Taberî'ye göre ayette geçen 'nimet ve fazl' ifadesi, müminlerin Allah'ın huzuruna varmalarında kendilerine bahşedilen büyük ikramı ve geçmişte Allah'a ve Rasûlü'ne itaatleri ile düşmanlarına karşı cihadları sebebiyle kendilerine bolca verilen fazl ve büyük sevabı ifade eder. Ayrıca ayette bahsedilen afiyetin, düşmanla karşılaşmadan elde edilen bir esenlik olduğu, fazl'ın ise yaptıkları ticaretten elde ettikleri kazançlar ve kazandıkları ecir olduğu belirtilmiştir.

يعني بما حباهم به تعالى ذكره من عظيم كرامته عند ورودهم عليه {وفضل} يقول: وبما أسبغ عليهم من الفضل وجزيل الثواب على ما سلف منهم من طاعة الله ورسوله صلى الله عليه وسلم وجهاد أعدائه

Râzî bu ayette şehidlerin hem geride bıraktıklarının hem de kendilerine verilen nimetin sevincini yaşadıklarını, 'nimet' ve 'fazl' kelimelerinin tekrarının bir teksir değil ayrı anlamlar taşıdığını belirtir. Ona göre ayet, insanın kendi mutluluğundan çok kardeşlerinin mutluluğuna duyduğu sevincin daha tam ve kâmil olması gerektiğine dair bir ilahi uyarı içerir. Nimet ve fazl kelimeleri hakkında müfessirler arasında -biri afiyet-ticaret, diğeri dünya menfaatleri-ahiret sevabı olmak üzere- iki görüş nakledilmiştir.

الآية تدل على ان استبشارهم بسعادة اخوانهم أتم من استبشارهم بسعادة أنفسهم ، لأن الاستبشار الأول في الذكر هو بأحوال الاخوان ، وهذا ، تنبيه من الله تعالى على ان فرح الانسان بصلاح أحوال اخوانه ومتعلقيه ، يجب أن يكون أتم وأكمل من فرحه بصلاح أحوال نفسه