Bu müfessire göre 'el-Aliyy' ifadesi hakkında iki görüş nakledilmiştir: bazıları bunu Allah'ın benzer ve emsallerin üstünde olması, mekanla nitelenemeyeceği şeklinde anlarken, diğerleri O'nun mekanının yaratıklarının mekanlarından üstün olması yani mahlukatın üzerinde bulunması anlamında yorumlamıştır. Taberî kendi tercihini ise 'el-Aliyy'i kudretiyle yaratıkları üzerinde yücelik ve üstünlük sahibi olma; 'el-Azîm'i de hiçbir şeyin kendisinden daha büyük olamayacağı azamet sahibi olma şeklinde açıklayarak ortaya koymuştur.

وأما تأويل قوله: فإنه يعني: والله العلي، والعلي: الفعيل من قولك علا يعلو علوا: إذا ارتفع، فهو عال وعلي، والعلي: ذو العلو والارتفاع على خلقه بقدرته، وكذلك قوله: {العظيم} ذو العظمة، الذي كل شيء دونه، فلا شيء أعظم منه

Zemahşerî'ye göre Allah, mülkiyeti altındaki denizler, nehirler, madenler ve hayvanlarla zengin olduğu için evlat edinmeye ihtiyacı yoktur. Nimet kavramını ise 'kendisiyle iyilik kastedilen her fayda' olarak tanımlar ve tüm âlemin yaratılışının canlılara ya doğrudan ya dolaylı olarak nimet olduğunu açıklar. Zâhir ve bâtın nimetler konusunda ise Mücahid, Hasan, Dahhâk gibi müfessirlerden farklı görüşleri (İslam'ın zuhuru, meleklerin desteği, güzel suret, marifet, nefes gibi) nakleder.

كل نفع قصد به الأحسان ، والله تعالى خلق العالم كله نعمة ؛ لأنه إما حيوان ، وإما غير حيوان . فما ليس بحيوان نعمة على الحيوان ، والحيوان نعمة من حيث أن إيجاده حيا نعمة عليه

Bu müfessire göre âyetteki isim ve sıfatlar birbirine bağlı bir delil zincirini oluşturur: 'el-Hayy' isminin O'nun âlim ve kâdir olduğunu, 'el-Kayyûm' isminin ise zâtıyla kâim ve kendisinden başka her şeyi kayyum kılan olduğunu gösterdiği belirtilir. Bu iki asıldan tevhid ilmindeki bütün meselelerin doğduğu, bunlardan ilkinin vâcibu'l-vücûdun mahiyetinin parçalardan mürekkep olmaması anlamında bir olduğu ifade edilir. Ayrıca âyetin 'mâ beyne eydîhim ve mâ halfehum' ifadesi hakkında müfessirlerin farklı görüşleri (dünya-ahiret işleri, yaratılıştan önce ve sonra vb.) aktarılır ve bunun meleklere tapınmayı reddeden bir kınama içerdiği belirtilir.

فإن { الحى } هو الدرك الفعال ، فبقوله { الحى } دل على كونه عالما قادرا ، وبقوله { القيوم } دل على كونه قائما بذاته ومقوما لكل ما عداه ، ومن هذين الأصلين تتشعب جميع المسائل المعتبرة في علم التوحيد

Kurtubî, Ayetü'l-Kürsî bağlamında 'Kürsî' kelimesinin ne olduğu konusunda farklı görüşleri aktarır; İbn Abbas'a göre Kürsî Allah'ın ilmidir, bu görüş Taberî tarafından tercih edilmiştir. Ayrıca Kürsî'nin büyüklüğü, Arş ile ilişkisi ve gökler arasındaki mesafeler hakkında rivayetler nakledilir. Bu ayetin Kur'an'ın en büyük ayeti (seyyidetü ayi'l-Kur'an) olduğu ve inişiyle putların yere düştüğüne dair haberler de aktarılmıştır.

وقال بن عباس : كرسيه علمه ورجحه الطبري قال : ومنه الكراسة التي تضم العلم ومنه قيل للعلماء : الكراسي لأنهم المعتمد عليهم

İbn Kesîr'e göre âyet, Allah'ın gaybı ve görüneni bildiğini, hiçbir yaratılmışın O'nun ilminden ancak Allah'ın kendisine bildirdiği kadarını bilebileceğini ifade eder. Ayrıca âyetü'l-kürsî'nin, Allah'ın tüm mahlûkata sahip tek ilah olduğunu, hayy ve kayyûm olup kendisine hiçbir uyku ve gaflet arız olmadığını beyan ettiğini belirtir. Bu bağlamda âyetin faziletine dair birçok hadis nakleder; onu okuyanın şeytandan korunacağı ve Kur'an'ın çeyreğine denk olduğu gibi rivayetleri aktarır.

أي لا يطلع أحد من علم الله على شيء إلا بما أعلمه الله عز وجل وأطلعه عليه ويحتمل أن يكون المراد لا يطلعون على شيء من علم ذاته وصفاته إلا بما أطلعهم الله عليه

Beydâvî'ye göre Âyetü'l-Kürsî, Allah'ın hayat, kayyumluk, ilim, kudret ve azamet sıfatlarını sırasıyla açıklayan ve tevhidin temel meselelerini içeren bir ayettir. Kürsî'nin gökleri ve yeri kuşatması O'nun azametinin bir temsili anlatımıdır; metinde kürsînin gerçek anlamda oturulan bir şey olmadığı, bunun mecaz veya ilim/mülk anlamına geldiği ya da Arş'ın önünde bir cisim olduğu görüşleri aktarılır. Ayrıca 'sinenin' uykudan önce gelen bir gevşeklik hali olduğu, bu nefyin Allah'ın hay ve kayyum olmasını pekiştirdiği belirtilir.

ولا كرسي في الحقيقة، ولا قاعد. وقيل كرسيه مجاز عن علمه أو ملكه، مأخوذ من كرسي العالم والملك.