Taberî'ye göre ayette önce istiğfar, sonra tevbe emredilmiştir; istiğfar şirkten temizlenmeyi, tevbe ise Allah'a ihlasla dönüp yalnız O'na ibadete geçmeyi ifade eder. Bu sıralama tesadüfi değildir; çünkü Allah'a yapılan amel, ancak şirk terk edildikten sonra gerçek anlamda O'na yapılmış sayılır, aksi halde o amel şeytana aittir. İstiğfar ve tevbeye uyanlara dünya nimetinin bollaştırılacağı ve ecellerinin belirlenen vakte kadar geciktirileceği, ayrıca fazl sahiplerine ahirette kat kat mükâfat verileceği belirtilmiştir.

لأن التوبة معناها الرجوع إلى العمل بطاعة الله، والاستغفار: استغفار من الشرك الذي كانوا عليه مقيمين، والعمل لله لا يكون عملا له إلا بعد ترك الشرك به، فأما الشرك فإن عمله لا يكون إلا للشيطان

Zemahşerî'ye göre 'istiğfar edin' emri şirkten tövbe etmeye, ardından da Allah'a itaatle dönmeyi ve bu tövbede istikamet üzere olmayı ifade eder. Ayrıca âhirette amelinde fazlalık ve üstünlüğü olan herkese bu fazlalığın karşılığının eksiksiz verileceğini, cennetteki derecelerin de itaatlerin fazlalığına göre farklılaştığını belirtir. Bu bağlamda Hasan b. Ali'den nakledilen bir rivayetle, çok istiğfar etmenin çocuk sahibi olmaya vesile olduğu örneklendirilir.

معناه استغفروا من الشرك ، ثم ارجعوا إليه بالطاعة . أو استغفروا ، والاستغفار توبة ، ثم أخلصوا التوبة واستقيموا عليها

Kurtubî, 'istiğfar edin ve O'na tevbe edin' ifadesindeki istiğfar ve tevbenin aynı anlama geldiğini (Ferrâ'nın görüşüyle) ya da istiğfarın geçmiş günahlar, tevbenin ise sonradan işlenecek günahlar için olduğunu nakleder. Ayrıca istiğfarın küçük günahlar, tevbenin ise büyük günahlar için kullanıldığı ihtimalini de aktarır. Metâ (fayda/nimet) kavramını rızkın bollaşması ve azaptan korunma olarak açıklar, 'fazlını verir' ifadesindeki zamiri Allah'a bağlayarak bunun cennet olduğunu belirtir.

قال الفراء : ثم هنا بمعنى الواو أي وتوبوا إليه لأن الاستغفار هو التوبة والتوبة هي الاستغفار وقيل : استغفروه من سالف ذنوبكم وتوبوا إليه من المستأنف متى وقعت منكم

İbn Kesîr'e göre ayet, geçmiş günahlardan istiğfar edip Allah'a tövbe etmeye ve bunu sürdürmeye çağırmaktadır. Bu bağlamda iyilik ve kötülüklerin karşılığına dair bir görüş nakledilir: her kötülüğe bir günah yazılır, her iyiliğe on sevap yazılır; dünyada cezalandırılan kişinin on sevabı kalır, cezalandırılmayanın ise bir sevabı düşer, dokuzu kalır. Metin, Allah'ın emirlerinden yüz çevirip resullerini yalanlayanlar için kıyamette azabın kaçınılmaz olduğuna dair şiddetli bir uyarı içerdiğini belirtir.

قال من عمل سيئة كتبت عليه سيئة ومن عمل حسنة كتبت له عشر حسنات فإن عوقب بالسيئة التي كان عملها في الدنيا بقيت له عشر حسنات وإن لم يعاقب بها في الدنيا أخذ من الحسنات العشر واحدة وبقيت تسع حسنات ثم يقول هلك من غلب آحاده على أعشاره

Bu müfessire göre ayette istiğfarın tövbeden önce zikredilmesinin sebebi, istiğfarın asıl talep edilen şey olması, tövbenin ise onu tamamlayan bir unsur olmasıdır. Ayrıca istiğfarın Allah'tan bir talep, tövbenin ise insanın kendi çabasıyla gerçekleştirdiği bir amel olması nedeniyle, kişinin önce her şeyi yalnızca Rabbinden istemesi gerektiğine işaret edilmiştir. Bu sıralamanın farklı vecihlerle açıklanabileceği belirtilmiştir.

فقدم الاستغفار ليدل على أن المرء يجب أن لا يطلب الشيء إلا من مولاه

Beydâvî'ye göre 'ألا تعبدوا إلا الله' ifadesi, sadece Allah'a ibadet edilmesini emreden bir illet cümlesidir; bunun ardından gelen istiğfar ve tevbe emri de bu ilk emre bağlanmıştır. İstiğfardan sonra tevbe emredilmesi, hak yoldan sapan kişinin önce bağışlanma dileyip sonra itaatle Allah'a dönmesi gerektiğini; bu takdirde dünyada güzel bir yaşam ve fazilet sahiplerine karşılıklarının verileceğini ifade eder. Yüz çevirenler için ise kıyamet gününün büyük azabıyla tehdit vardır.

فإن المعرض عن طريق الحق لا بد له من الرجوع