Taberî, {وأخفى} ifadesinin 'sırdan daha gizli olan' anlamına geldiğini, yani insanın kendi içinde gizlediği ve henüz kendi nefsine dahi söylemediği, ileride yapacağı şeyleri kapsadığını savunur. Bu görüşe göre 'sır' kişinin kendi içinde sakladığı şeydir, 'ahfâ' ise henüz olmamış ama olacak olan, sadece Allah'ın bildiği şeydir. İbn Zeyd'in 'ahfâ Allah'ın kendi sırrıdır, kimseye açıklamaz' şeklindeki görüşünü ise dilbilimsel olarak reddeder; çünkü bu durumda fiilin farklı bir yapıda gelmesi gerekirdi.

والصواب من القول في ذلك، قول من قال: معناه: يعلم السر وأخفى من السر، لأن ذلك هو الظاهر من الكلام، ولو كان معنى ذلك ما تأوله ابن زيد، لكان الكلام: وأخفى الله سره، لأن أخفى: فعل واقع متعد

Bu müfessire göre ayette geçen sır ve ahfâ kavramları, Allah'ın bilgisinin kapsamını üç kategoriye ayırır: cehr (açığa vurulan söz), sır (kişinin içinde tuttuğu ama henüz kesin niyete dönüşmemiş şey) ve ahfâ (henüz sırra bile ulaşmamış, tam olarak belirmemiş olan). Râzî bu ayrımın amacının, mükellefi hem açık hem gizli kötülüklerden sakındırmak ve hem açık hem gizli iyiliklere teşvik etmek olduğunu belirtir. Ayrıca 'ahfâ' kelimesinin fiil olarak da okunabileceğini, bu durumda anlamın Allah'ın kulların sırlarını bildiği ve bildiği şeyleri onlardan gizlediği şeklinde olacağını aktarır.

فكأنه تعالى بين أنه يعلم السر الذي لا يسمع وما هو أخفى منه فكيف لا يعلم الجهر ، والمقصود منه زجر المكلف عن القبائح ظاهرة كانت أو باطنة ، والترغيب في الطاعات ظاهرة كانت أو باطنة

Kurtubî bu ayette 'sır' ve 'daha gizli olan'ın (ahfâ) ne anlama geldiğine dair İbn Abbas, Katâde ve İbn Zeyd'den nakledilen farklı görüşleri sıralar. İbn Abbas'a göre sır, insanın kendi içinde gizlediği ama henüz başkasına anlatmadığı şeydir; ahfâ ise insanın kendi nefsinde bile henüz oluşmamış, ileride oluşacak ve kendisinin de şu an bilmediği şeydir. Katâde ise sırrı insanın içinde tuttuğu şey, ahfâyı da hiç kimsenin içinde bulunmamış/gizlememiş olan şey olarak tanımlar; İbn Zeyd'in 'ahfâ Allah'ın kendi sırrıdır' görüşünü ise Taberî reddetmiştir.

قال بن عباس : السر ما حدث به الإنسان غيره في خفاء وأخفى منه ما أضمر في نفسه مما لم يحدث به غيره وعنه أيضا : السر حديث نفسك وأخفى من السر ما ستحدث به نفسك مما لم يكن وهو كائن

İbn Kesîr, bu ayetin insanın gizli sırlarının ve henüz kendi nefsine bile açık olmayan, gelecekte yapacağı şeylerin dahi Allah tarafından bilindiğini bildirdiğini aktarır. Bu bilgi kapsamının genişliği sahabeyi derinden etkilemiş, amellerinin en küçüğünden en büyüğüne kadar hesaba çekilecekleri düşüncesiyle korkuya kapılmışlardır. Bu durum sahabenin imanlarının ve yakinlerinin kuvvetinden kaynaklanmaktadır.

وقد أخبر في هذه بمزيد على العلم وهو المحاسبة على ذلك ولهذا لما نزلت هذه الآية اشتد ذلك على الصحابة رضي الله عنه عنهم وخافوا منها ومن محاسبة الله لهم على جليل الأعمال وحقيرها وهذا من شدة إيمانهم وإيقانهم

Beydâvî'ye göre ayet, kulun zikir ve duada sesini yükseltmesinin Allah'ı bilgilendirmek için olmadığını belirtir; çünkü Allah gizliyi ve gizliden daha gizli olanı (nefsin içindeki söylenmeyen düşünceyi) bilir. Ayet, zikir ve duada seslendirmenin gerçek amacının nefsi zikirle şekillendirmek, onu zikre yerleştirmek, başka şeylerle meşgul olmaktan alıkoymak ve tazarru ile nefsi kırmak olduğuna işaret eder.

وفيه تنبيه على أن شرع الذكر والدعاء والجهر فيما ليس لإعلام الله بل لتصوير النفس بالذكر ورسوخه فيها ومنعها عن الاشتغال بغيره وهضمها بالتضرع والجؤار