Taberî, meleklerin 'lâ ilme lenâ illâ mâ allemtenâ' sözünün, kendilerine bildirilenin dışında hiçbir şey bilmediklerini itiraf ederek Allah'a dönüş (evbe) yaptıklarını ve gayb ilmini kendilerinden nefyedip yalnızca Allah'a nispet ettiklerini anlattığını aktarır. Bu ayetlerde ibret, öğüt ve Kur'an'ın lâtif hikmetlerinden bir beyan bulunduğunu; Allah'ın Peygamber'ini bununla Yahudilere karşı gayb bilgisiyle desteklediğini belirtir. Ayrıca 'sübhâneke' ifadesinin Allah'ı gaybı bilme hususunda tenzih anlamı taşıdığını ve meleklerin bununla kendilerini gayb bilgisinden berî kıldıklarını nakleder.

قال أبو جعفر: وهذا خبر من الله جل ذكره عن ملائكته بالأوبة إليه، وتسليم علم ما لم يعلموه له، وتبريهم من أن يعلموا أو يعلم أحد شيئا إلا ما علمه تعالى ذكره.

Râzî bu bölümde meleklerin sözünü bir mazeret olarak yorumlar; onların soru sormaları evla olanı terk etmekten kaynaklanan bir kusurdur ve bu yüzden özür beyan etmişlerdir. Ayrıca meleklerin 'bilmiyoruz' ifadesini ya acizliklerini itiraf etmeleri ya da bütün bilginin Allah'tan geldiğini kabul etmeleri şeklinde iki vecihle açıklar. Bununla birlikte, ayetin gaybın ancak Allah'ın öğretmesiyle bilinebileceğine, yıldız ilmi ve kehanetle bilinemeyeceğine delil olduğunu belirtir ve Hârût-Mârût kıssasını bu bağlamda nakleder.

قلنا نحن نسلم أن الأولى للملائكة أن لا يوردوا ذلك السؤال ، فلما تركوا هذا الأولى كان ذلك الاعتذار اعتذارا من ترك الأولى

Kurtubî'ye göre meleklerin "سبحانك" demesi, Allah'tan başka kimsenin gaybı bilemeyeceğini tenzih ederek ifade etmeleridir; bu, "bana haber verin" sorusuna karşı meleklerin kendilerine öğretilenden başka bilgileri olmadığını itiraf etmeleridir. Bu bağlamdan hareketle müfessir, bilmediği bir konuda sorulan kişinin melekler, peygamberler ve âlimlere uyarak "Allah bilir" veya "bilmiyorum" demesinin vacip olduğu sonucunu çıkarır. Bu konuda sahabe, tabiin ve fakihlerden pek çok örnek nakleder.

الواجب على من سئل عن علم أن يقول إن لم يعلم : الله أعلم ولا أدري أقتداء بالملائكة والأنبياء والفضلاء من العلماء

İbn Kesîr'e göre meleklerin 'sübhânek' sözü, Allah'ın izni olmadıkça hiç kimsenin O'nun ilminden bir şeye muttali olamayacağını, ancak Allah'ın öğrettiği kadar bilebileceklerini kabul ederek Allah'ı tenzih etmeleridir. Bu ifadeyle melekler kendilerini gayb bilgisinden tamamen tenzih etmiş, her türlü bilgi ve hikmetin Allah'a ait olduğunu itiraf etmişlerdir. Ardından İbn Kesîr, Hz. Âdem'in yaratılışı ve Havva'nın ondan yaratılması kıssasını, İsrailiyat kaynaklarına dayanarak nakletmektedir.

هذا تقديس وتنزيه من الملائكة لله تعالى ان يحيط أحد بشيء من علمه إلا بما شاء وان يعلموا شيئا إلا ما علمهم الله تعالى

Beydâvî'ye göre meleklerin 'سبحانك لا علم لنا إلا ما علمتنا' sözü, acziyet ve kusurun itirafı olup sorularının bir itiraz değil sadece bir istifsar olduğunu gösterir. Bu ifade aynı zamanda insanın üstünlüğü ve yaratılışındaki hikmetin kendilerine açıklığa kavuştuğunu, Allah'ın onlara öğrettiği nimete şükrü ve edep gereği bütün ilmi O'na havale etmeyi ifade eder. 'سبحانك' kelimesiyle söze başlamak, hakikati bilmemekten dolayı bir özür beyanıdır; bu yüzden Musa ve Yunus'un tövbelerinde de aynı kelime anahtar kılınmıştır.

وتصدير الكلام به اعتذار عن الاستفسار والجهل بحقيقة الحال، ولذلك جعل مفتاح التوبة فقال موسى عليه السلام: سبحانك تبت إليك وقال يونس: سبحانك إني كنت من الظالمين