Bu metne göre Firavun ve kavminin ileri gelenleri Musa'yı yalanlamış, Allah'ın birliğini inkâr etmiş ve Musa'nın Allah katından getirdiğini kabulden yüz çevirmişlerdir. Firavun'un kavmi Allah'ın emrini değil Firavun'un emrini izlemiş, onu Musa'yı yalanlama ve getirdiğini reddetme konusunda itaat etmiştir. Bu müfessire göre Firavun'un emri, ona uyanı hiçbir hayra veya doğruluğa götürmez, bilakis onu cehennem ateşine sürükler.

فكذب فرعون وملؤه موسى، وجحدوا وحدانية الله، وأبوا قبول ما أتاهم به موسى من عند الله، واتبع ملأ فرعون أمره دون أمر الله

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Firavun'un kavmini cehaletle nitelendirmektedir; onlar Firavun'un ilahlık iddiasına ve zulmüne rağmen ona tabi olup emrine boyun eğmişlerdir. Firavun'un emri 'reşid' (doğruya ileten) değil, açık bir sapıklık ve azgınlıktır; akıllı insanların doğru yola ileten kişiye tabi olması gerekirken onlar saptıran kişiye tabi olmuşlardır. Ayrıca onlar Musa'nın mucizelerini ve açık delilini görüp onun yanında hak ve doğruluk olduğunu bildikleri halde, ondan yüz çevirip akıbeti kötü olan Firavun'a tabi olmuşlardır.

تجهيل لمتبعيه حيث شايعوه على أمره ، وهو ضلال مبين لا يخفى على من فيه أدنى مسكة من العقل

Bu metin, reşid olmayan çocuğa malının verilmemesi konusunda mezhepler arasındaki ihtilafı ele alır; Ebu Hanife'ye göre kişi 25 yaşına ulaştığınca reşid olsun olmasın malı kendisine verilir, Şafiî'ye göre ise ancak rüşdün ortaya çıkmasıyla (îynas-i rüşd) mal verilir. Ebu Hanife'nin 25 yaş sınırını benimsemesinin gerekçesi, erkeğin bulûğ yaşının 18 olması ve buna yedi yıllık bir değişim süresinin eklenmesiyle açıklanır. Ayrıca Ebu Bekir er-Râzî'nin ayetteki 'rüşd' lafzının nekre gelmesinden hareketle Ebu Hanife görüşünü desteklediği aktarılır.

ثم عند أبي حنيفة لا يدفع اليه ماله حتى يبلغ خمسا وعشرين سنة ، فاذا بلغ ذلك دفع اليه ماله على كل حال ، وإنما اعتبر هذا السن لأن مدة بلوغ الذكر عنده بالسن ثماني عشرة سنة

İbn Kesîr, ayette geçen ifadenin, Firavun'un yolunun, tuttuğu yöntemin sapıklık, cehalet, dalâlet, küfür ve inat üzere olduğunu, içinde hiçbir rüşd ve hidayet bulunmadığını ifade ettiğini belirtir. Dünyada kavmine önderlik edip onları kendisine tabi kıldığı gibi, kıyamet gününde de aynı şekilde onları cehennem ateşine sürükleyeceğini, onları bu ateşe götürüp kötü bir su kaynağından içireceğini açıklar. Bu sebeple Firavun'un azaptan en büyük payı alacağını vurgular.

أي منهجه ومسلكه وطريقته في الغي أي ليس فيه رشد ولا هدى وإنما هو جهل وضلال وكفر وعناد وكما أنهم اتبعوه في الدنيا وكان مقدمهم ورئيسهم كذلك هو يقدمهم يوم القيامة إلى نار جهنم فأوردهم إياها وشربوا من حياض رداها وله في ذلك الحظ الأوفر من العذاب الأكبر

Beydâvî, Musa'nın kendi zâtında açık olan veya delillerini açıklayan âyet ve mucizelerle (sultân-ı mübîn) gönderildiğini belirtir; buna göre Firavun ve kavmi hakka götüren Musa'ya değil, sapıklık ve azgınlıkta boğulmuş Firavun'un emrine tabi oldular. Bu tabiiyetin sebebi onların akıllarının kıtlığı ve cehaletlerinin şiddetidir. Firavun'un emrinin 'reşîd' olmayışı ise onun apaçık sapıklık ve dalâlet olmasındandır.

والفرق بينهما أن الآية تعم الأمارة، والدليل القاطع والسلطان يخص بالقاطع والمبين يخص بما فيه جلاء