Taberî'ye göre bu ayetteki hitap zâhiren Peygamber'e (s.a.v.) yöneliktir, ancak Arap dilinde emir/nehiy formunda muhataba yöneltilip asıl kastedilen başka biri olan ifade kalıplarından biridir. Allah burada Hz. Muhammed'e Hz. İbrahim'in ve önceki peygamberlerin kıblesinin hak olduğunu, Yahudi ve Hıristiyanların söylediklerinin değil kendisine gelen hakikatin doğru olduğunu bildirmekte, onu şüpheye düşenlerden olmamaya çağırmaktadır. Taberî ayrıca bir görüş olarak, hitabın zahiren Peygamber'e yönelik olsa da asıl muhatabın, dille iman gösterip henüz basireti tam sağlam olmayan bazı kimseler olabileceğini de nakleder.

قيل: ذلك من الكلام الذي تخرجه العرب مخرج الأمر أو النهي للمخاطب به، والمراد به غيره، كما قال جل ثناؤه: يقول الله جل ثناؤه: اعلم يا محمد أن الحق ما أعلمك ربك وأتاك من عنده، لا ما يقول لك اليهود، والنصارى.

Zemahşerî'ye göre bu ayetteki hitap, gerçekte şüpheye düşme ihtimali olmayan Hz. Peygamber'e yönelik olsa da, üslup bakımından bir 'teşvik ve kışkırtma' (teheyyüc ve ilhâb) babındandır; maksat, Ehl-i Kitab'ın Kur'an'ın hak olarak indirildiğini bildiklerini, çoğunun bunu inkâr ve küfrünün ise kişiyi kuşkuya düşürmemesi gerektiğini vurgulamaktır. Ayrıca bu hitabın herkese yönelik genel bir hitap olabileceği, yani delillerin doğruluğu ve sıhhati üzerinde birleştiği bir konuda hiç kimsenin şüpheye düşmemesi gerektiği anlamında olabileceği de belirtilmiştir. Bir başka görüşe göre ise hitap zâhiren Hz. Peygamber'e yönelik olmakla birlikte gerçekte onun ümmetine yöneliktir.

من باب التهييج والإلهاب ، كقوله تعالى : في أن أهل الكتاب يعلمون أنه منزل بالحق ، ولا يريبك جحود أكثرهم وكفرهم به . ويجوز أن يكون خطابا لكل أحد ، على معنى أنه إذا تعاضدت الأدلة على صحته وصدقه ، فما ينبغي أن يمتري فيه أحد . وقيل : الخطاب لرسول الله صلى الله عليه وسلم خطابا لأمته .

Bu müfessire göre 'el-Hakk' kelimesi hazfedilmiş bir mübtedanın haberi olabilir (yani 'hüve'l-hakk'), ayrıca 'min rabbike' ifadesi ya bu haberden sonra ikinci bir haber, ya hal, ya da müstakil bir mübteda olup haberi 'min rabbike' olabilir. Ali (r.a.)'ın kıraatinde ise 'el-Hakku min rabbike' şeklinde okunduğu, bunun ilk kelimeden bedel olarak 'hakkı Rabb'inden gizlerler' anlamına geldiği aktarılır. Ayrıca 'el-Hakk' ifadesindeki elif-lâm'ın ahid için olabileceği, Peygamber'in üzerinde bulunduğu hakka veya nübüvvetinin/şeriatının sıhhatine işaret edebileceği belirtilir.

المسألة الأولى : يحتمل أن يكون ( الحق ) خبر مبتدأ محذوف ، أي هو الحق ، وقوله : { من ربك } يجوز أن يكون خبرا بغير خبر ، وأن يكون حالا ، ويجوز أيضا أن يكون مبتدأ خبره : { من ربك } وقرأ علي رضي الله عنه : ( الحق من ربك ) على الإبدال من الأول ، أي يكتمون الحق من ربك

Verilen metin parçası son derece kısa ve kopuk bir ifade olup, İbn Kesîr'in bu ayete dair somut bir görüşünü, açıklamasını veya değerlendirmesini içermemektedir. Metinde yalnızca 'ayetler, ... sözü gibi' anlamına gelen bir atıf ibaresi bulunmakta, ancak bu atfın neye işaret ettiği veya hangi bağlamda kullanıldığı anlaşılamamaktadır. Bu nedenle metinden tefsire dair anlamlı bir çıkarım yapılamamaktadır.

< الآيات كقوله

Beydâvî'ye göre 'onu tanırlar' ifadesindeki zamir Hz. Peygamber'e (s.a.v.) racidir; kitap ehlinin âlimleri onu, evlatlarını tanıdıkları gibi vasıflarıyla tanır, başkasıyla karıştırmazlar. Onlardan bir grup hakkı bilerek gizler; bu ifade muâneda edenlere mahsustur, iman edenler bu hükmün dışındadır. 'Hak Rabbindendir' cümlesi müstakil bir cümle olup, hakikatte sabit olanın Hz. Peygamber'in üzerinde bulunduğu şey olduğunu, sabit olmayanın ise Ehl-i Kitab'ın tutumu olduğunu bildirir; 'şüphecilerden olma' ifadesi Peygamber'e şüphe yasağı değil, işin kesinliğinin vurgusu ya da ümmete şüpheyi giderecek bilgi edinme emridir.

أنا أعلم به مني بابني قال: ولم، قال: لأني لست أشك في محمد أنه نبي فأما ولدي فلعل والدته قد خانت

Kurtubî'ye göre ayetteki 'hak', Kâbe'ye yönelme emrini ifade eder, Yahudilerin kendi kıblelerinden bahsettikleri şey değildir. Ayrıca 'el-Hak' kelimesinin farklı okunuşlarına (merfû/mansûb) göre gramer izahları yapılmış ve 'imtira' (şüphe) kavramı ile ilgili dil tahlilleri sunulmuştur.

يعني استقبال الكعبة لا ما أخبرك به اليهود من قبلتهم