Bu müfessire göre ayetteki 'yeğdümü kavmehû' ifadesi, Firavun'un kıyamet günü kavmine önderlik ederek onları ateşe götürmesini anlatır; 'vird' kelimesi burada 'girme/varma' anlamındadır ve Firavun kavmini sürükleyip cehenneme vardırır, bu da onların vardığı ne kötü bir 'vird'dir denilmiştir.

يقول تعالى ذكره: يقدم فرعون قومه يوم القيامة يقودهم، فيمضي بهم إلى النار حتى يوردهموها، ويصليهم سعيرها. يقول: وبئس الورد الذي يردونه.

Zemahşerî'ye göre firavunun kavmine önderlik etmesi, dünyada onları sapıklığa sürüklediği gibi, ahirette de onlara ateşe götüren bir öncü (fâriz) olması şeklinde tecelli eder; fiilin mazi (geçmiş zaman) kalıbıyla gelmesi bu durumun kesin ve vukuu kaçınılmaz bir olay olduğunu ifade eder. Ayrıca 'vird' ve 'mevrûd' kelimeleri, su almaya gelen kervanın öncüsü (fârit) benzetmesiyle açıklanır: firavun kavmine önden gidip suya ulaşmaya çalışan biri gibidir, ama ulaştığı şey susuzluğu gideren su değil ateştir; bu da 'bi's el-vird' ifadesindeki tezadı ve kınamayı doğurur.

لأن الماضي يدل على أمر موجود مقطوع به ، فكأنه قيل : يقدمهم فيوردهم النار لا محالة . و { الورد } المورود . و { المورود } الذي وردوه شبه بالفارط الذي يتقدم الواردة إلى الماء

Bu müfessire göre 'yekdumü kavmehû' ifadesi, Firavun'un dünyada halkına sapkınlıkta önder olduğu gibi, kıyamet günü de onları ateşe götürmede önder olacağını anlatır; nitekim onları denizde boğduğu gibi ateşte de yakacaktır. Ayrıca gelecek zaman anlamı taşıyan olayın geçmiş zaman lafzıyla ifade edilmesi, olayın kesinliğini ve mübalağayı gösterir. Metin ayrıca 'el-verd' kelimesinin müzekker-müennes kullanımını ve 'ورد' lafzının hem mastar (varış) hem de 'vârid' (varan) anlamına gelebileceğini açıklar.

وهو أن فرعون كان قدوة لقومه في الضلال حال ما كانوا في الدنيا وكذلك مقدمهم إلى النار وهم يتبعونه ، أو يقال كما تقدم قومه في الدنيا فأدخلهم في البحر وأغرقهم فكذلك يتقدمهم يوم القيامة فيدخلهم النار ويحرقهم

Kurtubî'ye göre âyette geçen ifade, Firavun'un kavminin reisi olarak onlara ateşe girişte öncülük edeceğini anlatır; 'yakdimu' fiili onları ateşe sokması anlamındadır. Geçmiş zaman kalıbının kullanılması, gerçekleşmesi kesin olan geleceğin sanki olmuş gibi ifade edilmesindendir. 'Bi'se' fiilinin müennes değil müzekker gelmesi ise sözün 'el-mevrûd' (varılan yer) kelimesine dönük olmasındandır.

ذكر بلفظ الماضي والمعنى فيوردهم النار وما تحقق وجوده فكانه كائن فلهذا يعبر عن المستقبل بالماضي أي بئس المدخل المدخول ولم يقل بئست لأن الكلام يرجع إلى المورود

İbn Kesîr, bu bölümde Nâfi' b. Ezrak (Ebu Raşid el-Harûrî) ile İbn Abbas arasında geçen bir diyaloğa yer verir; buna göre uyarılan kimseler cehenneme girip girmeyeceklerini sorgulamakta, tabi olunanların (liderlerin) kıyamet günü azapta daha ağır bir pay alacakları belirtilmektedir. Bu husus, ayetin işaret ettiği genel bir ilahi kanun olarak sunulur: dünyada başkalarına önderlik edip saptıranlar, ahirette azabı daha fazla çekerler.

وكذلك شأن المتبوعين يكونون موفرين في العذاب يوم القيامة كما قال تعالى

Beydâvî'ye göre Firavun kıyamet günü kavmine dünyada sapkınlığa öncülük ettiği gibi ateşe öncülük edecek ve onları ateşe götürecektir; ateşe gidiş su içmeye benzetilerek 'vird' kelimesiyle ifade edilmiştir, ancak bu varılan yer ciğerleri yakan ve susuzluğu artıran kötü bir menzildir. Ayrıca bu ayet, 'Firavun'un işi rüşd üzere değildi' ifadesinin ya delili ya da açıklaması sayılır; çünkü sonu bu şekilde biten bir işte rüşd bulunmaz. Firavun ve kavmi dünyada da ahirette de lanetle takip edilmiş, kendilerine verilen 'rıfd' (yardım/karşılık) en kötü karşılık olmuştur.

فأوردهم النار ذكره بلفظ الماضي مبالغة في تحقيقه ونزل النار لهم منزلة الماء فسمى إتيانها موردا ثم قال: وبئس الورد المورود أي بئس المورد الذي وردوه فإنه يراد لتبريد الأكباد وتسكين العطش والنار بالضد