Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen tanıma (ma'rifet), Ehl-i Kitab'ın Peygamber'i kendi oğullarını tanır gibi hallerinden ve niteliklerinden tanıdığını, onun başkalarıyla karışmayacağını ifade eder. Bu durum, Mekke halkına karşı Ehl-i Kitab'ın onu ve nübüvvetinin doğruluğunu bildiğine dair bir delil olarak sunulmaktadır.

وهذا استشهاد لأهل مكة بمعرفة أهل الكتاب به وبصحة نبوته

Kurtubî'ye göre 'yı'rifûnehû' ifadesindeki zamir Hz. Muhammed'e (sav) râcidir; kastedilenler onun nübüvvetini ve risaletinin doğruluğunu, oğullarını tanıdıklarından daha kesin bir şekilde tanımaktadırlar. Ayrıca bir başka görüşe göre bu tanıma, Kudüs'ten Kâbe'ye kıblenin çevrilmesinin hak olduğunu bilmeleri anlamındadır. Oğulların zikredilip nefislerin zikredilmemesi, insanın bazı zamanlarda kendini tanımayabilmesine karşın oğlunu tanımadığı bir zamanın olmayışıyla açıklanır.

ويعرفون في موضع الحال أي يعرفون نبوته وصدق رسالته والضمير عائد على محمد صلى الله عليه وسلم قاله مجاهد وقتادة وغيرهما وقيل يعرفون تحويل القبلة عن بيت المقدس إلى الكعبة أنه حق قاله بن عباس وبن جريج والربيع وقتادة أيضا

Bu metinde İbn Kesîr, Ehl-i Kitab'ın Peygamber'i (sav) tanımalarının, bir kişinin kendi oğlunu insanlar arasından hiç şüphesiz tanıması derecesinde kesin ve sağlam bir bilgiyle olduğunu, buna rağmen kitaplarındaki peygamber vasfını insanlardan gizlediklerini belirtir.

لا يشك أحد ولا يمتري في معرفة ابنه إذ رآه من أبناء الناس كلهم ثم أخبر تعالى أنهم مع هذا التحقق والإتقان العلمي أي ليكتمون الناس ما في كتبهم من صفة النبي صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre 'يعرفونه' ifadesindeki zamir Hz. Peygamber'e (s.a.v.) racidir ve Kitap ehlinin âlimleri, Peygamber'i evlatlarını tanır gibi vasıflarıyla tanımaktadırlar, öyle ki başkasıyla karıştırmazlar. Onlardan bir grup ise bu hakikati bildikleri halde bilerek gizlemektedirler; bu ifade inatla direnenler için özel bir hüküm, iman edenler için ise bir istisnadır. 'الحق من ربك' cümlesi ise, hakikatin ancak Allah'tan sabit olanla (Peygamber'in üzerinde bulunduğu şey) ölçülebileceğini, Ehl-i Kitab'ın tuttuğu yolun ise böyle sabit olmadığını ifade eder; ayetin sonundaki nehiy de Peygamber'e yönelik gerçek bir şüphe yasağı değil, meselenin kesinliğini teyit ya da ümmete şüpheyi giderecek bilgi edinmeyi emretme maksadı taşır.

الذين آتيناهم الكتاب يعني علماءهم يعرفونه الضمير لرسول الله صلى الله عليه وسلم، وإن لم يسبق ذكره لدلالة الكلام عليه. وقيل للعلم، أو القرآن، أو التحويل كما يعرفون أبناءهم يشهد للأول: أي يعرفونه بأوصافه كمعرفتهم أبناءهم لا يلتبسون عليهم بغيرهم.

Taberî'ye göre ehl-i kitap, Hz. Muhammed'in nübüvvetini ve Kâbe'nin kıble oluşunu Tevrat ve İncil'deki sıfat ve nitelikler yoluyla, kendi çocuklarını tanıdıkları kesinlikte biliyorlardı; buna rağmen inatla inkâr edip bu bilgiyi gizlediler. Bu inkâr, hakikati bilip de ona karşı direnmenin en açık delilidir. Yahudi ve Hristiyanlardan İslam'a girenler de kitaplarındaki tarif nedeniyle onu öz çocuklarından daha iyi tanıdıklarını itiraf etmişlerdir.

أوضح الدليل على أنه قد كان فيهم العناد في جحود نبوته صلى الله عليه وسلم، مع علم منهم به وصحة نبوته

Bu müfessire göre ayette 'kitmân' (hakkı gizleme) ile suçlananlar, ehl-i kitabın tamamı değil özellikle âlimleridir; zira ehl-i kitabın büyük çoğunluğunun inandıkları şeyi gizlemesi aklen mümkün değildir. Ayrıca Allah'ın onları inatla batıl üzere ısrar eden kimseler olarak tasvir etmesi, bunun şaşkın değil inatçı muannidlerin hali olduğunu gösterir. Ayet genele hamledilirse, ehl-i kitaptan çoğunun Hz. Muhammed'e iman edip kıblesine tabi olması sebebiyle ayet yalan olmuş olur.

ويجب أن يكون في عددهم قلة لأن الجمع العظيم لا يجوز عليهم كتمان ما يعتقدون