Taberî'ye göre ayet, müminlerle ne savaşan ne de gerçekten barış yapıp teslim olan, bilakis kendi kavimleriyle Peygamber arasında güvenlik sağlamaya çalışan bir gruptan bahsetmektedir. Bunlar sürekli şirke davet edilince icabet eden, sizden ve kendi kavimlerinden emin olmak isteyen kimselerdir; eğer sizi terk etmez, size barış teklif etmez ve ellerini savaştan çekmezlerse, küfürleri üzerinde durmaları ve şirk diyarından hicret etmemeleri sebebiyle onları öldürmenizde size hüccet/delil (sultan) verilmiştir.

يقول جل ثناؤه: وهؤلاء الذين يريدون أن يأمنوكم ويأمنوا قومهم وهم على ما هم عليه من الكفر، إن لم يعتزلوكم ويلقوا إليكم السلم ويكفوا أيديهم، جعلنا لكم حجة في قتلهم أينما لقيتموهم، بمقامهم على كفرهم وتركهم هجرة دار الشرك

Râzî'ye göre 'ردوا فيها' ifadesi, münafıkların küfür ve düşmanlıkta ısrarlarının şiddetini anlatan bir istiaredir; tıpkı bir şeye tepetaklak düşenin ondan çıkmasının zorlaşması gibi bunlar da küfürden çıkamazlar. Ayetin devamında, eğer bu kişiler savaşı bırakmaz, sulh istemez ve ellerini çekmezlerse onların yakalanıp öldürülmesi emredilmektedir; çoğunluğun görüşüne göre bu durum, eğer onlar savaştan çekilip sulh isteseler ve zarar vermekten el çekseler bu takdirde onlarla savaşmanın ve onları öldürmenin cevaz bulmayacağına delildir.

أي ردوا مغلوبين منكوسين فيها ، وهذا استعارة لشدة إصرارهم على الكفر وعداوة المسلمين لأن من وقع في شيء منكوسا يتعذر خروجه منه

Kurtubî'ye göre bu ayetin anlamı önceki ayetle aynıdır ve ayetin kimler hakkında indiği konusunda müfessirler arasında farklı rivayetler nakledilmiştir: Katade'ye göre Tihame halkından, hem Peygamber yanında hem kendi kavimleri yanında güvende olmak isteyen bir topluluk hakkında; Mücahid'e göre Mekke halkından bir topluluk hakkında; Süddî'ye göre hem Müslümanlarla hem müşriklerle güvenlik içinde olan Nuaym b. Mesud hakkında; Hasan'a göre münafıklardan bir topluluk hakkında indiğini söylemiştir. Ayrıca Medine'ye gelip İslam'a girdikten sonra kendi diyarlarına dönüp küfrü açığa vuran Esed ve Ğatafân kabileleri hakkında indiği de nakledilmiştir.

قال قتادة : نزلت في قوم من تهامة طلبوا الأمان من النبي صلى الله عليه وسلم ليأمنوا عنده وعند قومهم مجاهد : هي في قوم من أهل مكة وقال السدي : نزلت في نعيم إبن مسعود كان يأمن المسلمين والمشركين وقال الحسن : هذا في قوم من المنافقين

İbn Kesîr'e göre bu ayette anlatılan kimseler, görünüşte önceki münafıklarla aynı durumda olan; fakat niyetleri farklı olan bir grup münafıktır. Bunlar Peygamber ve ashabına karşı İslam'ı izhar ederek canlarını, mallarını ve zürriyetlerini güvence altına almaya çalışırken, gizlice kâfirlerle uzlaşıp onlarla birlikte ibadet etmek suretiyle onların yanında da emniyette olmayı amaçlarlar; kalben ise o kâfirlerle beraberdirler.

فإن هؤلاء قوم منافقون يظهارون للنبي صلى الله عليه وسلم ولأصحابه الإسلام ليأمنوا بذلك عندهم على دمائهم وأموالهم وذراريهم ويصانعون الكفار في الباطن فيعبدون معهم ما يعبدون ليأمنوا بذلك عندهم وهم في الباطن مع أولئك

Beydâvî'ye göre bu ayette bahsedilen kimseler, münafıklıkla Müslümanları ve kendi kavimlerini emniyette tutmaya çalışan, fitneye çağrıldıklarında hemen küfre dönen bir gruptur (Esed ve Ğatafân kabileleri veya İbn Abdüddâr olduğu söylenir). Eğer bunlar Müslümanlardan uzak durmaz, barış teklif etmez ve savaştan ellerini çekmezlerse, nerede bulunurlarsa yakalanıp öldürülmeleri emredilmiştir. Bu müfessire göre sadece ellerini çekmiş olmaları, onlara dokunulmamasını gerektirmez; Allah'ın Müslümanlara bu kişiler üzerinde açık bir delil/yetki verdiği belirtilir.

فإن مجرد الكف لا يوجب نفي التعرض