Zemahşerî, 'içeride/geride oturanlarla beraber olmayı istediler' ifadesindeki 'oturma' emrinin, onların çıkmayı ve savaşa hazırlanmayı terk etmelerine delalet ettiğini belirtir. Bu oturma isteğinin kaynağı hususunda farklı görüşler nakleder: Allah'ın kalplerine çıkmaktan hoşlanmama duygusunu koyması, şeytanın vesvesesi, kendi iç konuşmaları veya Peygamber'in (s.a.v.) onlara oturma izni vermesi. Ayrıca bunun onlara yönelik bir kınama ve aciz bırakma ifadesi olduğunu, onları savaştan geri kalması normal olan kadınlar, çocuklar ve hastalarla bir tutan bir nitelendirme olduğunu açıklar.

قيل : جعل إلقاء الله في قلوبهم كراهة الخروج أمرا بالقعود . وقيل : هو قول الشيطان بالوسوسة . وقيل : هو قولهم لأنفسهم . وقيل : هو إذن رسول الله صلى الله عليه وسلم لهم في القعود

Râzî bu metinde önce 'udde' kelimesinin kıraat farklılıklarını ve İbn Abbas'a göre bunun zad, su ve binek gibi sefer hazırlığını ifade ettiğini nakleder; münafıkların bu hazırlığı terk etmelerinin geri kalmayı arzuladıklarına delil olduğunu belirtir. Ardından 'كره' (kerih görme) ifadesinin Allah'a nispetinde kelam tartışmasına girer: Basriyye'ye göre irade yoklukla (adem) ilişkilendirilemez, dolayısıyla 'كراهة'yi 'ademin iradesi' şeklinde açıklamak imkânsızdır. Kendi mezhebi (Ehl-i Sünnet/Eşarî) adına verdiği cevapta ise kerahiyetin, o şeyin zıddını irade etmek şeklinde yorumlanabileceğini, yani Allah'ın onların sükûnetini (geri kalmalarını) irade ettiğini, bunun da çıkışlarından kerih görme olarak ifade edildiğini söyler. Son olarak 'فثبطهم' ayetini kaza ve kader meselesinde delil olarak kullanır; fiilin sadır olmasının dâî (saik/motivasyon) oluşmasına bağlı olduğunu, bu dâînin güçlenmesinin ancak Allah'tan olabileceğini, aksi halde teselsül gerekeceğini açıklar.

أجاب أصحابنا : بأنا نفسر الكراهة في حق الله بإرادة ضد ذلك الشيء ، فهو تعالى أراد منهم السكون ، فوقع التعبير عن هذه الإرادة بكونه تعالى كارها لخروجهم مع الرسول

Kurtubî'ye göre münafıkların savaşa hazırlık yapmamaları, çıkmayı içten istemediklerinin ve geri kalmayı arzuladıklarının delilidir. 'Fesebbetehüm' ifadesi, onları Peygamber'den geri tutup yardımsız bıraktığı anlamına gelir, çünkü kendileri oturmaya izin verilmezse fesat çıkaracaklarını söylemişlerdir; bu da 'lev haracû fîküm mâ zâdûküm illâ habâlâ' ifadesiyle desteklenir.

أي لو أرادوا الجهاد لتأهبوا أهبة السفر فتركهم الإستعداد دليل على إرادتهم التخلف أي خروجهم معك ( فثبطهم ) أي حبسهم عنك وخذلهم لأنهم قالوا : إن لم يؤذن لنا في الجلوس أفسدنا وحرضنا على المؤمنين

Beydâvî bu ayette Allah'ın münafıkların savaşa çıkışını istememesinin, önceki 'eğer çıkmak isteselerdi' ifadesinin mefhumundan bir istidrak (düzeltme/vurgu) olduğunu belirtir. Yani Allah onların çıkışa yönelmelerini (nehûdlarını) hoş görmediği için onları korkaklık ve tembellikle geri bırakmış, hareketten alıkoymuştur. 'Oturanlarla birlikte oturun' ifadesi ise Allah'ın kalplerine çıkmama isteğini yerleştirmesinin, ya da şeytanın vesvesesinin, ya da birbirlerine söylediklerinin, ya da Resul'ün onlara izin vermesinin bir temsili olarak yorumlanabilir; her iki durumda da bu ifade kınamadan hâli değildir.

ولكن كره الله انبعاثهم استدرك عن مفهوم قوله: ولو أرادوا الخروج كأنه قال ما خرجوا ولكن تثبطوا لأنه تعالى كره انبعاثهم أي نهوضهم للخروج. فثبطهم فحبسهم بالجبن والكسل.

Taberî'ye göre, eğer bu kişiler Peygamber ile birlikte cihada çıkmayı isteselerdi bunun için hazırlık yaparlardı; ancak Allah çıkışı onlara ağır kılarak (tesbît) onları geri bıraktırmış, bunun sonucunda evlerinde kalmayı, hastalar, güçsüzler, kadın ve çocuklarla birlikte oturmayı tercih etmişlerdir. Bu tesbîtin sebebi Allah'ın onların nifakını ve İslam'a karşı içten kötü niyetlerini bilmesi, çıksalar bile fayda değil zarar vereceklerini bilmesidir. Metin, izin isteyenlerin Abdullah b. Ubey b. Selûl ve Cedd b. Kays gibi kavimlerinin eşrafından kişiler olduğunu rivayet eder.

فثقل عليهم الخروج حتى استخفوا القعود في منازلهم خلافك