Taberî'ye göre Allah, müşrikler için istiğfar etmenin haram olduğu açıkça bildirilip nehyedilmeden önce, müminleri bu fiil sebebiyle sapıklıkla hükmetmez. Çünkü itaat ve isyan ancak emir ve nehiy vaki olduktan sonra gerçekleşir; henüz emrolunmamış veya nehyedilmemiş olan kimse o hususta ne itaatkâr ne de asi sayılır.

فأما قبل أن يبين لكم كراهية ذلك بالنهي عنه ثم تتعدوا نهيه إلى ما نهاكم عنه، فإنه لا يحكم عليكم بالضلال، لأن الطاعة والمعصية إنما يكونان من المأمور والمنهي

Verilen metin parçası yalnızca ayetin numarasını (Yusuf: 38) içermekte olup, Fahreddin er-Râzî'nin bu ayete dair herhangi bir tefsir açıklaması, yorumu veya görüşü metinde bulunmamaktadır.

( يوسف : 38 )

Kurtubî'ye göre Allah bir topluluğu hidayete erdirdikten sonra, onlara sakınmaları gereken şeyi açıkça beyan etmedikçe saptırmaz; ancak beyan geldikten sonra sakınmazlarsa o zaman sapmayı hak ederler. Bu ayet, günahlara dalmanın ve hürmetli sınırların çiğnenmesinin dalalete ve doğru yoldan sapmaya bir sebep olduğuna delil sayılmıştır. Ayrıca ayetin, hidayet ve imanın yaratılmışlığını savunan Mutezile'ye reddiye niteliğinde olduğu belirtilir.

أي ما كان الله ليوقع الضلالة في قلوبهم بعد الهدى حتى يبين لهم ما يتقون فلا يتقوه فعند ذلك يستحقون الإضلال قلت : ففي هذا أدل دليل على أن المعاصي إذا ارتكب وانتهك حجابها كانت سببا إلى الضلالة والردى وسلما إلى ترك الرشاد والهدى

Bu ayet, Allah'ın müminlere müşrik ölüleri için istiğfar etmeyi terk etmelerini özel olarak, genel olarak da itaat ve isyanı açıkladıktan sonra hüküm koyduğunu bildirir. İbn Kesîr, İbn Cerîr'in görüşünü nakleder: Allah, müminleri hidayete erdirip iman nasip ettikten sonra, kendilerine yasak açıkça bildirilmeden önce müşrik ölülerine istiğfar etmelerinden dolayı sapıklıkla hükmetmez. Çünkü itaat ve isyan ancak emredilen veya yasaklanan bir şeyle gerçekleşir; henüz emir veya yasak gelmemiş bir konuda kişi ne itaatkâr ne de asi sayılır.

فإن الطاعة والمعصية إنما يكونان من المأمور والمنهي وأما من لم يؤمر ولم ينه فغير كائن مطيعا أو عاصيا فيما لم يؤمر به ولم ينه عنه

Beydâvî'ye göre Allah'ın bir topluluğu hidayete erdirdikten sonra dalalete düşürmesi, onları sapık diye adlandırıp henüz kendilerine açıklanmamış bir yasağa muhalefetten sorumlu tutması anlamındadır; bu ancak sakınılması gereken şey açıkça bildirildikten sonra gerçekleşir. Bu ayet, Peygamber'in amcası veya müşrik ataları için istiğfar edenlerin, yasaktan önceki durumlarına bir mazeret beyanı niteliğindedir; bir başka görüşe göre ise kıble ve içki gibi önceki hükme göre amel etmiş olan topluluklar hakkındadır. 116. ayette de Allah'ın göklerin ve yerin mülkünün sahibi olduğu, müşriklere istiğfarın yasaklanmasının onlardan tamamen uzaklaşmayı gerektirdiği ve gerçek velayet ile yardımın ancak O'ndan olduğu vurgulanır.

وما كان الله ليضل قوما أي ليسميهم ضلالا ويؤاخذهم مؤاخذتهم بعد إذ هداهم للإسلام. حتى يبين لهم ما يتقون حتى يبين لهم حظر ما يجب اتقاؤه، وكأنه بيان عذر الرسول عليه الصلاة والسلام في قوله لعمه أو لمن استغفر لأسلافه المشركين قبل المنع. وقيل إنه في قوم مضوا على الأمر الأول في القبلة والخمر ونحو ذلك، وفي الجملة دليل على أن الغافل غير مكلف.