Taberî, bu bölümde bir fiilin müzekker gelmesini iki şekilde açıklıyor: birincisi kastedilenin 'insanlar' olması, ikincisi ise Arapların müennes bir ismi bazen müzekker gibi kullanabilmesi (şairin 'ولا أرض أبقل إبقالها' beyti örnek verilir). Ayrıca bazı dilcilerin bu görüşe itiraz ettiğini, çünkü aynı mantıkla 'هند قامت' yerine 'هند قام' denilmesinin gerekeceğini belirttiklerini, ancak buradaki teşbihin farklı olduğunu (Tâife kelimesinin 'طيف' anlamında mastar olup 'صيحة/صياح' gibi olduğunu) aktarır. Devamında ayetin, topluluktan iman edip Allah'a itaat edenler ile inanmayıp peygambere tabi olmayanlar arasında Allah'ın hükmüne bırakılmasını, çünkü O'nun hükmünün en adil ve en hayırlı olduğunu ifade ettiğini nakleder.

وقد أنكر ذلك من قيله بعض أهل العربية، ورأى أنه يلزمه إن جاز أن يذكر قريبا توجيها منه للرحمة إلى معنى المطر أن يقول: هند قام، توجيها منه لهند وهي امرأة إلى معنى إنسان

Zemahşerî'ye göre ayette geçen hüküm, iki grup (haklı ile haksız) arasında Allah'ın hak edenlere zafer ve galibiyet vererek adaletle hükmetmesidir; bu aynı zamanda kâfirlere yönelik bir tehdittir. Ayrıca ayetin inişiyle bağlantılı olarak Hz. Peygamber'in Ensar'a kendisinden sonra karşılaşacakları haksız yönetime sabretmelerini emrettiği, ancak Enes'in bu konuda sabredemediklerini itiraf ettiği rivayet edilir.

وروي أنها لما نزلت جمع رسول الله صلى الله عليه وسلم الأنصار فقال : ( إنكم ستجدون بعدي أثرة ، فاصبروا حتى تلقوني )

Bu müfessire göre ayet, Hz. Peygamber'e emrolunan sabrın hem şahsına özel ibadet ve taatleri hem de tebliğ görevinden kaynaklanan meşakkatleri kapsayacak şekilde genel olduğunu bildirir. Ayrıca âyetteki 'rabbin en iyi bilendir' ifadesi, Allah'ın hidayete ereni ve sapanı hakkıyla bildiğini, dolayısıyla müminlerin derecelerini yükseltip kâfirlerin zilletini ortaya çıkaracağını, bunun dünyada gerçekleşmezse âhirette gerçekleşeceğini ifade eder. Metin ayrıca 'هو' zamirinin (fasl/imad) ve 'أعلم' kelimesinin dilbilimsel işlevini de tartışır.

فاصبر في كل ما حكم به ربك سواء كان ذلك تكليفا خاصا بك من العبادات والطاعات أو متعلقا بالغير وهو التبليغ وأداء الرسالة ، وتحمل المشاق الناشئة من ذلك

Bu müfessire göre 'قال' fiilinin müzekker (eril) sığada gelmesi, 'الملأ' kelimesinin manasına (yani topluluk/cemaat oluşuna) göre değerlendirilmiştir; eğer lafza riayet edilseydi fiilin 'قالت' şeklinde müennes gelmesi gerekirdi. Yani cümlede lafız değil, mana esas alınmıştır.

فذكر على المعنى ولو راعى اللفظ قال

Beydâvî, 'her yolun başında oturup tehdit etme' ifadesini dinin çeşitli şube, hüküm ve bilgi yollarında insanları caydırma ve Şuayb'a inananları tehdit etme olarak açıklar; bazı rivayetlere göre bu kişiler pusu kurup yol kesenler veya inananları 'yalancıdır' diyerek dinden döndürmeye çalışanlardır. 'Allah yolundan çevirme' ifadesindeki zamir yerine açık isim getirilişini, o yolun büyüklüğünü ve çevirmenin çirkinliğini vurgulamak için yapılmış bir belâgat inceliği olarak yorumlar. Ayrıca 'az iken çoğaltılmanız' ifadesini nüfus veya mal bakımından bereketle açıklar ve 'Allah hükmedinceye kadar sabredin' ifadesini müminlere zafer, kâfirlere ise tehdit içeren bir vaad olarak değerlendirir.

وتصدون عن سبيل الله يعني الذي قعدوا عليه فوضع الظاهر موضع المضمر بيانا لكل صراط، ودلالة على عظم ما يصدون عنه وتقبيحا لما كانوا عليه

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen 'hüküm verme/ayırma' Allah'ın adaleti ve hikmetiyle gerçekleşecek, akıbeti müttakiler için hayır, kâfirler için helak olarak takdir edecektir. Ayrıca kardeşlerine, olayı babalarına belirli bir şekilde anlatmaları emredilmiş olup bu, onların babaları nezdinde mazur sayılmaları ve olan bitenden beri olduklarını ifade etmeleri içindir.

فإنه سيجعل العاقبة للمتقين والدمار على الكافرين