Taberî bu bölümde 'أفل' (afl) fiilinin dilde 'gaib olmak, kaybolmak' anlamına geldiğini, şair beyitleriyle bu kullanımı desteklediğini açıklıyor. Ardından ayetteki 'فلما جن عليه الليل' ifadesinin 'gecenin onu örtüp bürümesi' anlamına geldiğini, Arap lehçelerinde bu fiilin (جن، أجن، جنه) farklı kullanımlarının bulunduğunu ve hangisinin daha fasih olduğunu belirtiyor. Son olarak İbn Abbas ve Katade'den rivayetlerle İbrahim'in yıldız, ay ve güneşi görüp sonra kaybolmalarıyla 'ben batanları sevmem' diyerek Rabbinin daim ve değişmez olduğunu bildiğini nakleder.

فلما غاب {قال} إبراهيم: يقول تعالى ذكره: فلما واراه الليل وجنه، يقال منه: جن عليه الليل، وجنه الليل، وأجنه، وأجن عليه

Bu metne göre Hz. İbrahim, hâlden hâle değişen, bir yerden başka bir yere intikal eden ve perde ile örtülüp gizlenen rablerin ibadetini sevmediğini belirtmiştir; çünkü bu türlü değişkenlik ve intikal cisimlerin (cirimlerin) sıfatlarındandır, ilahlık vasfıyla bağdaşmaz.

لا أحب عبادة الأرباب المتغيرين عن حال إلى حال ، المتنقلين من مكان إلى آخر ، المحتجبين بستر ، فإن ذلك من صفات الأجرام

Bu metinde Râzî, İbrahim'in yıldız, ay ve güneşin batmasından hareketle put edinilen bu varlıkların ilahlık vasfına sahip olamayacağını gösteren istidlalini nefis delilleri ve âfâk delilleri çerçevesinde açıklar. Ayrıca bu ayetten Allah'ın cisim olmadığı, hâdis sıfatların mahalli olmadığı, dinin taklide değil delile dayanması gerektiği ve peygamberlerin Rablerini istidlal yoluyla bildikleri gibi çeşitli hükümler çıkarır.

هذه الآية تدل على أنه تعالى ليس بجسم إذ لو كان جسما لكان غائبا عنا أبدا فكان آفلا أبدا ، وأيضا يمتنع أن يكون تعالى ينزل من العرش إلى السماء تارة ويصعد من السماء إلى العرش أخرى ، وإلا لحصل معنى الأفول

Kurtubî, İbrahim'in yıldıza, aya ve güneşe 'bu rabbimdir' demesiyle ilgili farklı görüşleri sıralar. Bazılarına göre bu, akıl olgunluğa erişmeden ve delil tamam olmadan önceki bir dönemde vaki olmuş, dolayısıyla küfür sayılmaz; bazılarına göre ise Allah'ın peygamberi hiçbir vakit tevhidsiz olamayacağından bu söz, kavmine karşı delil getirmek maksadıyla onların iddiasına göre söylenmiş bir sözdür ('bu ربي على قولكم' anlamında). Ayrıca İbn Abbas'tan nakledilen bir görüşe göre bu, mü'min kalbinin Allah'ı nur üstüne nur şeklinde tanıması gibi, İbrahim'in de kalbiyle Allah'ı bilip delillerle O'na istidlal etmesi ve bilgisinin giderek artması şeklinde açıklanmıştır.

وقيل : إنما قال هذا ربي لتقرير الحجة على قومه فأظهر موافقتهم فلما أفل النجم قرر الحجة وقال : ما تغير لا يجوز أن يكون ربا وكانوا يعظمون النجوم ويعبدونها ويحكمون بها

İbn Kesîr'e göre bu metin, 'gaşiye/setera' ve 'ecenne' gibi ifadelerin gecenin yıldızı örtmesi anlamına geldiğini, 'ufûl'ün ise batma/kaybolma manasına geldiğini açıklar. Ayrıca İbrahim'in yıldızı ve ayı doğuşunda görüp 'bu benim rabbimdir' demesinin, batışında ise Rabbinin daimî ve yok olmaz bir varlık olduğunu bilmesiyle bu sözden vazgeçmesinin anlatıldığını belirtir.

قال قتادة علم أن ربه دائم لا يزول فلما رأى القمر بازغا أي طالعا قال هذا ربي فلما أفل قال

Beydâvî'ye göre İbrahim'in yıldız, ay ve güneşi 'rabbim' demesi gerçek bir inanç değil, kavmini putperestlik ve gök cisimlerine tapınmanın batıllığına aklî delil yoluyla uyandırmak için başvurduğu bir muhakeme (istidlal) yöntemidir. Bu ifadeler, karşı tarafın görüşünü önce nakledip sonra çökertme (ilzam) tekniğiyle söylenmiştir. Gök cisimlerinin doğup batması, değişip kaybolması, bunların hâdis ve sınırlı olduğunu, dolayısıyla ilahlık vasfına uygun olmadığını gösterir.

وقوله: هذا ربي على سبيل الوضع