Taberî'ye göre bu ayette geçen ifade, şehir ve yerleşim yerleri halkını kastetmekte olup bedevî/göçebe halkları kapsamamaktadır. Bu görüşünü Katade'den nakledilen bir rivayete dayandırarak aktarmaktadır.

يعني من أهل الأمصار، دون أهل البوادي، كما حدثنا بشر، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة، قوله

Zemahşerî'ye göre 'mekru'llah' (Allah'ın tuzağı) ifadesi, kulun hiç beklemediği, sezmediği bir anda yakalanmasını ve azar azar helake sürüklenmesini (istidrac) anlatan bir istiaredir. Akıllı kişiye düşen, düşmanının pusu, gece baskını ve gafil avlama gibi hilelerinden korkan bir savaşçı gibi Allah'ın bu tuzağından korkmaktır. Bu bağlamda Rabî' b. Huseym'in kızıyla arasında geçen, gece uyumayışının 'baskından korkma' sebebine dayandığı rivayeti nakledilmiştir.

ومكر الله : استعارة لأخذه العبد من حيث لا يشعر ، ولاستدراجه . فعلى العاقل أن يكون في خوفه من مكر الله ، كالمحارب الذي يخاف من عدوه الكمين والبيات والغيلة

Bu metne göre ayetteki soru, inkâr anlamı taşıyan bir istifhamdır ve Allah'ın onları, gaflet içinde oldukları anlarda -gece uyku halinde veya gündüz kuşluk vaktinde- azabın ansızın gelmesiyle korkuttuğu belirtilir. Gece ve kuşluk vaktinin özellikle zikredilmesi, bunların insanın lezzetlerle meşgul olup gafil bulunduğu zamanlar olmasındandır.

وهو استفهام بمعنى الإنكار عليهم ، والمقصود أنه تعالى خوفهم بنزول ذلك العذاب عليهم في الوقت الذي يكونون فيه في غاية الغفلة ، وهو حال النوم بالليل ، وحال الضحى بالنهار ؛ لأنه الوقت الذي يغلب على المرء التشاغل باللذات فيه

Kurtubî'ye göre âyetteki istifham inkâr içindir ve fâ atıf harfidir; buna 'ehakemü'l-cahiliyye' âyeti benzer örnek gösterilir. Köylerden (kurâ) maksat Mekke ve çevresidir, çünkü onlar Hz. Muhammed'i (sav) yalanlamışlardır. Bir görüşe göre ise bu ifade bütün köyleri kapsayacak şekilde geneldir; 'beyâten' ifadesi ise azabın gece vakti gelmesini belirtir.

الإستفهام للإنكار والفاء للعطف نظيره : أفحكم الجاهلية والمراد بالقرى مكة وما حولها لأنهم كذبوا محمدا صلى الله عليه وسلم وقيل : هو عام في جميع القرى

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'kurâ' (şehirler/köyler) ifadesi, tabiat ve ahlakça daha kaba olan çöl/bedevi halkını değil, şehir merkezlerini kastetmektedir. Şehir halkı huy ve karakter itibariyle bedevilerden daha yumuşak, daha bilgili ve daha ağırbaşlıdır; kırsal/köy halkı ise bu ikisi arasında bir konumdadır.

وهذا هو المعهود المعروف أن أهل المدن أرق طباعا وألطف من أهل سواديهم وأهل الريف والسواد أقرب حالا من الذين يسكنون في البوادي

Beydâvî'ye göre eğer o memleket halkları küfür ve isyanları yerine iman edip takvalı olsalardı, Allah üzerlerine gökten ve yerden bereketler açacaktı; bu bereketler her taraftan gelen hayrın bollaştırılması olup bazı görüşlere göre yağmur ve bitki ile de tefsir edilmiştir. Ancak onlar peygamberleri yalanladıklarından, kazandıkları küfür ve günahlar sebebiyle azaba uğratılmışlardır. İkinci ayette ise 'أفأمن' ifadesi öncesindeki 'fe ehaznâhüm bagteten' ifadesine atfedilmekte, aradaki cümle ise itiraz (ara söz) olarak değerlendirilmektedir; anlam, bunca olay sonrasında hâlâ güvende olup olmadıklarının sorgulanmasıdır.

لوسعنا عليهم الخير ويسرناه لهم من كل جانب