Bu müfessire göre âyetteki 'fela te'se' ifadesi 'üzülme' anlamındadır ve Musa'nın kendi kavmine tîh cezası verdikten sonra pişman olup üzülmesi üzerine Allah'ın ona, fâsık diye nitelediği bu kavim için üzülmemesini vahyettiğini anlatır. Taberî ayrıca tîh dönemindeki olayları (menn, selvâ, taştan fışkıran su, bulut gölgesi, kırk yıllık şaşkın dolaşma, Mûsâ ile Uc arasındaki mücadele, Yûşâ'nın peygamberliği ve zorbalar şehrinin fethi) rivayetlerle detaylandırmaktadır.

يعني جل ثناؤه بقوله: {فلا تأس} فلا تحزن، يقال منه: أسي فلان على كذا يأسى أسى، وقد أسيت من كذا: أي حزنت

Bu müfessire göre âyetteki 'kırk yıl haram kılınma' ifadesi, mukaddes toprağa girişin fiilen imkânsız hale getirilmesi (teshîl-i imtinâ) şeklinde değil, İsrailoğullarının kötü davranışlarına karşı bir ceza olarak o çölde kalmakla mükellef kılınmaları (tahrîm-i teabbüd) şeklinde anlaşılabilir. Râzî, kırk yıl boyunca bu kadar büyük bir topluluğun küçük bir çölden çıkamamasının aklî açıdan zor olduğunu, bunun ancak peygamberler zamanında olağan âdetlerin bozulmasıyla (hark-ı âdât) veya bu haramlığın fiilî bir engelden değil emir yoluyla bir yasaktan ibaret olmasıyla açıklanabileceğini belirtir. Sonuçta ikinci izahı, yani yasağın teabbüdî bir emir olduğu görüşünü tercihe şayan bulur.

الثاني : إذا فسرنا ذلك التحريم بتحريم التعبد فقد زال السؤال لاحتمال أن الله تعالى حرم عليهم الرجوع إلى أوطانهم ، بل أمرهم بالمكث في تلك المفازة أربعين سنة مع المشقة والمحنة جزاء لهم على سوء صنيعهم ، وعلى هذا التقدير فقد زال الاشكال

Kurtubî'ye göre âyet, İsrailoğullarının kırk yıl boyunca çölde şaşkın vaziyette dolaştıklarını, kısa mesafeleri katetmek isterken hep başladıkları yere döndüklerini anlatır; bu, buzağıya tapma günahının cezası olarak takdir edilmiştir. Musa ve Harun'un bu tiheye dahil olup olmadığı, ayrıca kırk yılın 'tîh'e mi yoksa 'tahrîm'e mi zarf olduğu hususunda farklı görüşler nakledilir; birinci görüşe göre o kuşaktan sadece Yûşa' ve Kâlib hayatta kalıp kutsal beldeye girmiştir.

فكانوا يسيرون في فراسخ قليلة قيل : في قدر ستة فراسخ يومهم وليلتهم فيصبحون حيث أمسوا ويمسون حيث أصبحوا فكانوا سيارة لا قرار لهم

İbn Kesîr, ayette geçen kırk yıllık süreyi İsrailoğullarının cihattan kaçınmaları üzerine Musa'nın onlara dua etmesi sonucu Allah'ın o toprağa girmelerini kırk yıl haram kılması olarak açıklar. Bu süre içinde çölde şaşkın vaziyette dolaştıklarını, bulut ile gölgelenme, men ve selva'nın inmesi, taştan on iki pınarın fışkırması gibi mucizelerin gerçekleştiğini nakleder. Kırk yılın sonunda Musa ve Harun'un vefat ettiğini, Yuşa bin Nun'un onları Kudüs'ün fethine götürdüğünü, güneşin durdurulması ve ganimet malı meselesi gibi olayları rivayet zinciriyle aktarır.

قال فتاهوا في الأرض أربعين سنة يصبحون كل يوم يسيرون ليس لهم قرار ثم ظلل عليهم الغمام في التيه وأنزل عليهم المن والسلوى

Beydâvî'ye göre kutsal topraktan men edilmeleri isyanları sebebiyledir ve kırk yıl çölde şaşkın vaziyette dolaşacaklardır. Bu men ediliş ya geçici (belli bir vakit için) ya da mutlak olabilir; geçici olma ihtimalinde Yûşa'nın sonradan Erîha'yı fethetmesi durumu açıklar, mutlak olma ihtimalinde ise 'lâ nedhuluhâ' diyenlerin hiçbiri kutsal toprağa giremeden çölde helak olmuş, ancak çocukları cebbarlarla savaşmıştır. Son olarak 'faseceleyhem' ayeti, Musa'nın onlara dua ettikten sonra pişman olması üzerine, fâsıklıkları sebebiyle bu cezayı hak ettiklerini bildirmek için indiği belirtilir.

وقد قيل لم يدخل الأرض المقدسة أحد ممن قال إنا لن ندخلها بل هلكوا في التيه