Taberî'ye göre bu ayet, Tu'me b. Übeyrik'in çaldığı zırhı bir masuma (Lebid b. Sehl veya Yahudi Zeyd b. es-Sümeyn olduğu rivayet edilir) isnat etmesiyle ilgilidir. Ayette geçen 'hatîe' kastî olmayan günahı, 'ism' ise kasıtlı olarak işlenen günahı ifade eder; bu ayrım Allah'ın hitabında bilinçli olarak yapılmıştır. Kişi işlediği hata veya günahı bir masuma isnat ettiğinde, bu davranışıyla büyük bir iftira ve açık bir günah yüklenmiş olur.

وإنما فرق بين الخطيئة والإثم، لأن الخطيئة قد تكون من قبل العمد وغير العمد، والإثم لا يكون إلا من العمد، ففصل جل ثناؤه لذلك بينهما

Râzî bu ayette geçen 'hatîe' ve 'ism' kavramları arasında müfessirlerin belirttiği farklı görüşleri nakleder: bazılarına göre hatîe küçük günah, ism büyük günahtır; bazılarına göre hatîe kişiye özgü kalan günah, ism ise başkasına da zarar veren günahtır (zulüm, katil gibi); bir başka görüşe göre ise hatîe kasıt veya hata ile işlenen her fiili kapsar, ism ise sadece kasıtla işlenen günahtır. Ayrıca ayetteki 'bihî' zamirinin neye râci olduğu konusunda da farklı ihtimaller zikredilmiştir: hem hatîeye hem isme, sadece isme (yakınlık sebebiyle), ya da başka bir yapıya dönebileceği tartışılmıştır.

الخطيئة هي الصغيرة ، والإثم هو الكبيرة وثانيها : الخطيئة هي الذنب القاصر على فاعلها ، والإثم هو الذنب المتعدي إلى الغير كالظلم والقتل

İbn Kesîr'e göre bu ayet, hırsızlık yapan kişiyi ve onu savunanları konu almaktadır ve bu bağlamda garip bir siyak arz etmektedir. Müfessir, ayetin Benî Ebîraḳ'tan bir hırsızlık olayı üzerine indiğini, Katâde b. Nu'mân'ın rivayetiyle detaylandırarak nakletmektedir; olayda çalınan kişi Lebîd b. Sehl'e iftira atılmış, hırsızlar ise Benî Ebîraḳ ailesinden münafık kişilerdir. İbn Kesîr, ayetteki kınama ve azarlamanın bu özel olayla sınırlı olmayıp, aynı sıfatı taşıyan ve benzer hatayı işleyen herkes için geçerli olduğunu belirtmektedir.

ثم هذا التقريع وهذا التوبيخ عام فيهم وفي غيرهم ممن اتصف بصفتهم فارتكب مثل خطيئتهم فعليه مثل عقوبتهم

Beydâvî'ye göre 111. ayette işlenen günahın vebali sadece işleyene aittir, başkasına geçmez; bu durum 'إن أسأتم فلها' ayetine benzetilir. 112. ayette ise küçük-kasıtsız (hatîe) veya büyük-kasıtlı (isim) bir günah işleyip sonra bunu suçsuz birine atan kişinin, hem iftira hem de apaçık bir günah yüklendiği belirtilir; Ta'me'nin Zeyd'i suçlaması buna örnek verilir. Bu müfessire göre suçu masum birine atmak ile kendi hatasını temize çıkarmak birbirine denk sayıldığından, ayette bu iki eylem sanki bir günahmış gibi tek zamir ile ifade edilmiştir.

فقد احتمل بهتانا وإثما مبينا بسبب رمي البريء وتبرئة النفس الخاطئة، ولذلك سوى بينهما وإن كان مقترف أحدهما دون مقترف الآخر.

Kurtubî'ye göre 'hatîe' ve 'ism' kelimeleri bazılarına göre aynı anlamdadır ve lafız farklılığıyla pekiştirme amacıyla tekrarlanmıştır; Taberî ise hatîenin hem kasıtlı hem kasıtsız işlenebileceğini, ismin ise ancak kasıtlı olarak işlenebileceğini söyler. Ayrıca 'bühtan' kelimesi, kişiyi işlemediği bir suçla itham etmek anlamına gelir ve bu husus Hz. Peygamber'in gıybet ve bühtan hakkındaki hadisiyle desteklenir.

وقال الطبري : إنما فرق بين الخطيئة والإثم أن الخطيئة تكون عن عمد وعن غير عمد والإثم لا يكون إلا عن عمد