Taberî'ye göre bu ayet, hiçbir canlının Allah'ın kendisi için belirlediği eceli gelmeden önce ölemeyeceğini bildirir; ecel, Allah'ın hayat için tayin ettiği bir sınırdır ve o vakit gelmeden hiçbir tuzak veya hile ile ölüm gerçekleşmez. Ayrıca metin, dünyayı isteyenin dünyadan kendine takdir edileni alacağını, ahireti isteyenin ise Allah'ın kendisine hazırladığı ahiret nimetinden pay alacağını; şükredenlere de bu mükafatın vaad edildiğini açıklar.

وما يموت محمد ولا غيره من خلق الله إلا بعد بلوغ أجله الذي جعله الله غاية لحياته وبقائه، فإذا بلغ ذلك من الأجل الذي كتبه الله له وأذن له بالموت فحينئذ يموت، فأما قبل ذلك فلن تموت بكيد كائد ولا بحيلة محتال

Zemahşerî'ye göre bu ifade, iman edeceğini Allah'ın bildiği nefislerden/kimselerden kastedildiğini belirtir; yani metin, ayetteki genel bir lafzı Allah'ın ezelî ilmiyle iman edeceğini bildiği kişilerle sınırlandırarak açıklar.

يعني من النفوس التي علم أنها تؤمن

Kurtubî bu ayeti cihada teşvik ve ölümün mutlaka gerçekleşeceğine dair bir bilgilendirme olarak okur. Ona göre öldürülsün ya da öldürülmesin, herkes yazılı eceli geldiğinde ölür; ecel Allah'ın ilim ve kaderinde belirlenmiş sabit bir vakittir ve öldürülme durumu bu ecelin gerçekleştiğinin bir göstergesidir. Bu görüşü, ecelin öne alınıp geciktirilebileceğini söyleyen Mu'tezile'nin görüşüne karşı savunur.

لأن معنى مؤجلا إلى أجل ومعنى بإذن الله بقضاء الله وقدره وكتابا نصب على المصدر أي كتب الله كتابا مؤجلا وأجل الموت هو الوقت الذي في معلومه سبحانه أن روح الحي تفارق جسده ومتى قتل العبد علمنا أن ذلك أجله ولا يصح أن يقال : لو لم يقتل لعاش

İbn Kesîr'e göre bu ayet, hiç kimsenin Allah'ın takdir ettiği ecelden önce veya sonra ölmeyeceğini, ancak kendisine biçilen süreyi tamamladıktan sonra öleceğini bildirmektedir. Bununla birlikte kim amelini sadece dünya için yaparsa Allah'ın kendisine takdir ettiği kadarını dünyadan alır ve ahirette payı olmaz; kim de ameliyle ahireti kastederse Allah ona hem ahiretten verir hem de dünyadan kendisine ayrılan payı verir.

أي لا يموت أحد إلا بقدر الله وحتى يستوفي المدة التي ضربها الله له

Beydâvî'ye göre hiçbir nefis Allah'ın izni/meşieti olmadan ölmez; her nefsin Allah'ın ilim ve kazasında yazılı, öne alınamayan ve ertelenemeyen belirli bir eceli vardır. Bu durum savaştan kaçmakla veya savaşa girmekle değişmez, dolayısıyla ayette savaşa teşvik ve Peygamber'e (bu esnada) korunma ve ecelinin ertelenmesi vaadi vardır. Dünya sevabını isteyenlerle ilgili ifade ise Uhud günü ganimetlerle meşgul olup yerlerini terk eden okçulara bir taarruzdur (kinaye/işaret).

ومن يرد ثواب الدنيا نؤته منها تعريض لمن شغلتهم الغنائم يوم أحد، فإن المسلمين حملوا على المشركين وهزموهم وأخذوا ينهبون، فلما رأى الرماة ذلك أقبلوا على النهب وخلوا مكانهم فانتهز المشركون وحملوا عليهم من ورائهم فهزموهم.

Bu müfessire göre âyetteki 'min' edatı teb'îz (kısmilik) ifade eder; yani kişi dünya veya âhiretten istediğinin tamamını değil bir kısmını elde eder. Ayrıca 'nefis, Allah'ın izni olmadıkça ölmez' ifadesi ölümün ancak Allah'ın ölümü yaratmasıyla gerçekleştiğini gösterir ve bu âyet ecellerin değiştirilemeyeceğine, öldürülenin de kendi eceliyle öldüğüne delalet eder. Râzî, Uhud'da bulunanların dünya isteyenler ve âhiret isteyenler olarak iki grup olduğunu, âyetin bu iki grubun da kısmen maksadına ulaşacağını haber verdiğini belirtir.

دلت الآية على أن المقتول ميت بأجله ، وأن تغيير الآجال ممتنع