Taberî, infak edilen malların zekat, aile nafakası ve Allah yolunda harcama gibi kişiye vacip olan yerlerde harcandığını belirtir. Ayrıca 'tetecâfâ' ifadesinin, gece namaz kılmak için yataktan uzak durmayı ifade ettiğini, bu namazın akşam ile yatsı arası kılınan namaz olduğu yönünde rivayetler bulunduğunu aktarır. Son olarak ayetteki 'gaybe iman' ifadesinin cennet, cehennem, ba's ve kıyamet gibi görünmeyen hususlara inanmak anlamına geldiğini nakleder.

وإنما وصفهم تعالى ذكره بتجافي جنوبهم عن المضاجع لتركهم الاضطجاع للنوم شغلا بالصلاة

Zemahşerî'ye göre bu metinde geçen 'rızık' ifadesi helal olandan verilen rızkı ifade eder; çünkü haram olan şey rızık sayılmaz ve Allah'a nispet edilemez.

من الحلال ؛ لأن الحرام لا يكون رزقا ولا يسند إلى الله

Râzî'ye göre 'بالغيب' ifadesindeki 'gayb ile korkma', kişinin Allah'tan gizli-açık her halde, kimse görsün görmesin aynı şekilde ihlasla korkmasıdır; bu, gördüğünde iman edip yalnız kaldığında şeytanlarına 'biz sizinleyiz' diyen münafıkların tersidir. Ayrıca dilbilimsel olarak 'باء'nın hal olarak nasb mahallinde bulunduğunu, yani failin görülmediği/gaib olduğu bir durumu ifade ettiğini belirtir. Metin ayrıca imanın tanımı konusunda ehl-i kıble arasındaki dört fırkanın görüşlerini ve infak, zekat, salih amellerle ilgili çeşitli tartışmaları da aktarır.

من يخاف بالغيب أي يخافه بإخلاص وتحقيق ولا يختلف الحال بسبب حضور أحد أو غيبته كما في حق المنافقين الذين إذا لقوا الذين آمنوا قالوا آمنا وإذا خلوا إلى شياطينهم قالوا إنا معكم

Kurtubî'ye göre 'rızık' kelimesi, Ehl-i Sünnet'e göre kişinin faydalandığı her şeyi kapsar; helal olsun haram olsun fark etmez. Mu'tezile'nin haramın rızık sayılmayacağı, çünkü mülkiyeti sahih olmayan şeyin Allah tarafından rızık olarak verilmiş sayılamayacağı görüşü ise reddedilmektedir. Bu görüşün çürütülmesinde, çocukların ve hayvanların mülk sahibi olmadıkları halde rızıklandırılmış sayılmalarının icma ile sabit olduğu delil gösterilir.

وهذا فاسد والدليل عليه أن الرزق لو كان بمعنى التمليك لوجب ألا يكون الطفل مرزوقا ولا البهائم التي ترتع في الصحراء

Bu müfessire göre âyet, kişinin Allah'ın verdiği rızıktan hem farz olan zekâtı hem de aile ve akrabaya yapılan nafakayı kapsayacak şekilde harcamasını içerir; İbn Cerîr'in tercih ettiği görüş olarak âyetin hem zekâtı hem de kişiye vacip olan tüm nafakaları kapsayan genel bir ifade taşıdığı belirtilir. Bu infak, kulun malının aslında kendisine emanet/geçici olduğu bilinciyle yapılır ve Allah yolunda gösterilen ihsan, en yakından başlayarak muhtaçlara ulaştırılır.

واختار ابن جرير أن الآية عامة في الزكاة والنفقات فإنه قال وأولى التأويلات وأحقها بصفة القوم أن يكونوا لجميع اللازم لهم في أموالهم مؤدين زكاة كانت ذلك أو نفقة من لزمته نفقته من أهل أو عيال وغيرهم ممن يجب عليهم نفقته بالقرابة والملك وغير ذلك

Beydâvî'ye göre 'yü'minûne bi'l-ğayb' ifadesi 'el-müttekîn'e bağlanabilir (sıfat veya beyan olarak) ya da ondan ayrı, mübteda olarak da okunabilir. Ğayb kelimesi, duyularla veya akıl bedihiyatıyla idrak edilemeyen; Allah, sıfatları, ahiret gibi delil konulmuş şeyleri ifade eder ve bu ayette kastedilen budur. İman ise lügatte tasdik anlamına gelir, şer'an ise dinden zaruri olarak bilinenin tasdiki olup; cumhur-i muhaddisîn, Mu'tezile ve Havâric'e göre itikad, ikrar ve amelden oluşan üç unsurun toplamıdır; ancak Beydâvî'nin tercih ettiği görüşe göre kalbî tasdike imkan bulunduğunda ikrarın eklenmesi gerekir.

والمراد به الخفي الذي لا يدركه الحس ولا تقتضيه بديهة العقل، وهو قسمان: قسم لا دليل عليه وهو المعني بقوله تعالى: وعنده مفاتح الغيب لا يعلمها إلا هو وقسم نصب موقع عليه دليل: كالصانع وصفاته واليوم الآخر وأحواله وهو المراد به في هذه الآية