Taberî'ye göre bu ayette bahsedilen iyi amel, günahlarını itiraf edip tevbe etmeleri; kötü amel ise Hz. Peygamber gazveye çıktığında ondan geri kalıp müslümanlarla birlikte cihada katılmamalarıdır. Müfessir ayrıca bu ayetin kime indiği konusunda farklı rivayetleri aktarır: mescitte kendilerini direklere bağlayanların sayısının on, sekiz, yedi veya altı kişi olduğuna dair görüşler vardır ve bunlardan biri Ebû Lübâbe'dir. Bazı rivayetler ise ayetin özellikle Ebû Lübâbe'nin Kurayza oğullarına yaptığı işaretten dolayı ettiği günahla ilgili olduğunu belirtir.

يعني جل ثناؤه بالعمل الصالح الذي خلطوه بالعمل السيئ: اعترافهم بذنوبهم، وتوبتهم منها، والآخر السيئ هو تخلفهم عن رسول الله صلى الله عليه وسلم حين خرج غازيا، وتركهم الجهاد مع المسلمين.

Zemahşerî'ye göre bu ayette anlatılan kişiler, diğer münafıklar gibi yalan mazeretler öne sürüp özür dilemediler; aksine kendi kötü davranışlarını itiraf edip pişmanlık gösterdiler. Bunların Ebû Lübâbe, Evs b. Sa'lebe ve Vedîa b. Hızâm olmak üzere üç kişi olduğu, bir görüşe göre de on kişi oldukları ve bunlardan yedisinin kendilerini mescit direklerine bağladığı nakledilir. Hz. Peygamber gelip durumu öğrenince, onları ancak kendisinin çözebileceğine dair yemin ettiklerini görünce, kendisi hakkında ayet inmeden onları çözmeyeceğine yemin etmiş, sonra ayet inince onları serbest bırakıp mazur görmüştür.

لم يعتذروا من تخلفهم بالمعاذير الكاذبة كغيرهم ، ولكن اعترفوا على أنفسهم بأنهم بئس ما فعلوا متذممين نادمين ، وكانوا ثلاثة : أبو لبابة مروان بن عبد المنذر ، وأوس بن ثعلبة ، ووديعة بن حزام

Bu müfessire göre ayet, tevbenin kabulünü ve sadakaların Allah tarafından alınmasını zikretmekle henüz tevbe etmemişleri tevbeye, günahkârları itaate teşvik amacındadır. Ayrıca ayette geçen 'itiraf' kavramının, kişinin kendi kusurunu boş bahanelerle savunmak yerine gerçekten kabullenip pişmanlık göstermesi anlamına geldiği belirtilir; ancak sadece itiraf tevbe sayılmaz, ona nedamet ve gelecekte terk azmi eklenmesi gerekir.

قال أهل اللغة : الاعتراف عبارة عن الإقرار بالشيء عن معرفة ، ومعناه أنهم أقروا بذنبهم ، وفيه دقيقة ، كأنه قيل لم يعتذروا عن تخلفهم بالأعذار الباطلة كغيرهم ، ولكن اعترفوا على أنفسهم بأنهم بئسما فعلوا وأظهروا الندامة وذموا أنفسهم على ذلك التخلف

İbn Kesîr'e göre bu ifade, günahlarını Rableriyle kendi aralarında kabul edip itiraf eden, bununla birlikte iyi ameller de işleyip iyi ile kötüyü birbirine karıştıran kimseleri anlatır; bunlar Allah'ın affı ve mağfireti kapsamındadır. Ayet belirli kişiler hakkında inmiş olsa da, günah işleyip hata yapan ve iyi-kötü ameli birbirine karıştıran herkesi kapsayan genel bir hükümdür.

وهذه الآية وإن كانت نزلت في أناس معينين إلا أنها عامة في كل المذنبين الخطائين المخلطين المتلوثين

Bu müfessire göre ayet, günahlarını itiraf edip yalan bahanelerle mazeret ileri sürmeyen bir grup kişiden bahsetmektedir; bunlar geri kalışları hakkında inen ayeti duyunca kendilerini mescidin direklerine bağlayan kimselerdir. Peygamber onları görmüş, durumlarını sormuş ve kendisi çözünceye kadar bağlı kalmaya yemin ettiklerini öğrenince kendisi de emir gelmeden onları çözmeyeceğine yemin etmiş, sonra bu ayet inince onları serbest bırakmıştır. İyi ameli (pişmanlık ve itiraf) kötü amelle (geri kalma ve münafıklara uyma) karıştırdıkları belirtilmekte, buradaki 'vav'ın 'be' anlamında olabileceği veya her iki amelin birbirine karışmış olduğuna işaret edebileceği açıklanmaktadır.

وهم طائفة من المتخلفين أوثقوا أنفسهم على سواري المسجد لما بلغهم ما نزل في المتخلفين، فقدم رسول الله صلى الله عليه وسلم فدخل المسجد على عادته فصلى ركعتين فرآهم فسأل عنهم