Bu müfessire göre ayet, Allah'ın kendilerinden bir adama (Muhammed'e) vahiy indirip insanları uyarmasını Arapların garipseyip inkâr etmelerine, Allah'ın resulünün de kendileri gibi bir insan olamayacağını söylemelerine bir cevap niteliğindedir. Ayrıca 'kademe sıdk' ifadesi hakkında farklı görüşler nakledilir: bazıları bunun salih amellerin güzel karşılığı olduğunu, bazıları da Muhammed'in kendileri için bir şefaatçi, yani katıksız bir öncü/selef olduğunu söylemiştir.

لما بعث الله محمدا رسولا أنكرت العرب ذلك، أو من أنكر منهم، فقالوا: الله أعظم من أن يكون رسوله بشرا مثل محمد

Zemahşerî, ayetteki 'kâne' fiilinin farklı okuma ve i'rab imkânlarını (tam fiil veya nakıs fiil olması, 'acabâ'nın ismi veya haberi olması) ele alır; 'kadem' kelimesinin 'öncelik/üstünlük' anlamında kullanılmasını, mesai ve öncülüğün ayakla yapılmasına dayanan bir mecaz (nimetin 'el' ile, cömertliğin 'kadem' ile isimlendirilmesi gibi) olarak açıklar. Ayrıca 'muhkem' ve 'mufassal' kelimelerini, kitabın hem sağlam/tutarlı hem de tafsilatlı (sûre sûre, ayet ayet ayrılmış) olmasıyla yorumlar ve 'sümme' harfinin burada zaman bakımından değil durum bakımından bir tertip ifade ettiğini belirtir.

لما كان السعي والسبق بالقدم ، سميت المسعاة الجميلة والسابقة قدما ، كما سميت النعمة يدا لأنها تعطى باليد . وباعا لأن صاحبها يبوع بها ، فقيل : لفلان قدم في الخير

Bu müfessire göre ayetteki soru edatı gerçek bir soru değil, inkâr/kınama anlamı taşır; insanların Allah'ın bir peygambere vahiy göndermesine hayret etmeleri akılca temelsizdir. Râzî bu hayretin reddedilmesinin gerekçelerini sıralar: Allah'ın mülk sahibi olması nedeniyle emir ve yasaklarını kullarına bir elçi vasıtasıyla iletmesinin aklen mümkün, hatta gerekli olduğunu belirtir. Ayrıca vahyin içeriğinin inzâr (uyarı) ve tebşîr (müjde) olmak üzere ikiye ayrıldığını, inzârın tebşîrden önce zikredilmesinin de tahliyenin tahliyeden (kötülüğü giderme) önce gelmesi ilkesine dayandığını açıklar.

لفظه لفظ الاستفهام ، ومعناه الإنكار ، لأن يكون ذلك عجبا . وإنما وجب إنكار هذا التعجب لوجوه : الأول : أنه تعالى مالك الخلق وملك لهم والمالك والملك هو الذي له الأمر والنهي والإذن والمنع . ولا بد من إيصال تلك التكاليف إلى أولئك المكلفين بواسطة بعض العباد .

İbn Kesîr, kâfirlerin kendilerinden bir beşerin peygamber olarak gönderilmesine hayret etmelerini Allah'ın kınadığını belirtir; ayrıca 'kadem-i sıdk' ifadesinin açıklamasında farklı görüşleri nakleder: bu ifadenin salih ameller, Hz. Muhammed'in şefaati veya İslam'a öncülük anlamına gelebileceğini aktarır ve İbn Cerîr'in Mücahid'in görüşünü (önceden yapılmış salih ameller) tercih ettiğini bildirir.

واختار ابن جرير قول مجاهد أنها الأعمال الصالحة التي قدموها كما يقال له قدم في الإسلام كقول حسان لنا القدم العليا إليك وخلفنا لأولنا في طاعة الله تابع

Beydâvî'ye göre bu ayet, insanların bir insana vahiy gelmesine şaşırmalarının anlamsızlığını vurgular; onlar peygamberin kendi içlerinden sıradan bir kişi olmasını beklenmedik bulmuşlardır, halbuki bu onların akılsızlığından ve vahyin hakikatini bilmemelerinden kaynaklanır. Ayrıca 'kadem-i sıdk' ifadesi müminler için Allah katında yüksek bir mevki ve öncelik anlamına gelir; bu mevki sadık söz ve niyetle kazanılır. Kâfirlerin 'bu apaçık bir sihirdir' sözü ise Kur'an'a veya Peygamber'e yönelik bir itham olarak açıklanır, kıraat farkına göre atıf değişebilir.

أن لهم قدم صدق عند ربهم سابقة ومنزلة رفيعة سميت قدما لأن السبق بها كما سميت النعمة يدا لأنها تعطى باليد، وإضافتها إلى الصدق لتحققها والتنبيه على أنهم إنما ينالونها بصدق القول والنية.

Kurtubî bu ayette geçen 'kıraat farkları' (sâhir/sihr) ve 'kadem-i sıdk' ifadesinin anlamı üzerinde durur. 'Kadem-i sıdk' hakkında birçok görüş nakleder: iyi bir yer/menzil, güzel bir mükafat, sevap, iman, salih evlat, Hz. Peygamber'in kendisi (şefaatçi olarak) ya da insanların dünyada işledikleri salih ameller. Kurtubî bu görüşlerden Mukatil'in 'önceden işledikleri ameller' yorumunu Taberî'nin de tercih ettiğini belirtir.

وقال مقاتل : أعمالا قدموها واختاره الطبري