve onlar adına tartışmaktan sakındırmaktadır.

ومن يأت ذنبا على عمد منه له ومعرفة به، فإنما يجترح وبال ذلك الذنب وضره وخزيه وعاره على نفسه دون غيره من سائر خلق الله

Bu müfessire göre ayette geçen 'kesb' kavramı, kişiye fayda getiren veya zarardan koruyan bir eylemi ifade eder; bu yüzden Allah'a bu şekilde bir nitelik izafe edilemez. Ayetin maksadı, günahkarı bağışlanma talep etmeye teşvik etmektir; sanki Allah 'işlediğin günahın zararı bana dönmez, çünkü ben fayda ve zarardan münezzehim, tövbe ve istiğfarın kabulünden ümitsiz olma' demektedir. Böylece günahın, cezayı gerektiren bir sebep olduğu ortaya konmuştur.

والكسب عبارة عما يفيد جر منفعة أو دفع مضرة ، ولذلك لم يجز وصف الباري تعالى بذلك والمقصود منه ترغيب العاصي في الاستغفار

Bu müfessire göre ayette geçen 'kesb' kavramı, kişinin kendi lehine bir fayda getirmesi veya kendisinden bir zararı defetmesi için yaptığı fiil olarak tanımlanır; günahın kişiye 'ait' olması onun akıbetinin kendisine dönmesi anlamındadır. Bu sebeple kesb kavramı Allah'ın fiili için kullanılmaz, çünkü Allah'ın fiili bir fayda celbi veya zarar defi amacı taşımaz.

والكسب ما يجربه الإنسان إلى نفسه نفعا أو يدفع عنه به ضررا ولهذا لا يسمى فعل الرب تعالى كسبا

Verilen ham metin, ibare olarak yalnızca ayetin kendisine atıfla 'bu ayet şu ayet gibidir' ifadesinden ibarettir; İbn Kesîr'in bu ayete dair getirdiği asıl açıklama, gerekçe veya bağlamsal yorum metinde yer almamaktadır. Dolayısıyla metinden bir görüş çıkarmak mümkün olmamaktadır.

الآية كقوله تعالى

Beydâvî'ye göre 111. ayette kişinin işlediği günahın vebalinin sadece kendisine ait olduğu, başkasına geçmediği belirtilir; bu durum Allah'ın fiili bilmesi ve cezalandırmada hikmet sahibi olmasıyla ilişkilendirilir. 112. ayette ise küçük-kasıtsız (hatıe) veya büyük-kasıtlı (isim) bir günah işleyip sonra bunu -Ta'me'nin Zeyd'i suçlaması örneğinde olduğu gibi- suçsuz birine atan kişinin, hem iftira hem de açık bir günah yüklendiği, bu ikisinin (hatıe ve isim) tek bir zamirle ifade edilerek eşit tutulduğu açıklanır.

فقد احتمل بهتانا وإثما مبينا بسبب رمي البريء وتبرئة النفس الخاطئة، ولذلك سوى بينهما وإن كان مقترف أحدهما دون مقترف الآخر