Taberî'ye göre bu ayet, cennete ve nimete ancak Allah'a ve Rasûlü Muhammed'e iman ederek salih amel işleyen erkek ve kadınların gireceğini bildirir; müşrikler ve peygamberi yalanlayanlar ise müminlerin bu makamına ortak olamazlar. Ayrıca ayetin bağlamı, Yahudi, Hristiyan ve Müslümanların birbirlerine 'biz sizden daha hayırlıyız, cennete ancak bizim dinimizde olan girer' şeklinde övünüp tartışmaları üzerine indiğine dair rivayetler nakledilir; Allah bu tartışmayı hüküm ile çözerek imanı ve salih ameli esas almıştır.

إنما يدخل الجنة وينعم فيها في الآخرة، من يعمل من الصالحات من ذكوركم وإناثكم، وذكور عبادي وإناثهم وهو مؤمن بي وبرسولي محمد، مصدق بوحدانيتي، ونبوة محمد صلى الله عليه وسلم وبما جاء به من عندي، لا أنتم أيها المشركون بي المكذبون رسولي

Râzî'ye göre âyetteki 'seyyie' onu işleyeni ebedî cehennemliğe götüren günahtan kasıt, küçük değil büyük günahtır (kebîre); çünkü 'ihâta' lafzı hakikatte bir cismin başka bir cismi kuşatması anlamına gelir ve bu ancak günahın büyük olup ibadetlerin sevabını örtmesi veya düşman askerinin insanı kuşatması gibi tamamen kaplaması durumunda mecâzen uygulanabilir. Bu nedenle âyet, işlediği kebîre sevaplarını tamamen kuşatıp geçersiz kılan kişiyi, özellikle kâfirleri, ifade eder. Ayrıca Mu'tezile'nin bu âyeti tüm günahkarlara ebedî azabı ispat için delil göstermesine karşı, Ehl-i Sünnet görüşü de aktarılarak günahkarlara azabın ebedî olmayabileceği belirtilir.

ومعلوم أن لفظ الإحاطة حقيقة في إحاطة جسم بجسم آخر كإحاطة السور بالبلد والكوز بالماء وذلك ههنا ممتنع فنحمله على ما إذا كانت السيئة كبيرة لوجهين

Kurtubî'ye göre bu ayet, ehl-i kitap ile müslümanlar arasındaki karşılıklı övünme ve cennete girme iddiasına cevap olarak inmiştir; her iki taraf da kendi din mensuplarının üstünlüğünü ileri sürünce ayet nazil olmuştur. Ayrıca 'kim kötülük işlerse cezasını görür' ifadesi hakkında görüş ayrılığı vardır: bir kısmına göre bu kâfire mahsustur, cumhura göre ise lafız umumidir ve hem mümin hem kâfiri kapsar, ancak müminin cezası dünya musibetleriyle, kâfirinki ise ahirette ateşle olur.

وقال قتادة والسدي : تفاخر المؤمنون وأهل الكتاب فقال أهل الكتاب : نبينا قبل نبيكم وكتابنا قبل كتابكم ونحن أحق بالله منكم وقال المؤمنون : نبينا خاتم النبيين وكتابنا يقضي على سائر الكتب فنزلت الآية

Bu müfessire göre âyet, dinlerle övünüp kurtuluşu sadece temenniye bağlamanın geçersizliğini bildirir; ne Müslümanlar ne de Ehl-i Kitap için sırf iddia kurtuluş sebebi değildir, esas ölçü Allah'a itaat ve peygamberlerin sünnetine tabi olmaktır. Ardından gelen 'her kim kötülük işlerse onunla cezalandırılır' ifadesi geniş kapsamlı olup, Ebû Bekir ve sahâbe hakkında nakledilen rivayetlerde bu cezanın müminler için dünyada hastalık, keder, musibet gibi şeylerle gerçekleştiği, böylece ahirette günahlarının kalmadığı; kâfirler için ise bu cezanın kıyamet gününe biriktirildiği açıklanmıştır.

أي ليس لكم ولا لهم النجاة بمجرد التمني بل العبرة بطاعة الله سبحانه وإتباع ما شرعه على السنة الرسل الكرام

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın vaad ettiği sevabın ne Müslümanların ne de Ehl-i Kitab'ın kuruntularıyla elde edilemeyeceğini, bunun yalnızca iman ve salih amelle kazanılacağını bildirir. Bazı görüşe göre iman salt temenni değil, kalpte yerleşip amelle doğrulanan şeydir. Hitabın müşriklere yönelik olabileceği de belirtilmiş; onların cennet-cehennemi inkârları ile Ehl-i Kitab'ın kendilerine has kurtuluş iddiaları bu bağlamda reddedilmektedir.

ليس ما وعد الله من الثواب ينال بأمانيكم أيها المسلمون، ولا بأماني أهل الكتاب، وإنما ينال بالإيمان والعمل الصالح. وقيل: ليس الإيمان بالتمني ولكن ما وقر في القلب وصدقه العمل