Bu müfessire göre bu ayetin anlamı ve üzerindeki söz daha önce Bakara suresinde geçmiştir, dolayısıyla burada tekrar açıklanmasına gerek görülmemektedir. Kurtubî ayrıntılı açıklamayı önceki yere havale ederek burada kısa geçmektedir.

الآية تقدم معناها والكلام عليها في البقرة فلا معنى لإعادتها

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kastedilen kişilerin gerçeği kavrayamadıklarını, onu bilmediklerini ve ona yol bulamadıklarını belirtir. Bu durumdayken kendilerine uyulmasının mümkün olmadığı, ancak kendilerinden daha cahil ve daha sapkın olanların onlara tabi olabileceği ifade edilir.

أي لا يفهمون حقا ولا يعرفونه ولا يهتدون إليه فكيف يتبعونهم والحالة هذه لا يتبعهم إلا من هو أجهل منهم وأضل سبيلا

Bu müfessire göre ayet, müşriklerin Allah'ın indirdiğine ve Resûl'e çağrılınca 'atalarımızı üzerinde bulduğumuz şey bize yeter' demeleri, onların akıllarının kısırlığını ve taklide saplanıp kalmalarını, bundan başka dayanaklarının olmadığını göstermektedir. Devamındaki soru ise, atalarının hiçbir şey bilmeyen ve doğru yolda olmayan kimseler olsalar bile onlara uyulup uyulmayacağını inkârî bir üslupla sormaktadır. Buna göre birine uymak ancak onun bilgili ve doğru yolda olduğu bilinirse geçerli olur; bu da ancak delille bilinir, taklit yeterli değildir.

والمعنى أن الاقتداء إنما يصح بمن علم أنه عالم مهتد وذلك لا يعرف إلا بالحجة فلا يكفي التقليد

Taberî'ye göre, kendilerine Allah'ın indirdiğine ve Resûl'e gelin denildiğinde, bahîre ve sâibe gibi şeyleri haram kılanlar atalarının üzerinde bulunduğu yola yetindiklerini söyleyerek bundan yüz çevirirler. Onlar atalarını izlediklerini, atalarının kendilerine önder olduğunu ileri sürerek onların haram ve helal kıldığına razı olduklarını belirtirler. Ayette bildirildiğine göre bu ataların hiçbir şey bilmedikleri, yani Allah'a nispet ettikleri bu tahrimin bir iftira ve yalan olduğunu bilmedikleri, aksine sapıklık ve hata üzere bulundukları vurgulanmıştır.

حسبنا ما وجدنا عليه من قبلنا آباءنا يعملون به