Taberî bu ayeti, Mekke'de Müslüman olduğunu gizleyen ve müşrikler tarafından zorla Bedir savaşına çıkarılan kişilerin durumuyla ilişkilendirir. Bu kişilerden bir kısmı savaşta müşrik saflarında bulunurken öldürülmüş veya isabet almıştır. Müslümanlar bunların Müslüman olduklarını ve zorlandıklarını düşünerek onlar için istiğfar etmişler, bunun üzerine bu ayet inmiştir.

كان قوم من أهل مكة أسلموا، وكانوا يستخفون بالإسلام، فأخرجهم المشركون يوم بدر معهم، فأصيب بعضهم وقتل بعض، فقال المسلمون: كان أصحابنا هؤلاء مسلمين وأكرهوا فاستغفروا لهم، فنزلت

Zemahşerî'ye göre bu ayet, işkence görenlerle (Ammar ve arkadaşları) işkence edenler arasındaki durum farkına işaret eder. 'إن ربك لهم' ifadesindeki 'لهم' (onlar için/onların yanında) ile 'عليهم' (onların aleyhinde) arasındaki fark önemlidir; Allah'ın onların velisi ve yardımcısı olduğu, düşmanları ve onları terk edeni olmadığı anlamı çıkar. Bu durum, bir kimsenin mülkü kendisi için olup aleyhinde olmadığı zaman korunmuş ve zarar görmemiş olması gibidir.

ومعنى : إن ربك لهم ، أنه لهم لا عليهم ، بمعنى أنه وليهم وناصرهم لا عدوهم وخاذلهم ، كما يكون الملك للرجل لا عليه ، فيكون محميا منفوعا غير مضرور بالعذاب والإكراه على الكفر

Kurtubî bu ayetin kime nazil olduğu konusunda birkaç görüş nakleder: Nahhâs'a göre ayet Ammâr hakkında olup anlamı 'cihad üzerinde sabrettiler' şeklindedir; Katade'ye göre müşriklerin fitne ve eziyetinden sonra Medine'ye hicret eden bir topluluk hakkında inmiştir; başka bir görüşe göre ise İbn Ebî Serh hakkında inmiştir, zira o dinden dönüp müşriklere katılmış, Mekke'nin fethinde öldürülmesi emredilmiş, Osman'ın aracılığıyla Peygamber tarafından güvenceye alınmıştır. İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayette ise bu ayetin Nahl suresindeki 'kim inandıktan sonra Allah'ı inkâr ederse' ayetini neshedip istisna getirdiği belirtilir.

وقيل : نزلت في بن أبي سرح وكان قد ارتد ولحق بالمشركين فأمر النبي صلى الله عليه وسلم بقتله يوم فتح مكة فاستجار بعثمان فأجاره النبي صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre âyet, işkenceye uğradıktan sonra hicret eden, cihad eden ve sabreden kimseler için Allah'ın mağfiret ve rahmetini bildirmektedir; 'fetenû' fiili Ammar (r.a.) gibi eziyet gören kimseleri, İbn Âmir kıraatinde ise (fetennâ şeklinde) Hadramî örneğinde olduğu gibi başkalarına eziyet edip onları zorla dinden döndürmeye çalışan kimseleri işaret eder. 111. âyette ise her nefsin kendi derdiyle meşgul olacağı, kimsenin başkasının halini düşünmeyeceği ve amellerinin karşılığının tam olarak, haksızlığa uğramadan verileceği belirtilir.

ثم إن ربك للذين هاجروا من بعد ما فتنوا أي عذبوا كعمار رضي الله تعالى عنه بالولاية والنصر، وثم لتباعد حال هؤلاء عن حال أولئك، وقرأ ابن عامر فتنوا بالفتح أي من بعد ما عذبوا المؤمنين كالحضرمي أكره مولاه جبرا، حتى ارتد ثم أسلما وهاجرا.

Bu müfessire göre 'fetenû' kıraati ile 'fütinû' kıraati farklı anlam ihtimalleri taşımaktadır. İbn Âmir'in okuduğu 'fetenû' (fail sîgasıyla) müşriklerin ileri gelenlerinin müslümanlara eziyet ettiğini, yahut zayıfların takiyye yoluyla küfür kelimesini söyleyerek kendilerini fitneye düşürdüklerini ifade edebilir. Diğerlerinin okuduğu 'fütinû' (meçhul sîgayla) ise bu kişilerin işkence gördüğünü, işkenceyle tehdit edildiğini veya dinden döndüğünü ifade edebilir; lafızda bu dört ihtimalden birini kesin olarak belirleyen bir delil yoktur.

وليس في اللفظ ما يدل على التعيين