Taberî'ye göre bu ayet, hidayet yolundan sapan, hakkı inkâr eden ve Allah'ın kendisine gönderdiğini reddedenin Allah tarafından doğru yola muvaffak kılınmayacağını ifade eder. Ayrıca ayetin nüzul sebebiyle ilgili olarak, Hz. Peygamber'in kendisini koruyanlara ihtiyaç duymadığını, Allah'ın onu insanlardan koruyacağını bildirdiğini aktarır; bu bağlamda muhafızlarını geri gönderdiğine dair rivayetler nakledilir.

إن الله لا يوفق للرشد من حاد عن سبيل الحق وجار عن قصد السبيل وجحد ما جئته به من عند الله، ولم ينته إلى أمر الله وطاعته فيما فرض عليه وأوجبه

Verilen ham metin, Mâide 67. ayete atıf içeren imla işaretleri ve rakamlardan ibarettir; metinde müfessirin bu ayet hakkında ileri sürdüğü herhangi bir görüş, açıklama veya yorum bulunmamaktadır.

( المائدة : 67 ) . ! 7 < ( المائدة : 67 ) .

Bu metin, 've in lem tef'al fema ballağte risaletehu' ifadesinin bir kısmı tebliğ etmeme durumunda hiçbir şey tebliğ etmemiş gibi sayılacağı anlamına geldiğini savunan yaygın müfessir görüşünü zayıf bulur. Râzî bunun yerine ifadeyi Arap belağatinde bilinen bir mübalağa kalıbı (Ebu'n-Necm örneği) üzerinden açıklar: Peygamberin tebliği o denli kâmil ve tamdır ki, ondan herhangi bir eksiklik olsaydı sanki hiç tebliğ olmamış gibi sayılırdı; bu ifade son derece mübalağa ifade etmek içindir. Ayrıca 'Allah seni insanlardan koruyacaktır' vaadinin Uhud günü yaşanan yaralanma olayıyla nasıl bağdaştığı sorusuna iki cevap sunulur: Ya koruma sadece ölümden korumayı kapsar ya da ayet Uhud'dan sonra inmiştir.

والأصح عندي أن يقال : إن هذا خرج على قانون قوله : أنا أبو النجم وشعري شعري ومعناه أن شعري قد بلغ في الكمال والفصاحة إلى حيث متى قيل فيه : إنه شعري فقد انتهى مدحه إلى الغاية التي لا يمكن أن يزاد عليها ، فهذا الكلام يفيد المبالغة التامة من هذا الوجه

Kurtubî'ye göre ayet, Hz. Peygamber'in kendisine vahyedilenin tamamını açıkça tebliğ etmesi ve gizlememesi emrini içerir; İslam'ın ilk döneminde müşriklerden korkarak gizlenen tebliğin artık açıkça yapılması istenmiştir. Ayrıca Allah'ın Peygamber'i insanlardan koruyacağına dair vaadi bildirilmiş, bu da onun nübüvvetinin bir delili olarak gösterilmiştir. Bu bağlamda Kurtubî, Peygamber'in dinden herhangi bir şeyi takıyye ile gizlediğini iddia eden Rafızîlerin görüşünü reddeder.

فدلت الآية على رد قول من قال : إن النبي صلى الله عليه وسلم كتم شيئا من أمر الدين تقية وعلى بطلانه وهم الرافضة ودلت على أنه صلى الله عليه وسلم لم يسر إلى أحد شيئا من أمر الدين

Beydâvî'ye göre bu ayet, Peygamber'e (s.a.v.) kendisine indirilen her şeyi hiç kimseden çekinmeksizin ve korkmaksızın tebliğ etmesini emretmektedir; vahyin bir kısmını gizlemek, tebliğ edilen kısmı da geçersiz kılar, tıpkı namazın bazı rükünlerini terk etmenin namazı bozması gibi. Ayrıca ayetin sonunda Allah'ın Peygamber'i insanlardan koruyacağına dair kesin bir teminat verildiği, bu sayede Hz. Peygamber'in artık muhafız bulundurmaktan vazgeçtiği rivayet edilmektedir. Beydâvî, ayetin zahirinin indirilen her şeyin tebliğini gerektirdiğini, ancak muradın kulların maslahatıyla ilgili ve açıklanması amaçlanan şeylerin tebliği olabileceğini, çünkü ilahi sırlardan ifşası haram olanların bulunduğunu belirtir.

لأن كتمان بعضها يضيع ما أدي منها كترك بعض أركان الصلاة، فإن غرض الدعوة ينتقض به، أو فكأنك ما بلغت شيئا منها كقوله: فكأنما قتل الناس جميعا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Peygamber'e tebliğ görevini yerine getirmesini emretmekte, hidayeti dilemenin ise Allah'a ait olduğunu bildirmektedir. Ayet nazil olmadan önce Peygamber korunmakta iken, bu ayetin inişiyle Allah'ın onu düşmanlarının kötülüğünden koruyacağı güvencesi verilmiş ve nöbetçi tutulması sona ermiştir. Bu görüş, ayetin siyak-sibakı ve ilgili rivayetlerle desteklenmektedir.

بلغ أنت رسالتي وأنا حافظك وناصرك ومؤيدك غلى أعدائك ومظفرك بهم فلا تخف ولا تحزن