Taberî bu ayeti Allah'ın iman edip salih amel işleyenlerin karşılığını eksiksiz vereceği şeklinde açıklar. Allah'ın zalimleri sevmemesi, kötülük edenlerle iyilik edenlere aynı karşılığı vermeyeceği, yani birinin hakkını diğerine haksız yere vermeyeceği anlamına gelir. Bu ifade zahiren haber kipinde olsa da aslında kâfirler için bir tehdit, müminler için ise bir vaad niteliği taşır.

وهذا القول من الله تعالى ذكره، وإن كان خرج مخرج الخبر، كأنه وعيد منه للكافرين به وبرسله، ووعد منه للمؤمنين به وبرسله؛ لأنه أعلم الفريقين جميعا أنه لا يبخس هذا المؤمن حقه، ولا يظلم كرامته

Bu müfessire göre kâfirlerin müminlere bir zarar isabet ettirmesi, Allah'ın onları sevdiği anlamına gelmez; buna karşılık müminlere acı ve elem isabet etmesi de Allah'ın onları sevmediği anlamına gelmez, çünkü Allah müminleri sevmektedir. Bu durum, başlarına gelen musibetin bir imtihan ve arındırma vesilesi olduğunu göstermektedir.

وإن أنال الكفار من المؤمنين فهو لا يحبهم وإن أحل ألما بالمؤمنين فإنه يحب المؤمنين

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen müjde/mükâfat dünya ve ahiret olmak üzere iki yönlüdür: dünyada nusret ve zafer ile, ahirette ise yüksek cennetlerle gerçekleşir. Bunun ardından metin, bu mükâfatın kimlere ait olduğunu açıklayan ifadeye geçer: kalpleri Allah'ın ayetlerini tasdik edip bu tasdikin gereğini yerine getirenler, yani salih ameller işleyenler.

أي في الدنيا والآخرة في الدنيا بالنصر والظفر وفي الآخرة بالجنات العاليات ثم قال تعالى أي صدقت قلوبهم بآيات الله وعملوا بمقتضاها وهي الصالحات

Beydâvî'ye göre bu ayetler önceki hükmün açıklaması ve tafsilatıdır; kâfirlere dünya ve ahirette şiddetli azap verileceği, onlara yardımcı bulunmayacağı, iman edip salih ameller işleyenlere ise ecirlerinin tam olarak verileceği belirtilmektedir. Hafs kıraatinde 'fenuveffîhim' yerine 'feyuveffîhim' şeklinde ye harfiyle okunduğuna işaret edilir. 'Allah zalimleri sevmez' ifadesi ise bu hükmü tekrar teyit eden bir açıklamadır.

تفسير للحكم وتفصيل له. وقرأ حفص فيوفيهم بالياء. والله لا يحب الظالمين تقرير لذلك.

Râzî bu bölümde, ayetin 'zalimlerin zulmünü istemez' ifadesiyle ilişkilendirilerek Mutezile'nin Allah'ın küfür ve isyanı irade etmediğine dair delil getirdiğini nakleder. Mutezile'ye göre bir fiili irade eden onu sevmek zorundadır, dolayısıyla Allah küfrü irade etmiş olsaydı onu sevmiş olurdu ki bu imkansızdır. Râzî ise kendi mezhebine göre muhabbetin, fiilin kendisini irade etmekten ayrı olarak o kişiye hayır ulaştırmayı irade etmek anlamına geldiğini belirtir; bu sebeple Allah kâfirin küfrünü irade etse de ona sevap ulaştırmayı irade etmemiş olabilir.

وعند أصحابنا أن المحبة عبارة عن إرادة إيصال الخير إليه فهو تعالى وإن أراد كفر الكافر إلا أنه لا يريد إيصال الثواب إليه