Taberî'ye göre bu ifade, Hûd'un kavminden inkârcıların onu 'sefâhet/dalâlet içinde' görmelerini anlatmaktadır; onlara göre Hûd, kendi dinlerini ve ilahlarına ibadeti terk edip kendini âlemlerin Rabbinden gönderilmiş bir resul olarak iddia etmekle haktan ve doğru yoldan sapmıştır.

يعنون في ضلالة عن الحق والصواب، بتركك ديننا وعبادة آلهتنا. في قيلك إني رسول من رب العالمين

Bu müfessire göre kavmin peygambere 'sefih' demesi, hafif akıllılık ve düşük akıl anlamındadır; çünkü atalarının dinini bırakıp başka bir dine yönelmiştir. Sefahet mecazi olarak bir kap/mekân gibi tasavvur edilmiş, yani peygamberin bu sefahetin içinde tamamen yerleşik olduğu, ondan hiç ayrılmadığı kastedilmiştir. Ayrıca peygamberlerin, kendilerini sapıklık ve sefahetle suçlayanlara sabır, hoşgörü ve mukabele etmeme yoluyla verdikleri cevap, güzel bir edep ve büyük bir ahlaktır; Allah'ın bunu nakletmesi kullarına sefihlerle nasıl konuşulacağını öğretmek içindir.

وجعلت السفاهة ظرفا على طريق المجاز : أرادوا أنه متمكن فيها غير منفك عنها

Râzî, Nûh ve Hûd kıssalarının anlatım biçimleri arasındaki farkları sıralar: Hûd kavminin eşrafından iman edenler (Mersed b. Sa'd gibi) bulunduğu için nitelemeyle ayrım yapılmışken, Nûh kavminin eşrafında mümin bulunmadığını belirtir. Ayrıca Nûh'un tufanla korkutması ve gemi hazırlığıyla meşgul olması gibi durumsal farklar da zikredilir. Hûd'un kendini 'emin' olarak nitelemesinin, peygamberlik iddiasını pekiştirmek ve kavminin ona önceden güvendiğini hatırlatmak amacı taşıdığı açıklanır.

والفرق أنه كان في أشراف قوم هود من آمن به ، منهم مرثد بن سعد ، أسلم وكان يكتم إيمانه فأريدت التفرقة بالوصف ولم يكن في أشراف قوم نوح مؤمن

Kurtubî bu ayette geçen 'sefeh' kavramını akılsızlık ve hafiflik olarak açıklar, bunu şiirle örneklendirir. Ayrıca 'rü'yet' kelimesinin burada ve Nuh kıssasında ya göz ile görmeyi ya da galip zannı ifade eden 'rey'i kastedebileceğini belirtir.

أي في حمقة وخفة عقل قال : مشين كما اهتزت رماح تسفهت * أعاليها مر الرياح النواسم وقد تقدم هذا المعنى في البقرة والرؤية هنا وفي قصة نوح قيل : هي من رؤية البصر وقيل : يجوز أن يراد بها الرأي الذي هو أغلب الظن

Bu müfessire göre metinde geçen 'el-mele' ifadesi, toplumun ileri gelenlerini, yani kavmin çoğunluğunu, efendilerini ve önderlerini ifade etmektedir.

والملأ هم الجمهور والسادة والقادة منهم

Beydâvî'ye göre 'أخاهم' ifadesi Hûd'un Âd kavminden biri olduğunu belirtir, tıpkı Arapların bir ferdine 'ey Arab'ın kardeşi' denmesi gibi; onun kendi kavminden seçilmesi kavminin onu daha iyi anlaması ve haline daha aşina olması sebebiyledir. Ayrıca Hûd'un sözünün 'قال يا قوم' ile atıfsız başlaması, 'peygamber gönderildiğinde onlara ne söyledi?' sorusuna cevap niteliğinde müstakil bir cümle oluşuyla açıklanır. Metin, Âd kavminin Nûh kavminden takvaya daha yakın olduğunu, bu yüzden Hûd'un 'أفلا تتقون' ifadesini kullandığını belirtir; ayrıca kavminin eşrafından Mürsed b. Sa'd gibi iman edenlerin bulunduğuna işaret edilir.

وإنما جعل منهم لأنهم أفهم لقوله وأعرف بحاله وأرغب في اقتفائه. قال يا قوم اعبدوا الله ما لكم من إله غيره استأنف به ولم يعطف كأنه جواب سائل قال: فما قال لهم حين أرسل؟