Zemahşerî bu metinde birkaç ayrı noktayı ele alır: Cin sûresinde 'النبي' ifadesinin neden 'رسول الله' yerine kullanıldığını, bunun tevazu ve zillet ifadesi olabileceğini veya Allah'a kulluğun akla aykırı olmadığını anlatma amacı taşıdığını açıklar. Ayrıca 'أجئتنا' ifadesindeki 'gelme' kelimesinin gerçek anlamda mı yoksa alay/istihza yahut kastî bir yönelme anlamında mı kullanıldığını tartışır. Son olarak mucizenin sadece davasında sadık olana verildiğini, bu yüzden kavimlerin peygamberlerden mucize istemesinin aslında azabı çağırma (istical) anlamı taşıdığını belirtir.

ومن العجب أن مثل فرعون لم يخف عليه هذا ، وخفي على ناس من أهل القبلة حيث جوزوا القبيح على الله تعالى حتى لزمهم تصديق الكاذبين بالمعجزات

Bu bölümde Râzî, âyetteki 'kelâm' meselesini Allah'ın kelâmının mahiyeti (kadîm kelâmın işitilip işitilemeyeceği) tartışmasına bağlayarak Eşarî ve Mâtürîdî görüşlerini karşılaştırır; ardından kavmin peygamberden azabı acele istemesinin, onu yalancı saydıkları için olduğunu ve 'veyl' ifadesinin gerçek helak isteği değil imana teşvik anlamı taşıdığını belirtir.

فقال الأشعري وأتباعه : المسموع هو ذلك فإنه لما لم يمتنع رؤية ما ليس بمكيف ، فكذا لا يستبعد سماع ما ليس بمكيف ، وقال الماتريدي : سماع ذلك الكلام محال ، وإنما المسموع هو الحرف والصوت

Bu bölümde Kurtubî, mehri belirlenmeden ölen kocanın karısına ne mehir ne miras düşüp düşmeyeceği meselesini tartışır; bunun İbn Mesud'dan gelen Bervi' bint Vâşık kıssasına dayandığını, çoğu âlimin (Ali, Zeyd, İbn Abbas, İbn Ömer, Zührî, Evzâî, Şâfiî ve kendi tercihi olan Mâlik görüşü) kadına mehir ile miras hakkı tanıdığını, Mesrûk'un ise miras olmadan sadece mehir görüşünde olduğunu nakleder. Ayrıca hadisin ravi zincirindeki ihtilafları (Ma'kal b. Sinân mı yoksa Ma'kal b. Yesâr mı olduğu) tarih ve nesep verileriyle tashih eder.

والصواب عندي قول من قال معقل بن سنان لا معقل بن يسار لأن معقل بن يسار رجل من مزينة وهذا الحديث إنما جاء في إمرأة من أشجع لا من مزينة

İbn Kesîr'e göre bu ifade Kureyş kâfirlerinin sözüne benzer bir durumu anlatmaktadır; onlar 'bize dilediğin şeyi getir, dua ettiğin şey bize gelsin' diyerek Allah'ın azabını ve cezasını acele istemişlerdir. Bu istekleri, azabın gerçekleşmesini uzak/imkânsız görmelerinden kaynaklanan bir alaycılık ve inkârdan ileri gelmektedir.

ادع علينا بما شئت فليأتنا ما تدعو به استعجلوا عذاب الله وعقوبته استبعادا منهم وقوعه

Beydâvî'ye göre kavim, atalarının taptığı ilâhları bırakıp yalnız Allah'a ibadet etme çağrısını, taklide düşkünlükleri ve alışkanlıklarına bağlılıkları yüzünden uzak ve garip bulmuşlardır. Hûd'un cevabında ise putların 'ilâh' diye adlandırılmasının hiçbir delile dayanmadığı, bu isimlendirmenin sadece kendileri ve babalarının uydurması olduğu, ibadete gerçekten layık olanın ise ancak her şeyi var eden zat olduğu vurgulanır. Bu isimlendirmenin delilsizliği, aynı zamanda ismin müsemmâ ile ilişkisine ve dillerin tevkifî oluşuna dair bir istidlal noktası olarak da zikredilir.

أتجادلونني في أسماء سميتموها أنتم وآباؤكم ما نزل الله بها من سلطان أي في أشياء سميتموها آلهة وليس فيها معنى الإلهية، لأن المستحق للعبادة بالذات هو الموجد للكل

Taberî'ye göre Âd kavmi Hûd'a, kendilerini tehdit ettiği azabı getirmesini, eğer sözünde ve vaadinde doğru ise bunu gerçekleştirmesini söylemiştir. Ayrıca kavmin, Hûd'un peygamberliğinde doğru sözlü olduğunu ispat için Allah'tan kendisiyle birlikte bir melek göndermesini istediği belirtilmiştir; çünkü bu, Allah'ın gücü dahilinde kolay bir şeydir.

فلسنا فاعلي ذلك ولا متبعيك على ما تدعونا إليه