Taberî'ye göre bu ayette geçen 'fitne' kelimesi şirk anlamına gelir; savaşın gayesi yeryüzünde şirkin ortadan kalkması, putlara ve ortaklara ibadetin son bulması ve ibadetin sadece Allah'a tahsis edilmesidir. Bazı âlimler ise ayetteki 'ceza' ifadesinin zulüm değil, müşriklerin kendi yaptıklarına karşılık misilleme anlamında olduğunu, dolayısıyla ancak savaşanla savaşılması gerektiğini söylemiştir.

يعني: حتى لا يكون شرك بالله، وحتى لا يعبد دونه أحد، وتضمحل عبادة الأوثان، والآلهة، والأنداد، وتكون العبادة، والطاعة لله وحده دون غيره من الأصنام، والأوثان

Bu müfessire göre metin, söz konusu kişilerde belirtilen şartın hiçbir zaman gerçekleşmediğini, o şartın onlarda bulunmadığını ifade etmektedir.

إلى أن لا يوجد فيهم شرط قط

Bu metinde Râzî, ganimet hükmünün savaşla ilişkisini açıkladıktan sonra 'Onlarla, fitne kalmayıncaya ve din tamamıyla Allah'ın oluncaya kadar savaşın' ayetini ele alır; buna göre kastedilen kâfirlerle savaşın küfrün ve fitnenin ortadan kalkmasına, İslam'ın hâkim olmasına yönelik olmasıdır. Fitne kelimesi şirk olarak yorumlanmış, çünkü şirk ile dinin tümüyle Allah'a ait olması arasında bir ara durum bulunmadığı belirtilmiştir. Ayrıca bu ayetin nesih meselesi tartışılmış, bazı kimselerin bunu nasih saydığı görüşü zayıf bulunmuştur.

أما قوله تعالى : فهذا يدل على حمل الفتنة على الشرك ، لأنه ليس بين الشرك وبين أن يكون الدين كله لله واسطة والمراد منه أن يكون تعالى هو المعبود المطاع دون سائر ما يعبد ويطاع غيره

Kurtubî'ye göre bu ayet, müşriklerle her yerde savaşılmasını mutlak olarak emreder; bu emrin nesih edilip edilmediği hususunda ihtilaf olsa da, savaşın kâfirlerin saldırısıyla şart koşulmaksızın mutlak olarak emredildiği görüşü daha zahirdir. Ayet ve ilgili hadis birlikte değerlendirildiğinde savaşın sebebinin küfür olduğu, 'fitne kalmayıncaya kadar' ifadesindeki fitnenin de şirk ve müminlere verilen eza olduğu anlaşılır.

وهو أمر بقتال مطلق لا بشرط أن يبدأ الكفار دليل ذلك قوله تعالى : ويكون الدين لله وقال عليه السلام : ( أمرت أن أقاتل الناس حتى يقولوا لا إله إلا الله فدلت الآية والحديث على أن سبب القتال هو الكفر لأنه قال : حتى لا تكون فتنة أي كفر فجعل الغاية عدم الكفر

İbn Kesîr, 'harb ağırlıklarını bırakıncaya kadar' ifadesini savaşanların (müşriklerin) tövbe edip savaş yükünü bırakmaları veya müminlerin Allah'a itaatte tüm gücü sarf etmeleri şeklinde açıklar; asıl amaç Allah'ın dininin diğer tüm dinlere üstün ve galip gelmesidir. 'Eğer vazgeçerlerse artık zulüm edenlerden başkasına düşmanlık yoktur' ifadesi ise, şirk ve mü'minlerle savaştan vazgeçenlere karşı artık saldırının caiz olmadığı, aksi halde savaşanın zalim sayılacağı şeklinde yorumlanır. İbn Ömer'in fitne döneminde savaşa katılmayı reddetmesiyle ilgili rivayetler, bu ayetin Hz. Peygamber zamanında fitnenin (şirkin) ortadan kalkmasıyla ilgili olduğunu, kendi zamanındaki iç çatışmaların bu kapsama girmediğini gösterir şekilde nakledilir.

يقول تعالى فإن انتهوا عما هم فيه من الشرك وقتال المؤمنين فكفوا عنهم فإن من قاتلهم بعد ذلك فهو ظالم ولا عدوان إلا على الظالمين

Beydâvî'ye göre 192. ayetteki 'infal ederlerse' ifadesi savaş ve küfürden vazgeçmeyi ifade eder, bu takdirde Allah geçmiş günahları bağışlayıcıdır. 193. ayette 'fitne kalmayana kadar savaşın' emri, şirk fitnesinin ortadan kalkması ve dinin şeytana pay bırakmayacak şekilde tamamen Allah'a has olması anlamına gelir. 'Zalimlerden başkasına düşmanlık yoktur' ifadesi ise vazgeçenlere saldırılmaması gerektiğini, zira ancak zulmedene karşılık verilebileceğini; burada cezanın zulüm ismiyle anıldığını (müşâkele sanatı) ya da vazgeçenlere saldırılırsa saldıranın kendisinin zalim olacağını belirtir.

أي فلا تعتدوا على المنتهين إذ لا يحسن أن يظلم إلا من ظلم، فوضع العلة موضع الحكم. وسمي جزاء الظلم باسمه للمشاكلة