Taberî, 'istiva' kelimesinin Arap dilinde farklı anlamlara gelebileceğini açıklar: gençlik ve gücün kemale ermesi, bir işin düzelip istikamet bulması, ve fiilen bir şeye yönelme. Bu bağlamda 'istiva'yı 'ikbal' (yönelme) olarak yorumlayanların görüşünü aktarır ve bunun şairin beytiyle desteklendiğini belirtir, ancak bu yorumu hatalı bulur. Kendisi 'istiva'nın asıl anlamının 'ulüv' (yükseklik) ve 'irtifa' (yücelik) olduğunu, Allah'ın göğe bu şekilde 'istiva' ettiğini, yani onu yaratıp üzerine hükümran olduğunu savunur.

الاستواء في كلام العرب منصرف على وجوه

Zemahşerî'ye göre 'istiva' fiili, herhangi bir şeye eğilip bükülmeden yönelmek anlamındaki 'istevâ ilâ mekâni kezâ' kullanımından gelir ve 'i'vicac' (eğrilik) kelimesinin zıddı olan doğruluk/yönelme anlamındaki istiva köküyle ilişkilidir. Ayrıca metinde ayetteki gramer yapısı (mübteda-haber ilişkisi) farklı kıraatlere göre tartışılmış, 'minhu' ifadesinin ya haber ya da mecazi isnad yoluyla fail olabileceği belirtilmiştir. Son olarak dünyadaki nimetlerin (hayvanlar, gemiler, denizdeki ve karadaki tüm musahhar şeyler) insana boyun eğdirilmiş olduğu, buna rağmen insanın nankörlük etmesinin kınandığı ifade edilmiştir.

من قولك : استوى إلى مكان كذا ، إذا توجه إليه توجها لا يلوي على شيء ، وهو من الاستواء الذي هو ضد الاعوجاج ، ونحوه قولهم : استقام إليه وامتد إليه

Bu müfessire göre âyet, Allah'ın yerdeki her şeyi insanlar için yarattığını bildirmektedir; bu, hem canlı-cansız tüm nimetleri hem de insanların akılla keşfettiği sanat ve işleri kapsar. Fıkıhçılar bu âyeti, eşyada aslolanın ibaha (mübahlık) olduğuna delil getirmişlerdir. Ayrıca âyetin toprağın yenmesinin haramlığına delil olup olmadığı ve istivanın te'vili gibi meseleler de tartışılmıştır.

والفقهاء رحمهم الله استدلوا به على أن الأصل في المنافع الإباحة وقد بيناه في أصول الفقه

Kurtubî bu bölümde birden fazla meseleyi ele alır: 'halk' kelimesinin yoktan var etme anlamına geldiğini, yeryüzündeki nimetlerin insan için yaratıldığını ve bunun tevhide bir delil olduğunu açıklar. Ayrıca 'istivâ' kavramını tartışır; bazı âlimlerin bu tür müteşâbih ayetleri tefsir etmeden iman ile geçtiğini, Mâlik'in meşhur sözünü ('el-istivâu gayru mechûl...') ve İbn Abbas'ın istivâyı 'sudur/yükselme' olarak yorumladığını aktarır. Yedi kat yer meselesinde de rivayetlere dayanarak yerin gökler gibi yedi kat olduğu görüşünü tercih eder.

قال مالك : الأستواء غير مجهول والكيف غير معقول والإيمان به واجب والسؤال عنه بدعة

Bu metne göre Allah önce yeri, sonra göğü yaratmıştır; yer yaratıldığında ondan bir duman yükselmiş ve gök bu dumandan meydana gelmiştir. Metin bu görüşü aktarırken 'sema'nın bina edilmesi' ifadesinin bu duman yükselme anına işaret ettiğini belirtir.

قال خلق الله الأرض قبل السماء فلما خلق الأرض ثار منها دخان فذلك حين يقول أي سماء بيته

Beydâvî'ye göre yerdeki her şeyin insanlar için yaratılması, önceki nimete (hayat ve kudret verilmesi) eklenen ikinci bir nimettir; zira bu yaratılış insanların bekasının ve geçimlerinin dayandığı şeydir. 'Lekum' ifadesi, hem bedensel maslahatlar için doğrudan veya dolaylı yararlanma, hem de istidlal ve ibret yoluyla ahiret lezzet ve elemlerine uygun olanı tanıma anlamında dünya ve din menfaatini kapsar; ancak bu bir 'gaye/amaç' olarak değil, fiilin akıbeti ve sonucu olması bakımından anlaşılmalıdır. Ayrıca metin, semaya yönelmenin (istivâ) 'kastetme' anlamında olduğunu, 'istevlâ' (hükmetme) anlamına gelmediğini savunur ve gökle yerin yaratılışındaki 'sümme' edatının zaman bakımından tehir değil, iki yaratılış arasındaki üstünlük farkını ifade ettiğini belirtir.

ومعنى لكم لأجلكم وانتفاعكم في دنياكم باستنفاعكم بها في مصالح أبدانكم بوسط أو بغير وسط، ودينكم بالاستدلال والاعتبار والتعرف لما يلائمها من لذات الآخرة وآلامها، لا على وجه الغرض