Taberî bu metinde, ayette geçen 'muhsinûn/mü'minûn' ile ilişkili 've'l-mukîmîne's-salâte' ifadesinin kime ait olduğu konusundaki farklı görüşleri aktarır: bazıları bunun ehl-i kitaptan iman edenlere, bazıları meleklere, bazıları da hem Kur'an'a hem önceki kitaplara iman edip namazı ikame eden mü'minlerin tamamına işaret ettiğini söyler. Kendisi meleklere yorulmasını tercih ederken, bunun gerekçesi olarak Übey b. Ka'b'ın mushafındaki 'el-mukîmîne' kıraatinin yaygın kabulünü gösterir. Ayrıca İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayete göre sûrenin başındaki mü'minlerin vasfı, aslında Ehl-i Kitap'tan öncekine iman ettiğini iddia edip Hz. Muhammed'i inkâr edenlerin yalanlanmasına yöneliktir.

وإنما اخترنا هذا على غيره، لأنه قد ذكر أن ذلك في قراءة أبي بن كعب: والمقيمين، وكذلك هو في مصحفه فيما ذكروا، فلو كان ذلك خطأ من الكاتب لكان الواجب أن يكون في كل المصاحف غير مصحفنا

Bu müfessire göre metinde geçen ifade bir sıfat konumundadır ve buradaki 'kitab' kelimesiyle kastedilen aslında suredir; yani genel anlamda kitap değil, özelde o sure kastedilmektedir.

صفة له . والمراد بالكتاب السورة

Bu metinde Râzî, ayette geçen 'îman' kelimesinin bâ harfi ile geçişli kullanıldığında tasdik anlamına geldiğini, ancak salt tasdikin yeterli olmayıp beraberinde ma'rifet (bilgi/marifet) bulunması gerektiğini belirtir. Ayrıca vahyin 'inzâl' edilmesi meselesini, Cebrail'in Allah kelâmını semada işitip Peygamber'e indirmesi şeklinde açıklayarak, bunun Allah'ın bir mekâna/yöne nispet edilmesini gerektirmediğini, aksine meleğin yüksekten aşağıya intikali olarak te'vil edilmesi gerektiğini savunur.

لا نزاع بين أصحابنا وبين المعتزلة في أن الإيمان إذا عدي بالباء فالمراد منه التصديق ، فإذا قلنا فلان آمن بكذا ، فالمراد أنه صدق به ولا يكون المراد أنه صام وصلى ، فالمراد بالإيمان ها هنا التصديق بالأتفاق لكن لا بد معه من المعرفة لأن الإيمان ها هنا خرج مخرج المدح والمصدق مع الشك لا يأمن أن يكن كاذبا فهو إلى الذم أقرب

Kurtubî bu ayette geçen 'senden önce indirilene iman etmek' ifadesinin, Yahudi ve Hristiyanların yaptığının aksine, önceki kitapların tümüne topluca iman etmeyi kapsadığını belirtir. Ayrıca ayette geçen 'yakîn' kelimesinin şek/şüphenin zıddı olan kesin bilgi anlamına geldiğini, dil bakımından bu kelimenin türeyişini ve kullanımlarını açıklar. Önceki şeriatların birbiriyle çelişen hükümlerine rağmen hepsine imanın nasıl mümkün olduğu meselesini de iki görüşle ele alır.

ويقال : لما نزلت هذه الآية : الذين يؤمنون بالغيب قالت اليهود والنصارى : نحن آمنا بالغيب فلما قال : ويقيمون الصلاة قالوا : نحن نقيم الصلاة فلما قال ومما رزقناهم ينفقون قالوا : نحن ننفق ونتصدق فلما قال : والذين يؤمنون بما أنزل إليك وما أنزل من قبلك نفروا من ذلك

İbn Kesîr, 'el-mukīmîne's-salâte' ifadesinin i'rab bakımından farklı okunabileceğini, öncesinden kopuk ve merfû olarak başlangıç cümlesi kabul edilebileceğini belirtir. Ayrıca 'mukīmîn' ifadesinin ya namazı ikame etme sorumluluğunu itiraf edenleri ya da İbn Cerîr'in tercihine göre melekleri işaret edebileceğini aktarır. Ayetin İbn Abbas'a göre Abdullah b. Selâm ve arkadaşları hakkında nazil olduğu ve Rabb'inden gelenin şüphesiz hak olduğu vurgulanır.

فيجوز أن يكون قوله تعالى منقطعا مما قبله وأن يكون مرفوعا على الإبتداء وخبره قال ابن عباس أنزلت في عبد الله بن سلام وثعلبة بن سعيه وأسد بن سعيه وأسد بن عبيد الذين دخلوا في الإسلام وصدقوا بما أرسل الله به محمدا صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre bu ifade Ehl-i Kitap'tan iman edenleri (Abdullah b. Selâm gibi) kasteder ve 'gayba iman edenler'e atfedilmiştir; onlarla birlikte müttakîler kapsamına dahildirler. Bu okumaya göre iki ayet müttakîlerin tafsilatını oluşturur: biri şirk ve inkârdan çıkıp iman edenleri, diğeri Ehl-i Kitap'tan iman edenleri anlatır. Ayrıca ihtimal olarak aynı kişilerin hem akılla idrak edilebilene hem sem' yoluyla bilinene iman ettiklerini birleştiren tek grup oldukları da belirtilir, mevsûlün tekrarı ise iki grubun farklılığına dikkat çekmek içindir.

معطوفون على الذين يؤمنون بالغيب، داخلون معهم في جملة المتقين دخول أخصين تحت أعم، إذ المراد بأولئك الذين آمنوا عن شرك وإنكار، وبهؤلاء مقابلوهم فكانت الآيتان تفصيلا للمتقين، وهو قول ابن عباس رضي الله عنهما