Taberî bu ayetin nüzul sebebi hakkında birkaç görüş nakleder: bazıları Zübeyr ile bir Ensarî arasındaki hurma bahçesi sulama davasına, bazıları Yahudi ile Müslüman arasında Kâhin/Kâ'b b. Eşref'e başvurma olayına, bazıları da bunları birleştirerek ayetin hem tağuta başvuranları hem de Zübeyr olayını kapsadığını söyler. Taberî kendi tercihini belirtirken, önceki ayetlerin bağlamından kopmadığı için tağuta hakem kılma olayının bu ayetle ilişkili olmasının daha uygun olduğunu savunur.

وهذا القول، أعني قول من قال: عني به المحتكمان إلى الطاغوت اللذان وصف الله شأنهما في قوله: في سياق قصة الذين ابتدأ الله الخبر عنهم بقوله: ما ينبئ عن انقطاع حكم هذه الآية وقصتها من قصة الآيات قبلها، فإنه غير مستحيل أن تكون الآية نزلت في قصة المحتكمين إلى الطاغوت، ويكون فيها بيان ما احتكم فيه الزبير وصاحبه الأنصاري

Zemahşerî, âyette geçen yeminden önceki 'lâ' edatının, fiilen kendisinden sonra gelen nefyi (olumsuzluğu) pekiştirmek ve ona zemin hazırlamak üzere zâid olarak geldiğini; buna göre burada mahzuf olan cevâbu'l-kasemin de menfî takdir edilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bu görüşünü, benzer üslupta inşad edilen Arap şiirindeki örneklerle desteklemektedir.

فهلا زعمت أن ( لا ) التي قبل القسم زيدت موطئة للنفي بعده ومؤكدة له ، وقدرت المقسم عليه المحذوف ههنا منفيا

İbn Kesîr'e göre Allah, Peygamber'i hakem kılmadıkça ve onun verdiği hükme içten ve dıştan tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe kimsenin gerçek anlamda iman etmiş sayılmayacağına bizzat kendi zatına yemin ederek dikkat çekmektedir. Verilen hüküm hak kabul edilmeli, kalpte herhangi bir sıkıntı, itiraz veya direnç kalmamalıdır. Bu görüş, Zübeyr ile bir Ensârî arasındaki Harre sulama anlaşmazlığı olayına ve Hz. Ömer'in Peygamber'i kendi nefsinden daha çok sevdiğini ifade ettiği rivayete dayandırılarak desteklenmektedir.

يقسم تعالى بنفسه الكريمة المقدسة أنه لا يؤمن أحد حتى يحكم الرسول صلى الله عليه وسلم في جميع الأمور فما حكم به فهو الحق الذي يجب الانقياد له باطنا وظاهرا

Beydâvî'ye göre bu ayette geçen 'lâ' harfi yemin için değil, yemini tekid için ziyade olarak gelmiştir; 'yüconlar arasında ihtilaf edip birbirine karışan mesele' anlamındaki 'şecer' kelimesi de dallarının birbirine geçmesinden alınmıştır. Ayrıca Hz. Peygamber'in hükmüne karşı içte hiçbir sıkıntı, şüphe veya darlık kalmaması ve ona zahiren ve batınen tam bir teslimiyetle bağlanılması gerektiği belirtilmiştir.

ولا مزيدة لتأكيد القسم لا لتظاهر لا في قوله: لا يؤمنون لأنها تزاد أيضا في الإثبات كقوله تعالى: لا أقسم بهذا البلد. حتى يحكموك فيما شجر بينهم فيما اختلف بينهم واختلط ومنه الشجر لتداخل أغصانه.

Bu müfessire göre ayetteki iman şartı, sadece Hz. Peygamber'in hükmüne dıştan razı olmayı değil, kalpte bu hükmün hak ve doğru olduğuna dair kesin bir kanaat oluşmasını gerektirir. Ayrıca zahiren de bu hükme tam bir teslimiyet gösterilmesi şarttır; bu iki unsur (kalpte yakin ve zahirde teslimiyet) birlikte bulunmadan iman tamamlanmaz. Bu durum aynı zamanda peygamberlerin fetva ve hükümlerde hatadan korunmuş (masum) olduklarına da delalet eder.

فليس المراد من الآية ذلك ، بل المراد منه أن يحصل الجزم واليقين في القلب بأن الذي يحكم به الرسول هو الحق والصدق

Kurtubî bu ayetin nüzul sebebi hakkında birkaç rivayet aktarır: Dahhâk ve İbn Abbas'tan gelen rivayete göre bir münafık ile bir Yahudi arasındaki husumette Yahudi Hz. Peygamber'e, münafık ise Ka'b b. Eşref'e (Tağut) başvurmak istemiş; Zeccâc'ın naklettiği devamında Ebû Bekir ve Hz. Ömer'e gidilmiş, Ömer durumu öğrenince münafığı kılıçla öldürmüştür. Diğer bir rivayete göre ise ayet, Zübeyr ile bir Ensarî arasındaki sulama anlaşmazlığında Hz. Peygamber'in verdiği hükme itiraz edilmesi üzerine inmiştir. Kurtubî, Taberî ve İbnü'l-Arabî'nin görüşünü de aktararak ayetin lafzının umumi olup her iki kıssayı da kapsayabileceğini belirtir.

دعا اليهودي المنافق إلى النبي صلى الله عليه وسلم ودعاه المنافق إلى كعب بن الأشرف وهو الطاغوت