Taberî'ye göre ayetteki 'seyyie' (kötülük) kelimesi şirk anlamına gelir; bu görüşü İbn Abbas, Mücahid, Katade ve diğer selef alimlerinden nakleder. Ayette kişinin işlediği günahın kendisini kuşatıp cehennemde ebedi kalmasına sebep olması, ancak şirk ve küfür ehli için geçerlidir, büyük günah işleyen müminler için değildir. Zira Hz. Peygamber'den gelen mütevatir haberler mümin ehlinin cehennemde ebedi kalmayacağını göstermektedir, dolayısıyla ayetin zahiri umum ifade etse de burada özel bir anlam kastedilmiştir.

وإنما قلنا: إن السيئة التي ذكر الله جل ثناؤه أن من كسبها وأحاطت به خطيئته فهو من أهل النار المخلدين فيها في هذا الموضع، إنما عنى الله بها بعض السيئات دون بعض، وإن كان ظاهرها في التلاوة عاما، لأن الله قضى على أهلها بالخلود في النار، والخلود في النار لأهل الكفر بالله دون أهل الإيمان به

Metin, ayetin başında Yahudilerden mürciî görüşte olanların (kendilerinin cehennemde sadece belirli günler kalacağına inananların) sözünün nakledildiğini belirtir; ardından vaad tarafının vaîd (tehdit) tarafına birçok yönden ağır bastığı ifade edilir.

فحكي في أول الآية قول المرجئة من اليهود فقال : ( البقرة : 81 ) أن جانب الوعد راجح على جانب الوعيد من وجوه كثيرة

Kurtubî'ye göre bu ayet, iki şarta bağlanan bir hükmün bunların sadece birincisiyle tamamlanmayacağına delalet eder; yani iman edip de ardından salih amel işlemeyen kişi için hüküm tam gerçekleşmemiş olur. Ayrıca 'hatîâtihi' kelimesinin okunuşlarına dair kıraat farkını da (Nafi'in cemi, diğerlerinin tekil okuyuşu) belirtir ve bunun çokluk anlamı taşıdığını açıklar.

دل على أن المعلق على شرطين لا يتم بأقلهما ومثله قوله تعالى : إن الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا

İbn Kesîr, 'seyyie' kelimesinin kişinin işlediği kötülüğün onu tamamen kuşatması, kalbini kaplaması anlamında olduğunu, bunun şirk, büyük günahlar veya tövbe etmeden ölmek üzere olan kişinin durumu şeklinde farklı görüşlerle açıklandığını nakleder. Sahabe ve tabiin görüşlerinin lafız farklılığına rağmen anlam olarak birbirine yakın olduğunu belirtir. Küçük günahların birikerek insanı helake sürüklediğine dair bir hadisi de bu bağlamda zikreder.

وقال ابن جريج عن مجاهد قال بقلبه وقال أبو هريرة وأبو وائل وعطاء والحسن قالوا أحاط به شركه وقال الأعمش عن أبي رزين عن الربيع بن خيثم قال الذي يموت على خطاياه من قبل أن يتوب وعن السدي وأبي رزين نحوه وقال أبو العالية ومجاهد والحسن في رواية عنهما وقتادة والربيع بن أنس الموجبة الكبيرة وكل هذه الأقوال متقاربة في المعنى والله أعلم

Beydâvî'ye göre 'بلى' kelimesi, Yahudilerin ateşin kendilerine belirli sayılı günler dışında dokunmayacağı iddiasını genel bir ifadeyle reddetmektedir. 'Kesb' ile 'hatîe' arasında fark vardır; hatîe kişiyi tamamen kuşatıp onu kâfir kılan bir haldir, bu yüzden selef bunu küfür olarak tefsir etmiştir. Ayrıca müellife göre bu ayet ve bir öncekisi, büyük günah işleyenin ebedî cehennemde kalacağına dair bir delil teşkil etmez.

والآية كما ترى لا حجة فيها على خلود صاحب الكبيرة وكذا التي قبلها