Taberî, ayetteki istiğfarın mahiyeti konusunda müfessirler arasındaki farklı görüşleri nakleder: bazıları istiğfarı 'salât/dua' anlamında yorumlamış, bazıları ayetin müşrik ölülere istiğfar eden mü'minler hakkında indiğini söylemiş, bazıları da bunun İbrahim'in babasına istiğfarı ile ilişkili olduğunu ve babası öldüğünde şirk üzere olduğu kendisine 'tebeyyün' ettiğinde ondan teberri ettiğini belirtmiştir. Ayrıca bir kısım rivayetlerde bu tebeyyünün dünyada değil, kıyamet günü sırat üzerinde babasının sırtlan/köpek suretinde görülmesiyle ahirette gerçekleştiği aktarılmıştır.

مازال إبراهيم يستغفر لأبيه حتى مات، فلما تبين له أنه عدو لله تبرأ منه

Bu müfessire göre âyette İbrahim'in 'halim' ve 'evvah' (çok içlenen, şefkatli) olarak nitelendirilmesi, onun babası için bağışlanma dilemeye kalbinin çok meyilli olduğunu göstermektedir; buna karşın böyle bir kalp yumuşaklığına sahip olan İbrahim'in babasının küfründe ısrarını görünce ondan uzaklaşıp istiğfarı terk etmesi, başkalarının kâfir akrabaları için istiğfardan men edilmesinin daha da öncelikli olduğuna delalet eder. Ayrıca âyetin öncesiyle bağlantısı bakımından, kâfirlerden -diri veya ölü olsun- kesin olarak uzaklaşma yükümlülüğünün sadece Muhammed'in dinine has olmayıp İbrahim'in dininde de meşru olduğu, böylece bu hükmün daha da kuvvetlendiği belirtilir.

والمقصود أن من كان موصوفا بهذه الصفات كان ميل قلبه إلى الاستغفار لأبيه شديدا ، فكأنه قيل : إن إبراهيم مع جلالة قدره ومع كونه موصوفا بالأواهية والحليمية منعه الله تعالى من الاستغفار لأبيه الكافر ، فلأن يكون غيره ممنوعا من هذا المعنى كان أولى

Kurtubî'ye göre bu ayet, müminlerin Hz. İbrahim'in babası için istiğfar etmesini kendilerine örnek göstermelerine karşı bir cevap niteliğindedir; çünkü İbrahim'in istiğfarı babasının küfür üzere öldüğü kesinleşmeden önce verdiği bir vaade dayanıyordu, küfrü açığa çıkınca ondan uzaklaştı. Aynı şekilde Hz. Peygamber'in Ebu Talib için istiğfar talebi de bu ayetle reddedilmiş, zira kişinin ölüm anındaki zahiri hali üzerine hüküm verilir. Ayrıca ayette geçen 'evvâh' kelimesi hakkında âlimler arasında on beş farklı görüş nakledilmektedir.

فأخبره الله تعالى أن استغفار إبراهيم لأبيه كان وعدا قبل أن يتبين الكفر منه فلما تبين له الكفر منه تبرأ منه فكيف تستغفر أنت لعمك يا محمد وقد شاهدت موته كافرا

İbn Kesîr, İbrahim'in babası için istiğfar etmesinin sadece ona verdiği bir vaad sebebiyle olduğunu, babasının Allah'a düşman olduğu kendisine açıkça belli olunca (öldüğünde ya da kıyamette) ondan uzaklaştığını (teberrî ettiğini) nakleder. Ayrıca 'evvâh' kelimesinin anlamı hakkında sahabe ve tabiinden farklı görüşler (dua eden, yalvaran, rahim, mûkin/mü'min) aktarır ve İbn Cerîr'in tercihiyle bu kelimenin bağlama en uygun anlamının 'çokça dua eden' olduğunu belirtir.

قال ابن عباس مازال إبراهيم يستغفر لأبيه حتى مات فلما تبين له أنه عدو لله تبرأ منه وفي رواية لما مات تبين له أنه عدو لله وكذا قال مجاهد والضحاك وقتادة وغيرهم رحمهم الله

Beydâvî'ye göre bu ayet, Peygamber ve müminlerin, müşrik oldukları kesinleşen kimseler için istiğfar etmelerinin caiz olmadığını bildirir; bu yasak, kişinin küfür üzere öldüğü kesin olarak bilindikten sonra geçerlidir, dolayısız hayattaki kişiler için istiğfar (imana muvaffak olmaları için dua) caizdir. İbrahim'in babası için istiğfarı ise ona verdiği bir vaadden kaynaklanıyordu; bu vaad, babasının imana gelmesi umuduyla yapılmıştı, babasının Allah'a düşman olduğu (küfür üzere öldüğü veya iman etmeyeceği vahyedilerek) anlaşılınca İbrahim ondan uzaklaştı.

وفيه دليل على جواز الاستغفار لاحيائهم فإنه طلب توفيقهم للإيمان وبه دفع النقض باستغفار إبراهيم عليه الصلاة والسلام لأبيه الكافر

Zemahşerî'ye göre İbrahim'in babası için istiğfarı, vahiy yoluyla babasının iman etmeyeceği ve kâfir olarak öleceği kendisine açıklanınca kesilmiştir; bu nedenle ondan ümidi kesilmiş ve istiğfarını terk etmiştir. Buna itiraz edilebileceğini, çünkü kâfir için istiğfarı yasaklayanın akıl değil şer'î hüküm (sem') olduğunu, dolayısıyla İbrahim'in vaadinin ve bu vaade vefasının sem' gelmeden önce aklî bir esasa dayanmış olabileceğini de aktarır.

فلما تبين له من جهة الوحي أنه لن يؤمن وأنه يموت كافرا وانقطع رجاؤه عنه ، قطع استغفاره