Taberî'ye göre Allah, Âdem'in yaratılışını tamamlayıp suretini düzelttiğinde ona kendi ruhundan/kudretinden üflemesi ile birlikte meleklere secde emrini vermiştir. Bu secde, ibadet secdesi değil, tazim ve selamlama (tahiyye ve tekrime) secdesidir. Ayrıca bazı meleklerin bu emre önceleri itaat etmediği, Allah'ın onları ateşle yok ettiği, sonunda yaratılan meleklerin itaat ettiği, ancak İblis'in kâfirlerden olduğu rivayet edilmiştir.

فلما عزم الله تعالى ذكره على خلق آدم قال للملائكة: يقول: فإذا صورته فعدلت صورته فصار بشرا حيا، سجود تحية وتكرمة لا سجود عبادة

Zemahşerî'ye göre İblis'in meleklerden istisna edilmesi, onun cin cinsinden olmasına rağmen meleklerle birlikte secde ile emrolunmasından kaynaklanır; bu yüzden 'melekler' ismi galebe çalmış, sonra bu galebe sonrası istisna yapılmıştır. Ayrıca secdenin Allah'tan başkasına yapılmasının, ibadet kastıyla olmadıkça akıl açısından caiz olduğu, 'küll' ve 'ecmaûn' kelimelerinin ise meleklerin istisnasız ve aynı anda topluca secde ettiklerini ifade ettiği belirtilir.

فإن قلت : كيف استثنى إبليس من الملائكة وهو من الجن ؟ قلت : قد أمر بالسجود معهم فغلبوا عليه

Kurtubî'ye göre 'ruhumdan üflediğimde' ifadesindeki ruhun Allah'a izafe edilmesi, ruhun bizatihi ilahi bir cevher olmasından değil, şeref ve tekrim ifade eden bir isnat türündendir; nitekim 'yerim, göğüm, evim, Allah'ın devesi' gibi ifadelerde de aynı izafet biçimi görülür. Ayrıca meleklerin Âdem'e secdesi ibadet secdesi değil, tahiyye ve tekrim secdesidir; Allah dilediğini üstün kılar ve peygamberleri meleklere üstün tutmuştur.

وحقيقته إضافة خلق إلى خالق فالروح خلق من خلقه أضافه إلى نفسه تشريفا وتكريما كقوله : ( أرضي وسمائي وبيتي وناقة الله وشهر الله ( ومثله وروح منه

İbn Kesîr, Allah'ın Âdem'i çamurdan yaratıp ona ruhundan üflemesi üzerine meleklere secde emri verdiğini, hepsinin itaat ettiğini fakat İblîs'in kibirlenerek secde etmediğini anlatır. Bu görüşe göre secde emrinin muhatabı ve konusu tümüyle Âdem'dir; bu, İbn Cerîr'in de tercih ettiği görüştür. Ayrıca İblîs'in ateşin topraktan üstün olduğu iddiasının yanlış bir kıyas olduğunu, çünkü toprağın vakar, hilm ve sükûnet; ateşin ise yakma, tezellül ve acelecilik özelliği taşıdığını, bu yüzden Âdem'in unsurunun ona tövbe ve teslimiyetle fayda verdiğini, İblîs'in unsurunun ise ona ihanet ettiğini belirtir.

فإن الطين من شأنه الرزانة والحلم والأناة والتثبيت والطين محل النبات والنمو والزيادة والإصلاح والنار من شأنها الإحراق والطيش والسرعة ولهذا خان إبليس عنصره ونفع آدم عنصره بالرجوع والإنابة والإستكانة والإنقياد والإستسلام لأمر الله والإعتراف وطلب التوبة والمغفرة

Beydâvî'ye göre 'sevviteh' (onu düzelttiğimde) ifadesi, yaratılışın düzenlenip ruh üflemeye hazır hale getirilmesini ifade eder. Nefh (üfleme) kelimesi aslen bir cismin boşluğuna hava/rüzgar akıtma anlamına gelir; burada ruhun bedene bu şekilde 'üflenmesi' mecazi bir ifadedir. Ruh önce kalpten yayılan latif bir buhara bağlanır, bu buhar damarların boşluklarında bedenin derinliklerine yayılarak hayatı taşır; ruhun bedene bu bağlanışı 'nefh' olarak adlandırılmıştır.

وأصل النفخ إجراء الريح في تجويف جسم آخر، ولما كان الروح يتعلق أولا بالبخار اللطيف المنبعث من القلب وتفيض عليه الحيوانية فيسري حاملا لها في تجاويف الشرايين إلى أعماق البدن، جعل تعلقه بالبدن نفخا

Bu müfessire göre insanın yaratılışı iki aşamada tamamlanır: önce 'tesviye' (bedenin/organların düzenlenmesi, mizacın ve unsurların dengelenmesi), sonra ruhun üflenmesi. Tesviye bedensel terkip ve organların şekillenmesine işaret ederken, ruhun üflenmesi bedenden ayrı, nurani ve kutsi bir cevher olan nefs-i natıkanın bedene bağlanmasını ifade eder. Ruhun Allah'a izafe edilmesi ('min ruhi'), ruhun cismin cevherinden farklı, şerefli bir cevher olduğunu gösterir; Hulûliyye'nin bu izafeti teb'iz (parçalanma) anlamında yorumlaması ise fasit görülür.

ولما أضاف الروح إلى نفسه دل على أنه جوهر شريف علوي قدسي