Bu metin, ayetteki 'deniz avı' ve 'deniz taamı' ifadelerini tefsir eden çok sayıda rivayeti bir araya getirir. Ağırlıklı görüş, 'sayd' (avlanan)ın taze/canlı yakalanan deniz canlısı, 'taam' (taamı)ın ise denizin kıyıya attığı (ölü bulunan) balık olduğu yönündedir. Ayrıca Hz. Ali ve Hz. Osman arasında geçen ihramlı iken av eti yeme meselesine dair bir olay da nakledilir; bu da avın karada mı denizde mi olduğu ayrımının fıkhi önemini gösterir.

طعامه: ما قذف

Bu müfessire göre metinde geçen fiil, muhataplara yönelik bir 'temtî' (faydalandırma/yararlandırma) eylemi olarak yorumlanmaktadır; yani yapılan iş, kendileri için bir nimetlenme ve geçici yararlanma sağlama amacına bağlanmıştır.

فعل ذلك تمتيعا لكم

Bu müfessire göre âyette geçen 'bahir taâmı' ile 'bahir sayd'ı arasındaki atıf, ikisinin birbirinden farklı şeyler olduğunu gösterir; Ebu Bekir es-Sıddîk'ten nakledilen görüşe göre sayd, hayatta iken hile ile tutulan şeydir, taâm ise denizin kıyıya attığı veya suyun çekilmesiyle ele geçen, tutmak için çaba gerektirmeyen şeydir. Ayrıca deniz avının haramlığı-helalliği, av türünün sadece suda mı yaşadığı yoksa karada da yaşayabilir mi olduğu esasına göre tartışılmıştır; kaplumbağa, yengeç, kurbağa gibi hem karada hem suda yaşayanlar kara avı sayılmıştır. Râzî ayrıca ihramlıya av etinin haramlığı konusunda sahâbe ve fukahanın farklı görüşlerini, rivayetleri ve kıyasları aktarır.

الأول : وهو الأحسن ما ذكره أبو بكر الصديق رضي الله عنه : أن الصيد ما صيد بالحيلة حال حياته والطعام ما يوجد مما لفظه البحر أو نضب عنه الماء من غير معالجة في أخذه هذا هو الأصح مما قيل في هذا

Kurtubî bu bölümde deniz avının mutlak olarak mübah kılındığını, ancak kara avıyla ilgili çok sayıda fıkhi meselenin (yırtıcı hayvanların hükmü, deniz canlılarından yenilecek olanlar, ihramlıya avın hükmü, hediye edilen av, ihramlının kara avından yiyip yiyemeyeceği, av konusunda delalet eden kişinin sorumluluğu gibi) alimler arasında ihtilaflı olduğunu aktarır. Farklı mezhep imamlarının (Malik, Ebu Hanife, Şafiî, Ahmed) görüşlerini ve dayandıkları hadisleri sırasıyla sunar.

فأباح صيد البحر إباحة مطلقة على ما يأتي بيانه في الآية بعد هذا إن شاء الله تعالى السادسة اختلف العلماء في خروج السباع من صيد البر وتخصيصها منه

İbn Kesîr'e göre âyetteki 'sayd' (av) deniz hayvanının canlı yakalanması, 'taâm' ise onun ölüsü veya denizin dışarı attığı ölüsü anlamına gelir; bu görüş Ebû Bekir, İbn Abbas, Zeyd b. Sabit ve başka sahabe ve tabiinden nakledilen rivayetlere dayanır. İbn Cerîr ise 'taâmuhu' ifadesini denizde ölen her şeyi kapsayacak şekilde yorumlamış ve bunu İbn Ömer'den nakledilen bir rivayetle desteklemiştir. Cumhur, deniz ölüsünün helal olduğuna bu âyet ile Câbir b. Abdullah'ın anber balığı hadisini delil göstermiştir.

وقال ابن عباس في الرواية المشهورة عنه صيده ما أخذ منه حيا ( وطعامه ) مالفظه ميتا

Beydâvî'ye göre deniz avı ve onun yiyeceği tamamen helaldir, çünkü Hz. Peygamber denizi 'suyu temiz, ölüsü helal' diye tanımlamıştır. Ebû Hanîfe'nin görüşü ise sadece balığın helal olduğu şeklindedir; bir başka görüşe göre balık ve karada benzeri yenen deniz canlıları helaldir. Kara avının haram kılınması ile ilgili olarak, bunun 'karada avlanan' mı yoksa 'karada avlanma fiili' mi olduğu tartışılır; ilk anlama göre ihramlıya, hills kişinin avladığı av da haram olur, ancak çoğunluk bunun helal olduğunu söyler ve Hz. Peygamber'in 'av eti size helaldir, kendiniz avlamadıkça veya sizin için avlanmadıkça' hadisini delil gösterir.

وحرم عليكم صيد البر أي ما صيد فيه، أو الصيد فيه فعلى الأول يحرم على المحرم أيضا ما صاده الحلال وإن لم يكن له فيه مدخل، والجمهور على حله لقوله عليه الصلاة والسلام «لحم الصيد حلال لكم، ما لم تصطادوه أو يصد لكم»