Taberî'ye göre bu ayette Yahudilerin 'sayılı günler dışında ateşe girmeyeceğiz' iddiası aktarılmaktadır; bu sayılı günlerin ne olduğu Kur'an'da açıklanmamıştır çünkü muhataplar zaten bu sayıyı biliyorlardı. Müfessirler bu sayının kırk gün (buzağıya taptıkları günler sayısı) olduğu, ya da Cehennemin bir ucundan öbür ucuna kırk yıllık yürüyüş mesafesi olduğu ya da yedi bin yıllık dünya ömrüne karşılık yedi gün olduğu gibi farklı rivayetler nakletmiştir. Hz. Peygamber'in bu iddiaya karşı onları yalanladığı ve Müslümanların onların yerine geçmeyeceğini, aksine onların ebediyen orada kalacağını söylediği rivayet edilmektedir.

وإنما قيل معدودة وإن لم يكن مبينا عددها في التنزيل؛ لأن الله جل ثناؤه أخبر عنهم بذلك وهم عارفون عدد الأيام التي يوقتونها لمكثهم في النار، فلذلك ترك ذكر تسمية عدد تلك الأيام وسماها معدودة لما وصفنا

Bu müfessire göre burada kastedilen, Allah'ın elçisine ve vahyine karşı küçümseyici bir tavır takınmaktan sakındırma söz konusudur; alternatif olarak Allah'ın nebisine karşı büyüklenmekten kaçınma anlamı da verilmektedir.

بالاستهانة برسوله ووحيه . أو لا تستكبروا على نبي الله

Bu müfessire göre Yahudiler, azabın kendilerine dokunsa bile sürekli olmayıp yalnızca birkaç gün süreceğini kesin olarak iddia etmişlerdir. Bu iddia ne akli bir zorunluluğa dayanır ne de nakli bir delile; sadece kendi kuruntularından (temenni) ibarettir. Râzî'ye göre Allah bu iddiayı, hem Ehl-i Sünnet hem Mu'tezile mezhebi açısından ele alarak, bu meselenin ancak semi' (nakli) delille bilinebileceğini, akılla bilinemeyeceğini göstermiştir.

اعلم أن هذا هو النوع الثالث من قبائح أقوالهم وأفعالهم وهو جزمهم بأن الله تعالى لا يعذبهم إلا أياما قليلة ، وهذا الجزم لا سبيل إليه بالعقل ألبتة

Kurtubî bu ayetin nüzul sebebi hakkında birkaç rivayet nakleder: Yahudilerin Hz. Peygamber'e cehennemden çıkacaklarını iddia etmeleri, dünyanın yedi bin yıl olup ateşte azabın da yalnızca yedi gün süreceğine dair inançları, ya da buzağıya taptıkları için kırk gün azap göreceklerine dair Tevrat'a dayandırdıkları iddiaları bu ayetin inişine sebep olmuştur. Bu rivayetlerin ortak noktası, Yahudilerin cehennem azabını sınırlı ve kısa bir süreyle sınırladıklarını ileri sürmeleri ve Allah'ın bu iddialarını yalanlamasıdır.

قدم رسول الله صلى الله عليه وسلم المدينة واليهود تقول : إنما هذه الدنيا سبعة آلاف وإنما يعذب الناس في النار لكل ألف سنة من أيام الدنيا يوم واحد في النار من أيام الآخرة وإنما هي سبعة أيام فأنزل الله الآية

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'em' edatı 'bel' (bilakis) anlamındadır; yani Yahudilerin Allah'a bir ahdi olup da Allah'ın ahdini bozması söz konusu değildir, aksine onlar Allah hakkında bilmedikleri şeyi söylemekte, yalan uydurmaktadırlar. Bu iddia, Yahudilerin cehennemde sadece kısıtlı bir süre (buzağıya taptıkları günler sayısınca ya da kırk gece) kalacaklarına dair asılsız inançlarına dayanır. İbn Kesîr bu konuda İbn Abbas, Katade, İkrime ve Dahhak'tan aktarılan çeşitli rivayetleri, ayrıca Hz. Peygamber'in Hayber'de zehirlenme olayı bağlamında Yahudilerle geçen bir diyaloğu nakletmektedir.

ولهذا أتى بأم التي بمعنى بل أي بل تقولون على الله ما لا تعلمون من الكذب والإفتراء عليه

Beydâvî bu metinde 'mess' kelimesinin, bir şeyin deriye dokunup hissin ondan etkilenmesi anlamına geldiğini, âyetteki 'sayılı günler' ifadesinin ise az ve sınırlı günler anlamına geldiğini belirtir. Bu konuda rivayet edildiğine göre bazıları buzağıya ibadet edilen kırk günle, bazıları da dünyanın yedi bin yıl olup her bin yıla karşılık bir gün azap çekileceği görüşüyle bu süreyi açıklamışlardır. Ayrıca âyetteki 'Allah'ın ahdini bozmaması' ifadesinin, O'nun haberinde hulfün (yalanın) imkânsız olduğuna delil olduğunu ifade eder.

روي أن بعضهم قالوا نعذب بعدد أيام عبادة العجل أربعين يوما، وبعضهم قالوا مدة الدنيا سبعة آلاف سنة وإنما نعذب مكان كل ألف سنة يوما