Taberî bu ayeti, Hz. Muhammed'in de kendinden önceki peygamberler gibi ölümlü bir elçi olduğunu, Uhud'da 'Muhammed öldürüldü' haberi üzerine bazı Müslümanların dinden dönmeye yeltendiğini veya paniğe kapıldığını bildiren bir uyarı olarak açıklar. Ayetin, Hz. Peygamber'in vefatı veya öldürülmesi durumunda dine dönüşün (irtidadın) Allah'ın izzetine hiçbir zarar vermeyeceğini, ancak şükredip dinde sebat edenlerin mükâfatlandırılacağını bildirdiğini aktarır. Bu bağlamda ayetin sebeb-i nüzulünün Uhud Savaşı'nda yayılan 'Muhammed öldürüldü' söylentisi olduğunu nakleder.

أي لقول الناس: قتل محمد، وانهزامهم عند ذلك وانصرافهم عن عدوهم، أي أفإن مات نبيكم أو قتل رجعتم عن دينكم كفارا كما كنتم، وتركتم جهاد عدوكم وكتاب الله

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Peygamber'in Allah'ın Resulü olduğunu insanlara öğretmek ve onu bu şekilde çağırıp isimlendirmelerini telkin etmek amacına yöneliktir; bu nedenle nida (çağrı) ile haber cümlesi arasında bir fark yoktur. Öğretim ve telkin amacı taşımayan haberlerde de aynı ifadenin benzer şekilde zikredildiğine işaret edilerek bu görüş desteklenmektedir.

ذاك لتعليم الناس بأنه رسول الله وتلقين لهم أن يسموه بذلك ويدعوه به ، فلا تفاوت بين النداء والإخبار ، ألا ترى إلى ما لم يقصد به التعليم والتلقين من الأخبار كيف ذكره بنحو ما ذكره في النداء

Bu metne göre Râzî, ayetin, Peygamber'in ölmesi veya öldürülmesi durumunda dine bir zarar gelmeyeceğini iki delille açıklar: birincisi diğer peygamberlerin de ölüp öldürülmesine kıyas, ikincisi ise Resul'ün asıl görevinin dini tebliğ olup bundan sonra varlığına ihtiyaç kalmayacağıdır. Ayrıca münafıkların zayıf Müslümanlara Muhammed öldürülürse eski dinlerine dönmelerini telkin ettikleri, buna karşılık bazı Ensar'ın Rabb'in ölmediğini söyleyerek savaşa devam ettikleri rivayet edilir. Metin ayrıca 'kaîn' kelimesinin çokluk ifade ettiğini ve geçmiş peygamberlerin de benzer sıkıntılarla karşılaştığını, onların ashabının bu durumda dinde sebat ettiğini belirtir.

وحاصل الكلام انه تعالى بين أن قلته لا يوجب ضعفا في دينه بدليلين : الأول : بالقياس على موت سائر الأنبياء وقتلهم ، والثاني : أن الحاجة إلى الرسول لتبليغ الدين وبعد ذلك فلا حاجة اليه ، فلم يلزم من قتله فساد الدين والله أعلم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Peygamber'in (s.a.v.) de kendinden önceki peygamberler gibi ölüme ve öldürülmeye maruz kalabileceğini bildirmekte, geriye dönenleri kınamaktadır. Ayet aynı zamanda ölümden sonra insanların Allah'ın huzurunda toplanacağını ve dünyada aralarında bulunan tevhid-şirk anlaşmazlığı hakkında hükme bağlanacağını haber vermektedir. İbn Kesîr, Hz. Ebû Bekir'in Peygamber vefat ettiğinde bu ayeti okuduğuna ve insanların bununla sükûnet bulduğuna dair meşhur rivayeti nakletmektedir.

ومعنى هذه الآية أنكم ستنقلون من هذه الدار لامحالة وستجتمعون عند الله تعالى في الدار الآخرة وتختصمون فيما أنتم فيه في الدنيا من التوحيد والشرك بين يدي الله عز وجل فيفصل بينكم ويفتح بالحق وهو الفتاح العليم فينجي المؤمنين المخلصين الموحدين ويعذب الكافرين الجاحدين المشركين المكذبين

Bu müfessire göre ayet, Hz. Muhammed'in vefatı veya öldürülmesi durumunda bazı kimselerin dinden dönebileceği ihtimaline yönelik bir kınama ve inkâr ifadesidir; önceki peygamberlerin de ölümle veya öldürülmekle vefat ettiği bilindiği halde bu duruma dayanarak dinden dönmenin akıl dışılığı vurgulanmaktadır. Beydâvî, Uhud savaşında Hz. Peygamber'in öldürüldüğü haberinin yayılması üzerine bazı kimselerin geri çekilmesi, bazı münafıkların eski dinlerine dönmeyi teklif etmesi, buna karşılık Enes b. Nadr'ın Allah'ın ölmeyeceğini hatırlatarak sebat çağrısı yapması olayını aktararak ayetin bu bağlamda indiğini belirtir. Sonuç olarak dönen kişinin Allah'a değil kendine zarar vereceği, sebat edenlerin ise şükreden kimseler olarak mükâfatlandırılacağı ifade edilir.

أفإن مات أو قتل انقلبتم على أعقابكم إنكارا لارتدادهم وانقلابهم على أعقابهم عن الدين لخلوه بموت أو قتل بعد علمهم بخلو الرسل قبله وبقاء دينهم متمسكا به.

Kurtubî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber'in vefatının dinin ve nübüvvetin sona ermesi anlamına gelmediğini, önceki peygamberlerin de geçip gittiğini bildirmektedir. Bu bağlamda ayet, Hz. Ebu Bekir'in Resûlullah'ın vefatı haberi karşısında sarsılan sahabeyi bu ayetle sakinleştirdiği ve Hz. Ömer'in de bu ayeti duyunca gerçeği kabullendiği meşhur kıssaya dayanak olarak zikredilir. Ayrıca ayetin Uhud'da bozguna uğrayanlara yönelik bir azarlamanın devamı olduğu belirtilir.

فأعلم الله تعالى في هذه الآية أن الرسل ليست بباقية في قومها أبدا وأنه يجب التمسك بما أتت به الرسل وإن فقد الرسول بموت أو قتل