Zemahşerî'ye göre bu ayet, Peygamber'in ashabının Mekke müşrikleri tarafından şiddetle eziyet gördükleri, dövülmüş ve yaralanmış halde şikayete geldikleri ve Peygamber'in kendilerine savaşla emrolunmadığını söyleyerek sabretmelerini istediği bir dönemin ardından, hicretten sonra nazil olmuştur. Bu ayet, savaştan yasaklayan yetmiş küsur ayetten sonra savaşa izin veren ilk ayettir. Bir başka görüşe göre ise ayet, hicret ederken Mekke müşriklerinin kendilerine engel olduğu bir topluluk hakkında inmiş ve onlara müşriklerle savaşma izni verilmiştir.

كان مشركون مكة يؤذونهم أذى شديدا ، وكانوا يأتون رسول الله صلى الله عليه وسلم من بين مضروب ومشجوج يتظلمون إليه ، فيقول لهم : ( اصبروا فإني لم أومر بالقتال ) ، حتى هاجر فأنزلت هذه الآية ، وهي أول آية أذن فيها بالقتال بعد ما نهى عنه في نيف وسبعين آية

Bu müfessire göre ayet, Müslümanlara savaş izni verilen ilk ayettir ve bu izin, yetmişten fazla ayette savaştan nehyedildikten sonra gelmiştir. Mekke müşriklerinin Hz. Peygamber'in ashabına şiddetli eziyet etmesi ve onların dövülmüş/yaralanmış halde şikayete gelmeleri üzerine, hicretten önce sabır tavsiye edilmiş, hicretten sonra ise bu ayetle kıtal izni inmiştir. Ayrıca ayetteki 'nasr' vaadinin, Allah'ın kudretinden ziyade fiilen yardım edeceğine dair bir vaad anlamı taşıdığı belirtilmiştir.

فأنزل الله تعالى هذه الآية وهي أول آية أذن فيها بالقتال بعد ما نهى عنه في نيف وسبعين آية

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'ın müminleri kâfirlerin şerrinden savunmasının açıklamasıdır; savaşa izin verilerek ve müminlere yardım edilerek bu savunma gerçekleşir. Bu ayet, savaş konusunda inen ilk ayettir ve Kur'an'da bulunan yüz çevirme, terk etme ve affetme ile ilgili tüm hükümleri neshetmiştir. Ayrıca ayet, mübahlığın (izin verilen şeylerin) şeriattan geldiğine, Mu'tezile'nin görüşünün aksine, delil teşkil etmektedir.

وهذا ناسخ لكل ما في القرآن من إعراض وترك صفح وهي أول آية نزلت في القتال قال بن عباس وبن جبير : نزلت عند هجرة رسول الله صلى الله عليه وسلم إلى المدينة

Beydâvî'ye göre bu ayet savaşa izin veren ilk ayettir ve müşrikler tarafından zulme uğrayan Hz. Peygamber'in ashabına karşılık olarak nazil olmuştur. Müfessir, kıraat farklılıklarına göre ayetin ya 'savaşanlar' (fâil) ya da 'kendilerine savaş açılanlar' (mef'ûl) şeklinde anlaşılabileceğini belirtir. Ayrıca ayetin, kendilerinden önce yetmişten fazla ayette savaştan nehyedilmiş oldukları bir dönemin ardından geldiğini ve Allah'ın onlara zafer vaadini içerdiğini aktarır.

وهم أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم كان المشركون يؤذونهم وكانوا يأتونه من بين مضروب ومشجوج يتظلمون إليه فيقول لهم: اصبروا فإني لم أومر بالقتال حتى هاجر فأنزلت. وهي أول آية نزلت في القتال بعد ما نهي عنه في نيف وسبعين آية.

Taberî, ayetteki 'أذن' ve 'يقاتلون' kelimelerinin farklı kıraatlerini aktararak bu kıraatlerin anlamca birbirine yakın olduğunu belirtir. Ayetin, Mekke'den Medine'ye hicret eden mü'minlere zulmedilmesi üzerine kâfirlerle savaşmaları için Allah tarafından izin verilmesiyle ilgili nazil olduğunu; bunun kıtal hakkında inen ilk ayet olduğunu aktarır. Kendisi, 'أذن' kelimesinin fetha ile (Allah izin verdi anlamında) okunmasını tercih ettiğini belirtir.

وهذه القراءات الثلاث متقاربات المعنى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, savaşa izin veren ilk ayettir ve Allah'ın müminlere kâfirlere karşı zafer bahşetmeye kadir olduğunu, ancak kullarının itaatteki gayretini denemek istediğini bildirir. Cihad, Mekke döneminde Müslümanlar azınlıkta iken değil, Medine'ye hicretle güçlerini toplayıp bir yurt ve sığınak edindikten sonra, en uygun zamanda meşru kılınmıştır.

وهي أول آية نزلت في القتال