Taberî bu bölümde, konuyla ilgili bazı grupların söylediği görüşlerin hatalı olduğunu, doğru olanın Allah'ın kendisi hakkında verdiği haberi kabul edip bunun dışındaki görüşlerden yüz çevirmek olduğunu belirtir. Hakkı bulamayan ve Allah'tan başkasına ibadet eden kimselerin doğru yoldan saptıklarını ifade eder.

الدليل على خطأ هذه الأقوال التي قالها هؤلاء القوم. وأن الصواب من القول في ذلك: الإقرار بخبر الله تعالى الذي أخبر به عنه، والإعراض عما عداه

Bu müfessire göre ayet, ay gibi batan bir cismi ilah edinen kimsenin sapkınlık içinde olduğuna dair kavmine yönelik bir uyarı taşımaktadır; ay da yıldız gibi batma özelliğine sahip olduğundan onu ilah kabul etmek doğru yola götürmez. Hakka ulaşma ancak Allah'ın hidayeti, tevfiki ve lütfuyla mümkün olur.

تنبيه لقومه على أن من اتخذ القمر إلاها وهو نظير الكوكب في الأفول ، فهو ضال ، وأن الهداية إلى الحق بتوفيق الله ولطفه

Bu müfessire göre İbrâhim'in Allah'ın kudretinden veya öldükten sonra diriltmeden şüphe ettiği görüşü çok zayıf, hatta küfür sayılan bir görüştür; çünkü Allah'ın ölüleri diriltme kudretini bilmeyen kâfir olur ve masum bir peygambere bunu nispet etmek onu tekfir etmek anlamına gelir. Râzî, hidâyet lafzının Allah'a nispet edilmesinin, kendi görüşünü (yani İbrâhim'in hidayete zaten muhtaç olduğunu, imkân ve delillerin ötesinde bir hidayet talep ettiğini) desteklediğini belirtir.

لأن الجاهل بقدرة الله تعالى على إحياء الموتى كافر ، فمن نسب النبي المعصوم إلى ذلك فقد كفر النبي المعصوم

Kurtubî'ye göre bu ifade, kişinin daha önce hidayet üzere olduğu halde onda sabit kılınmasını istemesi anlamındadır; bu durum ya nazar/düşünme sürecinin devamında meydana gelmiştir ya da akli imkân bakımından zeval ihtimaline binaen sebat talebinde bulunulmuştur. Bu, Şuayb'ın 'Allah dilemedikçe oraya dönmemiz bize yakışmaz' sözüne ve Fatiha'daki 'ihdinâ's-sırâta'l-müstakîm' ifadesine benzetilerek açıklanmıştır; buradaki 'hidayet' de aslında hidayet üzere sebat/sabit kılınma talebi olarak yorumlanmıştır.

أي لم يثبتني على الهداية وقد كان مهتديا فيكون جرى هذا في مهلة النظر أو سأل التثبيت لإمكان الجواز العقلي كما قال شعيب : وما يكون لنا أن نعود فيها إلا أن يشاء الله وفي التنزيل اهدنا الصراط المستقيم

İbn Kesîr, İbrahim'in yıldız, ay ve güneş için 'Rabbim budur' demesinin, kavmine karşı put ve heykel ibadetinin batıllığını göstermek amacıyla yaptığı bir muhakeme (münazara) yöntemi olduğunu belirtir. İbrahim önce yıldızın, sonra ayın, sonra güneşin -en parlak ve en şerefli görünenlerin- ilahlığa layık olamayacağını, çünkü bunların belirli bir seyre tabi, kendi başına tasarrufu olmayan yaratılmış cisimler olduğunu ortaya koymuştur. Böylece bu üç en aydınlık cisimden ilahlık sıfatı kesin delille kaldırılmıştır.

والحق أن إبراهيم عليه الصلاة والسلام كان في هذا المقام مناظرا لقومه مبينا لهم بطلان ماكانوا عليه من عبادة الهياكل والأصنام

Beydâvî'ye göre İbrahim'in yıldız, ay ve güneş için 'Rabbim budur' demesi gerçek bir inanç ifadesi değil, muhataplarının (putperest ve yıldıza tapan kavminin) batıl görüşünü önce onların diliyle dile getirip sonra çöküşünü (batışını) göstererek çürütme yöntemidir. Bu, akli istidlal ve nazar yoluyla kavmini hakka yönlendirme amacı taşır; İbrahim'in 'lâ üḥibbu'l-âfilîn' sözü, batıp kaybolmanın imkân ve hudûsa (yaratılmışlığa) delalet ettiğini, bunun ise ulûhiyetle çeliştiğini gösterir. Ayrıca 'lein lem yehdinî rabbî' ifadesi, hakka ulaşmanın ancak Allah'ın tevfiki ile mümkün olduğunu vurgulayarak kavmine bir uyarı ve irşad niteliği taşır.

وقوله: هذا ربي على سبيل الوضع فإن المستدل على فساد قول يحكيه على ما يقوله الخصم ثم يكر عليه بالإفساد، أو على وجه النظر والاستدلال