Taberî'ye göre ayetteki 'fela yadıllu' ifadesi, Allah'ın beyanına tabi olup onunla amel eden ve ondan sapmayan kimsenin hak yolundan uzaklaşmayacağını, dünyada doğru yolda olacağını ve ahirette Allah'ın azabından kurtulup cennete gireceğini ifade eder. Bu görüş İbn Abbas'tan gelen rivayetlerle desteklenir: Kur'an'ı okuyup ona tabi olan kimseye Allah, dünyada sapmama ve ahirette bedbaht olmama garantisi vermiştir.

تضمن الله لمن قرأ القرآن، واتبع ما فيه أن لا يضل في الدنيا ولا يشقى في الآخرة

Zemahşerî'ye göre 'ihbitâ minhâ' hitabı ikil (tesniye) sigasıyla gelmesine rağmen aslında bütün insanlığa yöneliktir; çünkü Âdem ve Havvâ, kendilerinden türeyip yayılan tüm insan neslinin aslı ve sebebi olduklarından, sanki bütün beşeriyet onların şahsında birleşmiş gibi kabul edilmiş ve ikisine hitap edilirken bütün insanlığa hitap edilmiştir. Bu bağlamda âyetin anlamı, âhiretteki bedbahtlığın dünyada din yolundan sapmanın cezası olduğu; Allah'ın kitabına tabi olup emirlerine uyan ve nehiylerinden kaçınan kişinin ise sapıklıktan ve onun cezasından kurtulacağı şeklindedir.

لما كان آدم وحواء عليهما السلام أصلى البشر ، والسببين اللذين منها نشؤا وتفرعوا : جعلا كأنهما البشر في أنفسهما ، فخوطبا مخاطبتهم

Râzî'ye göre ayette geçen 'hüdâ' kelimesi delalet anlamına gelir ve bu kapsama resuller, akli deliller ve Kur'an dahil olmak üzere her türlü hidayet vasıtası girer. Hidayete tabi olmak, delillerle istidlal etmeyi ve onlarla amel etmeyi gerektirir; bu şekilde davranana Allah dalalete düşmeme ve şaki olmama sözü vermiştir. Bu vaadin 'dünyada dalalet-ahirette şekavet olmaması', 'sadece ahirette olmaması' ya da 'sadece dünyada olmaması' şeklinde üç farklı yorumu bulunur ve dünyevi sıkıntıların dinden kaynaklanmadıkça bu vaade aykırı olmadığı belirtilir.

والتحقيق أن الهدى عبارة عن الدلالة فيدخل فيه كل ذلك ، وفي قوله : دلالة على أن المراد بالهدى الذي ضمن الله على اتباعه ذلك اتباع الأدلة ، واتباعها لا يتكامل إلا بأن يستدل بها وبأن يعمل بها

Kurtubî'ye göre bu ayette hitap hem Âdem'e hem İblis'e yöneliktir; 'minhâ' ifadesi cennetten kastedilir. İblis'e önceden 'çıkın oradan kınanmış ve kovulmuş olarak' denmişti; buna göre İblis önce gökteki bir yerden çıkarılmış, sonra yeryüzüne indirilmiş olabilir. İniş ile kastedilen resuller ve kitaplardır; İbn Abbas'a göre Allah, Kur'an'ı okuyup içindekiyle amel edene dünyada sapmayacağını ve ahirette bedbaht olmayacağını garanti etmiştir.

ضمن الله تعالى لمن قرأ القرآن وعمل بما فيه ألا يضل في الدنيا ولا يشقى في الآخرة وتلا الآية

İbn Kesîr'e göre âyette geçen hidayete uyma, kitapların indirildiği ve peygamberlerin gönderildiği şeye yönelmek anlamındadır; İbn Abbas'ın açıklamasına göre bu kişi dünyada sapmaz ve âhirette şaki olmaz. Havva Âdem'e, yılan ise (eğer zikri sahihse) İblis'e tabidir. Müfessirlerin inişin gerçekleştiği yerleri belirtmesi konusundaki rivayetlerin İsrailiyat kaynaklı olduğu ve doğruluğunun Allah katında bilindiği belirtilmiştir.

وقد ذكر المفسرون الأماكن التي هبط فيها كل منهم ويرجع حاصل تلك الأخبار إلى الإسرائيليات والله أعلم بصحتها ولو كان في تعيين تلك البقاع فائدة تعود إلى المكلفين في أمر دينهم أو دنياهم لذكرها الله تعالى في كتابه أو رسوله صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre bu ayette 'ininiz hepiniz' hitabı Âdem ve Havva'ya, hatta İblis'e de yöneliktir; onlar zürriyetin aslı olduklarından bütün insanlığa hitap gibi kullanılmıştır. Allah'ın zikrinden yüz çevirenin dünyada dar bir geçim içinde olacağı belirtilir; bu darlık, kişinin bütün himmet ve bakışının dünya metâına yönelmesi, artmasına doyumsuzca düşkün olması ve azalmasından korkması sebebiyledir, ahireti arayan mümin ise böyle değildir. Ayrıca bu darlığın küfrün uğursuzluğuyla dünyada da gerçekleşebileceği, kabir azabı veya cehennemdeki darî' ve zakkum olabileceği yönünde başka görüşler de nakledilir.

وذلك لأن مجامع همته ومطامح نظره تكون إلى أعراض الدنيا متهالكا على ازديادها خائفا على انتقاصها، بخلاف المؤمن الطالب للآخرة